Pomoc i przewodnictwo na przyszłość

Miałem 17 lat, kiedy prorok, Prezydent Spencer W. Kimball (1895–1985), w 1975 roku odwiedził Koreę Południową. Widziałem go na spotkaniu, na którym około 400 młodych Koreańczyków zgromadziło się, aby wysłuchać jego słów.

Prezydent Kimball opowiedział o tym, jak od czasów dzieciństwa studiował pisma święte i modlił się każdego dnia. Mówił o tym, jak ważne jest ustalanie priorytetów. Powiedział, że powinniśmy uczęszczać na zajęcia seminarium, przygotowywać się do misji i małżeństwa na wieczność oraz dążyć do zbawienia. Złożył także swoje świadectwo.

Słowa proroka oświeciły mój sposób myślenia. Chodziłem do liceum, ale nie interesowało mnie odrabianie prac domowych. Uwielbiałem sport! Grałem w piłkę nożną, kiedy tylko miałem ku temu okazję. Często grałem zamiast się uczyć. Nie byłem dobrym uczniem. Po wysłuchaniu proroka nadal uwielbiałem piłkę nożną, ale postanowiłem ustalić pewne priorytety.

Postanowiłem przyłożyć się do nauki. Postanowiłem, że będę służył na misji, zostanę zapieczętowany w świątyni i będę mieć szczęśliwą rodzinę. Wiedziałam, że jeśli chcę osiągnąć tę wspaniałą przyszłość, będę musiał podążać za prorokiem — bez względu na wszystko.

Wszystko się ułoży, jeśli będziecie postępować zgodnie ze wskazówkami żyjących proroków wobec wszystkich stojących przed wami możliwości i wyzwań.

Zobowiązałem się, że będę służył na misji, ale w Korei Południowej jest również obowiązkowa służba wojskowa. Po ukończeniu szkoły średniej wielu młodych mężczyzn wstępowało do wojska, odbywało obowiązkową służbę wojskową i bez zwłoki zdobywało wykształcenie oraz znajdowało pracę. Ciężko było poświęcić kolejne dwa lata na służbę misjonarską. Ówcześnie było niewielu koreańskich starszych.

Kiedy skończyłem 19 lat, dotrzymałem swojego zobowiązania, przygotowałem i wysłałem dokumenty związane ze służbą na misji. Zostałem powołany do służby w Koreańskiej Misji w Busan. Rok później zostałem wcielony do wojska. Było mi strasznie smutno, że musiałam przerwać misję.

Kiedy trzy lata później ukończyłem służbę wojskową, czułem, że jeszcze nie skończyłem mojej misji. Wszyscy mówili mi: „Służyłeś już na misji. Pan rozumie twoją sytuację, więc służba tylko przez rok jest w porządku”.

Zapytałem moją dobrą przyjaciółkę z seminarium, co powinienem zrobić. Powiedziała, że wie, iż będę służył na misji jeszcze przez rok. Jej zaufanie dodało mi pewności siebie i utwierdziło mnie w chęci dalszej służby. Drugi rok służyłem w Koreańskiej Misji Seul. Kiedy skończyłem służbę, miałem 25 lat. Później poślubiłem tę samą przyjaciółkę i zostaliśmy zapieczętowani w Świątyni Laie na Hawajach.

To doświadczenie nauczyło mnie, że wszystko będzie dobrze, nawet jeśli sprawy nie potoczą się tak, jak to zaplanowaliśmy. Kiedy wasze plany i wizje będą zgodne z wolą, jaką ma dla was Pan, On pomoże wam w podejmowaniu życiowych decyzji.

Mimo że jako młody chłopak nie byłem pewien, jak moje życie się potoczy, odkryłem, że stawianie spraw duchowych na pierwszym miejscu jest kluczem do sukcesu — nie tylko w tym życiu, ale i w życiu, które nastanie.

Po chrzcie otrzymaliście dar Ducha Świętego. Kiedy będziecie koncentrować się na podszeptach Ducha Świętego, On będzie was strzegł i prowadził właściwą drogą. Poczujecie również pocieszenie i spokój.

Przygotowując się na przyszłość:

• Studiujcie pisma święte.

• Módlcie się.

• Podążajcie za prorokiem.

• Zawsze polegajcie na Panu.

Kiedy byłem w waszym wieku, poznałem cechy i atrybuty Zbawiciela oraz dowiedziałem się, jak mogę stawać się bardziej do Niego podobny. On jest doskonały. W tym życiu nie mogę w pełni się do Niego upodobnić, ale staram się ze wszystkich sił i cały czas się w tej kwestii ulepszam.

Wiem, że Jezus Chrystus żyje. Dzięki Niemu mam wielkie nadzieje na przyszłość — i wy też możecie je mieć!