Τα μεγάλα δώρα της αιωνιότητας: η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, η Ανάσταση, η Αποκατάσταση

Πριν από χρόνια, η πρωινή μας τάξη του Ευαγγελίου απομνημόνευσε εδάφια από την Αγία Γραφή. Φυσικά προτιμούσα τα μικρά εδάφια. Αυτό περιελάμβανε το Κατά Ιωάννην 11:35 –το μικρότερο εδάφιο στις γραφές, μόνο δύο λέξεις– «Δάκρυσε ο Ιησούς».

Για μένα τώρα, το γεγονός ότι ο Ιησούς δακρύζει από λύπη ή χαρά καταθέτει μαρτυρία για τη θαυμαστή πραγματικότητα: ο θείος Υιός του Θεού ήρθε στη θνητότητα και έμαθε κατά τη σάρκα πώς να είναι πάντοτε μαζί μας και να μας ευλογεί.

Όταν κλαίμε από λύπη ή χαρά, ο Ιησούς Χριστός μας καταλαβαίνει τέλεια. Εκείνος μπορεί να είναι παρών στις στιγμές που χρειαζόμαστε περισσότερο τα μεγάλα δώρα της αιωνιότητας: την Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, την Ανάσταση, την Αποκατάσταση…

Το Πάσχα εν Ιησού Χριστώ μας επιτρέπει να νιώσουμε την επιδοκιμασία του Θεού. Αυτός ο κόσμος μας λέει ότι είμαστε πολύ ψηλοί, πολύ κοντοί, πολύ φαρδιοί, πολύ στενοί – ότι δεν είμαστε έξυπνοι, όμορφοι ή αρκετά πνευματικοί. Μέσω πνευματικής μεταμορφώσεως εν Ιησού Χριστώ, μπορούμε να ξεφύγουμε από την εξουθενωτική τελειομανία…

Το σχέδιο του Θεού μας εξασφαλίζει πνευματική ελεύθερη βούληση κατά τη θνητή ζωή και μας επιτρέπει να μάθουμε από τις εμπειρίες μας… Με αγάπη, ο Ιησούς Χριστός ανέβηκε ψηλά και υπέστη τα πάντα. Αγαλλιάζει με τις θείες ικανότητές μας για δημιουργικότητα και απόλαυση, καλοσύνη χωρίς προσδοκία για ανταμοιβή, πίστη προς μετάνοια και συγχώρηση. Και δακρύζει από λύπη για το μέγεθος του ανθρώπινου πόνου, της σκληρότητας, της αδικίας –που συχνά είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης επιλογής– όπως κάνουν οι ουρανοί και ο Θεός των ουρανών μαζί τους…

Αυτό είναι το Πάσχα εν Ιησού Χριστώ: Απαντά στους πόθους της καρδιάς μας και στις ερωτήσεις της ψυχής μας. Σκουπίζει τα δάκρυά μας, εκτός αν είναι δάκρυα χαράς.