ขุมทรัพย์ ที่ซ่อนอยู่

ใน หลักคําสอนและพันธสัญญา 95 พระเจ้าทรงผิดหวังเล็กน้อยกับเหล่าวิสุทธิชน ก่อนหน้านี้ พระองค์ทรงบัญชาให้พวกเขาสร้างพระวิหาร (ดู หลักคําสอนและพันธสัญญา 88:119)—แต่ห้าเดือนต่อมา พวกเขายังไม่ได้ทําอะไรเลย

ดูเหมือนเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงในปัจจุบัน การสร้างพระวิหารเป็นเรื่องสําคัญสําหรับเรา! แต่พระเจ้าไม่ได้ทรงเปิดเผยเกี่ยวกับพระวิหารมากนักในปี 1833 ทําให้วิสุทธิชนไม่ได้ตระหนักอย่างเต็มที่ว่าพระวิหารมีความสําคัญเพียงใด

แล้วพระเจ้าทรงทําอะไร? พระองค์ทรงอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับ เหตุผล ที่ทรงต้องการให้พวกเขาสร้างพระวิหาร (ดู หลักคําสอนและพันธสัญญา 95:8–17) พระองค์ทรงขยายความถึงสิ่งที่พระองค์ตรัสไว้ก่อนหน้านี้ โดยทรงให้ข้อคิดใหม่ๆ และตอกยํ้าถึงความสําคัญของพระวิหาร

ในปี 1834 วิสุทธิชนสงสัยว่าเหตุใดพระเจ้าจึงปล่อยให้ศัตรูรังควานและขับไล่พวกเขาออกจากแผ่นดินของตน พระเจ้าประทานคําตอบสองประการผ่านทางศาสดาพยากรณ์โจเซฟ สมิธ

ประการแรก พระเจ้าตรัสว่าบางครั้งพระองค์ทรงปล่อยให้คนชั่วทําสิ่งเลวร้าย “เพื่อพวกเขาจะได้เติมความชั่วช้าสามานย์ของพวกเขาจนเต็ม” (หลักคําสอนและพันธสัญญา 103:3) แอลมากล่าวไว้ดังนี้: “พระองค์ทรงยอมให้พวกเขาทํา [สิ่งเลวร้าย] … เพื่อการพิพากษาซึ่งพระองค์จะทรงให้เกิดกับพวกเขาในพระพิโรธของพระองค์จะเที่ยงธรรม” (แอลมา 14:11)

อีกเหตุผลหนึ่งที่พระเจ้าประทานปัญหาแก่วิสุทธิชนอาจฟังยากเล็กน้อย: “เพื่อคนเหล่านั้นที่เรียกตนเองตามนามของเราจะถูกตีสอนชั่วระยะเวลาไม่นาน … เพราะพวกเขามิได้สดับฟังทั้งหมดในกฎเกณฑ์และบัญญัติซึ่งเราให้แก่พวกเขา” (หลักคําสอนและพันธสัญญา 103:4)

นั่นไม่ได้หมายความว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นชอบกับการกระทําที่ชั่วร้ายและผิดกฎหมายของศัตรูของพวกเขา พระองค์ไม่ได้ทรง “ดลใจ” กลุ่มคนร้ายให้โจมตีวิสุทธิชน พระองค์ทรงปล่อยให้พวกเขาใช้สิทธิ์เสรีและไม่เข้าไปแทรกแซงเพื่อหยุดพวกเขา

แต่พระเจ้าทรงยังคงสัญญาว่าหากวิสุทธิชนเชื่อฟัง “พวกเขาจะไม่มีวันหยุดที่จะมีชัยชนะ” (หลักคําสอนและพันธสัญญา 103:7)

ท่านอาจสงสัยว่าเหตุใดฐานะปุโรหิตที่สูงกว่าจึงตั้งชื่อตามเมลคีเซเดค พระเจ้าทรงอธิบายเรื่องนี้ผ่านทางศาสดาพยากรณ์โจเซฟ สมิธ:

“ก่อนวันเวลา [แห่งเมลคีเซเดค] ของท่านเรียกฐานะปุโรหิตนี้ว่า ฐานะปุโรหิตศักดิ์สิทธิ์, ตามระเบียบของพระบุตรของพระผู้เป็นเจ้า แต่เนื่องจากความนับถือหรือความคารวะต่อพระนามของพระผู้ทรงเป็นเหนือทุกสิ่ง, เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวซํ้าถึงพระนามของพระองค์บ่อยเกินไป, คนเหล่านั้น, ศาสนจักร, ในสมัยโบราณ, จึงเรียกฐานะปุโรหิตนั้นตามชื่อของเมลคีเซเดค” (หลักคําสอนและพันธสัญญา 107:3–4)

ลองนึกดูว่าเราพูดถึง “ฐานะปุโรหิตแห่งเมลคีเซเดค” บ่อยเพียงใดในการประชุมศาสนจักรและการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการ ลองนึกดูว่าถ้าเราพูดว่า “พระบุตรของพระผู้เป็นเจ้า” แทนคําว่า “เมลคีเซเดค” ทุกครั้ง ก็จะเริ่มดูเหมือนไม่ให้ความเคารพ พระเจ้าทรงต้องการป้องกันไม่ให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น