อูนูเทีย เจ.

ภาพถ่ายโดย สเตฟาเน่ ซาเยบ

เป็นช่วงบ่ายวันหนึ่ง และฉันยังจําได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ คุณแม่ขอให้ฉันนั่งฟังเพราะท่านมีบางอย่างจะถาม ท่านเพิ่งได้รับอีเมลขอให้ฉันเป็นผู้พูดที่การประชุมใหญ่สเตค เมื่อคุณแม่บอกฉันแบบนี้ ฉันว้าวุ่น: ฉันไม่ชอบพูดต่อหน้าผู้ฟัง ฉันมองคุณแม่ด้วยดวงตาเบิกกว้าง

คุณแม่ให้เวลาฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และทูลถามพระเจ้า คุณแม่ยังบอกด้วยว่านี่เป็นวิธีที่ดีมากที่จะชวนคุณพ่อ ซึ่งไม่ได้เป็นสมาชิก มาเข้าร่วมการประชุมใหญ่สเตคเป็นครั้งแรก ฉันจึงคิดเรื่องนี้ และคุณแม่กับฉันสวดอ้อนวอนด้วยกัน

ฉันตกลงที่จะพูดในการประชุมใหญ่ หลังจากนั้น เราอดอาหารและสวดอ้อนวอนอย่างหนักเป็นครอบครัวเพื่อพระวิญญาณจะทรงดลใจฉันและเพื่อให้คําพูดของฉันมีอิทธิพลต่อชีวิตผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับชีวิตของคุณพ่อ

ฉันรู้ว่าวันนั้นคุณพ่อรู้สึกซาบซึ้งใจ เมื่อฉันพูด ฉันมองตรงเข้าไปในดวงตาของคุณพ่อ เพื่อให้เขาเห็นว่าคําพูดและศรัทธาของฉันในพระผู้เป็นเจ้าเป็นความจริงไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก

ฉันรู้ว่าพระผู้ช่วยให้รอดทรงรักฉันเพราะพระองค์ทรงอยู่เคียงข้างเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างการทดลองนี้ และแม้ว่าฉันจะมีความสงสัย แต่ก็รู้ว่าพระองค์จะทรงอยู่ที่นั่นเพื่อฉันเสมอ ไม่ว่าฉันจะอยู่ในสถานการณ์ใด ทั้งหมดที่ต้องทําคือหันไปหาพระองค์ด้วยใจจริง