Wielkanoc w skupieniu na Zbawicielu

Kupiłem też na Wielkanoc duże pudło figurek przedstawiających Jezusa Chrystusa. Na początku chciałem ukryć je w całej mojej szkole. Jednak kiedy ludzie w szkole zobaczyli to pudło, prosili o te figurki. Nauczyciele też zaczęli prosić o nie. A potem dzieciaki, których nigdy nie podejrzewałbym o te, że chciałyby mieć figurkę Jezusa, poprosiły o nie. Rozdawałem je więc każdemu, kogo spotkałem.

Zbawiciel nie bał się rozmawiać z nikim, nawet z największymi wyrzutkami społecznymi. Przyjaźnił się z nimi. Spędzał z nimi czas. Jadał z nimi. Rozdawanie figurek nauczyło mnie otwartości na ludzi, jaką miał Zbawiciel. Nauczyło mnie również, że niezależnie od tego, kim jesteś, bez względu na twoje dotychczasowe uczynki zawsze jest miejsce dla Jezusa Chrystusa w twoim życiu.

Całe życie zastanawiałem się, jak mam dostąpić Zadośćuczynienia Zbawiciela? Jednak w tę Wielkanoc dowiedziałem się, że jeśli dokonam zmian w swoim życiu, aby stać się bardziej podobnym do Zbawiciela, Jego zadość czyniąca łaska zadziała w moim życiu. I jeśli każdego dnia będę starał się zmieniać te małe rzeczy, wtedy zacznę stawać się lepszy.

Przez kilka lat mojego życia zmagałem się z uzależnieniem od pornografii. Po lekcji seminarium poczułem natchnienie, aby porozmawiać z moim biskupem. Dużo łatwiej było zacząć przezwyciężać swoje zmagania, kiedy w końcu powiedziałem o tym biskupowi i rodzicom, ponieważ naprawdę trudno jest przejść przez to wszystko samemu.

Zacząłem się modlić i codziennie czytać pisma święte, a w szkole starałem się być życzliwszy. Pomogło mi to, ponieważ bardziej skupiałem się na Zbawicielu niż na swoich grzechach. Zwróciłem się bardziej ku Niemu niż ku swojej przeszłości.

Dzięki Zadośćuczynieniu Jezusa Chrystusa przezwyciężyłem uzależnienie od pornografii. Stałem się bardziej tym, kim Bóg chce, abym był. Teraz mogę błogosławić sakrament, ponieważ Zbawiciel mnie zmienia i oczyszcza. Jestem wdzięczny za to, że jestem godny korzystania z kapłaństwa, by błogosławić życie otaczających mnie ludzi.

W tym roku podczas seminarium miałem wspaniałe doświadczenie, kiedy omawialiśmy ofiarę Zbawiciela. Pomyślałem, że kiedy On cierpiał, mógł w każdej chwili położyć kres swoim męczarniom. Ale potem wyobraziłem sobie, że myśli: „Nie, muszę wytrwać. Muszę to zrobić dla Bena. On potrzebuje tego”. Ta myśl naprawdę wpłynęła na mnie, na stworzenie mojej relacji ze Zbawicielem, czerpiąc z Wielkanocy.

W następną Wielkanoc prawdopodobnie będę pracować nad kolejnym obrazem Jezusa z klocków. Na pewno chcę rozdać więcej figurek. Tak czy inaczej, będę rozmyślał o cierpieniu Chrystusa i Jego Zadośćuczynieniu za mnie. Dzięki Niemu mogę odpokutować za swoje grzechy i pewnego dnia powrócić do Niego i do Ojca Niebieskiego.

Wiem, że Zbawiciel żył i umarł za każdego z nas z osobna, i wie, kim jesteśmy i czego potrzebujemy. Jeśli naprawdę się postaramy, możemy dostąpić Jego mocy pocieszenia i przemiany, i możemy stać się lepszymi ludźmi.