เธอไม่รู้มาก่อนว่า ฉันต้องการความช่วยเหลือ

ภาพถ่ายโดย เมลานี มิซา

ฉันกําลังจัดการกับปัญหาส่วนตัวบางอย่าง วันหนึ่งฉันรู้สึกไม่สบาย และไม่ค่อยอยากไปเรียนเซมินารี แต่ฉันคิดว่า “นี่เป็นปีสุดท้ายแล้ว และฉันต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์”

ฉันจึงไปที่เซมินารี และเราคุยกันว่าพระเยซูคริสต์ทรงรู้จักเราแต่ละคนด้วยชื่ออย่างไร เราอ่าน หลักคําสอนและพันธสัญญา 18:10: “จําไว้ว่าค่าของจิตวิญญาณยิ่งใหญ่ในสายพระเนตรของพระผู้เป็นเจ้า” ฉันเริ่มรู้สึกอ่อนไหวเมื่อไฮไลท์ข้อพระคัมภีร์นั้น เมื่อฉันรู้สึกอ่อนไหว ฉันจะร้องไห้บ่อยมาก ฉันจึงไม่อยากอ่านข้อพระคัมภีร์นั้นอีกในชั้นเรียน

หลังจากนั้นครูผู้สอนถามว่า “คุณสนใจอะไรมากที่สุด และเพราะอะไร?” ฉันไม่อยากพูด แต่เพื่อนคนหนึ่งได้พูดถึงพระคัมภีร์ข้อนั้น เธอเป็นพยานว่าพระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงปล่อยเราไว้ตามลําพัง บางครั้งเราอาจลืม แต่พระองค์ทรงรู้จักเรา และจะทรงอยู่เคียงข้างเรา

เมื่อฉันได้ยินเช่นนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าพระบิดาบนสวรรค์กําลังตรัสกับฉันผ่านเพื่อนคนนั้น ราวกับพระองค์กําลังตรัสว่า “อย่าหันหลังให้เรา—เราอยู่ที่นี่”

หลังจากนั้นฉันไปเช็ดหน้าเช็ดตา และเพื่อนเดินมาหาฉัน เธอกล่าวว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแบ่งปันข้อนั้น แต่ฉันรู้สึกว่าจําเป็นต้องพูดออกมาเพราะนั่นอาจช่วยใครบางคน ฉันไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือเธอ” นั่นทําให้ฉันมั่นใจยิ่งขึ้นว่าพระบิดาบนสวรรค์ทรงห่วงใยฉัน

หลังจากจบเซมินารี ฉันกลับบ้านและสวดอ้อนวอน โดยปกติแล้ว ฉันกล่าวขอบพระทัยและทูลขอสิ่งต่างๆ แต่การสวดอ้อนวอนครั้งนั้น—ฉันคิดว่านั่นเป็นการสวดอ้อนวอนด้วยความสํานึกคุณมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยทํา ฉันรู้สึกถึงพระวิญญาณในห้องของตัวเอง และรู้สึกว่าพระบิดาบนสวรรค์ทรงอยู่ที่นั่นกับฉัน