การสวดอ้อนวอนเอาชนะการล้อเลียน

ภาพประกอบโดย เคทลีน บัดจ์

ผมมีเพื่อนหลายคนที่โรงเรียนที่ทำตัวเป็นเพื่อนที่ไม่จริงใจ ตรงโถงทางเดิน พวกเขาจะพูดว่า “เป็นไงบ้างเพื่อน?” จากนั้นพวกเขาจะหัวเราะและกระซิบกระซาบเรื่องผม คนอื่นๆ ก็ล้อเลียนรูปร่างหน้าตาของผม มันเครียดมากและทําให้ผมรู้สึกไม่มั่นใจในตนเอง

ผมเคยสวดอ้อนวอนไม่บ่อยนัก แต่โดยเฉพาะเมื่อเริ่มถูกล้อที่โรงเรียน ผมจึงเริ่มสวดอ้อนวอนมากขึ้น ในตอนแรก ผมไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมรู้สึกสบายใจที่ได้พูดคุยกับพระบิดาบนสวรรค์ เพราะผมได้สร้างความสัมพันธ์กับพระองค์

ตอนนี้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นที่โรงเรียน ผมก็แค่สวดอ้อนวอนในใจ ผมรู้ว่าพระเยซูคริสต์ทรงอยู่กับผม และพระองค์ทรงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ผมจะมีได้ การสวดอ้อนวอนและระลึกถึงพระคริสต์ช่วยให้ผมตระหนักว่าสิ่งที่คนอื่นพูดนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือสิ่งที่พระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์ทรงคิดเกี่ยวกับผม