Vuur. Messen. Dansen. En het evangelie.

De Samoaans vuurmesdans, of ailao afi, is een moderne versie van een traditionele oorlogsdans. Het is een uniek talent, een vorm van kunst en expressie, en voor velen een manier om hun cultuur te eren.

Drie jongeren uit Hawaï (VS) leggen het als volgt uit:

Vivian (18): ‘Vanouds deden krijgers het met alleen een mes. Later kwamen daar het vuur en ronddraaien bij. Het lijkt veel op het ronddraaien van een baton, alleen met vuur aan beide uiteinden.’

Tui (12): ‘Bij het vuurmesdansen komt veel hitte kijken. En een hoop ronddraaien. Je gooit het mes zelfs terwijl het ronddraait.’

Joseph (18): ‘Als het vuur beweegt, de wind fluit en de trommels spelen, is het behoorlijk luid. Maar om eerlijk te zijn, is het voor mij een soort stil geestelijk moment, omdat het zoveel voor me betekent. Vuurmesdansen is een manier waarop ik in verbinding kom met mijn familie en mijn cultuur.’

Voor deze jongeren is vuurmesdansen niet alleen een geweldig en zeldzaam talent. Ze hebben er ook veel waardevolle levenslessen door geleerd over dicht bij de Heer blijven door het evangelie na te leven en anderen te helpen.

Als je vuurmesdanst, kan er veel misgaan. Benzine kan over het hele handvat komen, waardoor het glad wordt. De wind kan ook dingen veranderen waardoor het mes moeilijk te vangen is. Op de Heer vertrouwen tijdens het dansen heeft me enorm geholpen.

Een van mijn favoriete Schriftteksten is Spreuken 3:5, waarin staat dat we met heel ons hart op de Heer moeten vertrouwen. Ik denk dat dat belangrijk is, want op het moment dat je optreedt, besef je dat je zoveel hebt geoefend, maar dat het eigenlijk allemaal neerkomt op jou, het vuurmes en onze hemelse Vader.

Ik bid vaak tot onze hemelse Vader: ‘Oké, ik heb hier hard aan gewerkt, leid nu alstublieft mijn handen.’

Er komt veel voorbereiding kijken bij vuurmescompetities. Ik oefen ongeveer zes maanden lang elke dag in de aanloop naar de wedstrijd.

Het kan ook moeilijk zijn omdat ik het zo druk heb. Maar ik maak altijd ruimte voor de Heer door naar de kerk te gaan, naar de jongemannenactiviteiten en het seminarie te gaan, in de Schriften te lezen en te bidden. Als ik die dingen doe, merk ik een verschil in mijn dag. Alles loopt goed.

Ik heb echt het gevoel dat Christus er voor me is. Als je op de Heer vertrouwt en je best doet om Hem op de eerste plaats te zetten, zal Hij je helpen met alles wat je moet doen.

Als kind zag ik mijn ooms en neven en nichten vuurmesdansen. Ik vond het heel cool, maar ik wist niet of ik het zelf zou kunnen. Op de middelbare school stelde ik een doel om het te leren. Toen ik het onder de knie had, maakte ik mijn doel concreter: ik wilde meedoen aan een vuurmescompetitie.

Vuurmesdansen heeft me geholpen om zelfvertrouwen te krijgen. Tijdens het dansen, gooi je het mes soms in de lucht. Je blijft ernaar kijken en dan vang je het weer. Vroeger rende ik weg van het mes als ik het omhoog had gegooid. Mijn vader leerde me dat ik moest doorzetten en vertrouwen moest hebben in mezelf.

Na verloop van tijd kon ik me zelfverzekerder opstellen tijdens de optredens en op andere momenten. Het is nu echt geweldig, want soms komen meisjes na optredens naar me toe en zeggen dat ze geïnspireerd waren en dat zij ook vuurmesdansen willen proberen. Ik ben zo blij dat andere mensen door mij geïnspireerd raken om iets te doen waarvan ze dachten dat ze het misschien niet zouden kunnen.

Ik ben niet zenuwachtig tijdens een optreden. Ik voel me enthousiast. Ik heb geleerd dat ik, zelfs als ik het verpruts, er iets moois van kan maken. Het is bijna als bij schilderen. Als een schilder een fout maakt, kan hij er iets nieuws van maken. Soms laat ik mijn vuurmes vallen, maar dan raap ik het weer op en blijf dansen.

Zelfbemoediging heeft me veel geholpen met mijn angsten. In plaats van te denken: ‘Wat als ik het verpruts?’ probeer ik meer in de richting te denken van: ‘Wat als ik het goed doe!’

Ik heb er ook een gewoonte van gemaakt om een gebedje uit te spreken voor elk optreden. Bidden beschermt me en helpt me om goed te kunnen dansen. Als ik bid, heb ik er vertrouwen in dat ik het goed ga doen.

Voordat ik ga vuurmesdansen, ben ik meestal zenuwachtig. Elke keer spreek ik eerst een gebed uit. Ik zei een keer een gebed, en toen voelde ik me warm en niet bang. Toen ik danste, voelde het alsof er iemand naast me stond.

Bidden helpt me echt om niet zenuwachtig te zijn. Na het bidden, besef ik dat het gewoon leuk is!

Afgelopen zomer hebben we vuurmesoptredens gedaan in Roemenië en Bulgarije. Mijn papa laat ons altijd ‘Als er liefde heerst’ (Lofzangen, nr. 192) leren in de taal van de landen die we bezoeken. Dat doen we zodat we het na het optreden samen als gezin kunnen zingen.

Ik denk dat de boodschap van ‘Als er liefde heerst’ belangrijk is omdat het ons eraan herinnert dat we overal waar we gaan liefde moeten hebben. Ik heb het gevoel dat ik andere mensen help en blij maak. En hoewel ze soms mijn taal niet spreken, weet ik dat ze door onze talenten het evangelie hebben gevoeld.

Nainoa A. (13)

De boodschap van ‘Als er liefde heerst’ is belangrijk, want als mensen niet weten dat er liefde om hen heen is, kunnen ze zich ellendig voelen. Als er liefde bij ons thuis is, voel ik me vredig en kalm.

Vuurmesdansen is een van de manieren waarop deze jongeren hun licht laten schijnen en hun talenten met anderen delen. ‘Ik mag over de hele wereld optreden en samen met mijn familie mijn talenten delen. Het geeft me een gelukkig gevoel om te weten dat als je je talenten deelt, je anderen kunt helpen’, zegt Nainoa.

Nainoa’s oudere broer, Kawiki, zegt dat het vuurmesdansen hem doet denken aan hoe licht de duisternis wegdrijft. Zijn talenten delen is voor hem hetzelfde als zijn licht met anderen delen.

Joseph zegt dat als we ons licht laten schijnen, we voor onze hemelse Vader schijnen. ‘Als we delen wat we hebben, zijn we niet alleen onszelf tot zegen, of de mensen met wie we onze talenten delen, maar geven we ook een soort lof aan onze hemelse Vader.’

Vivian zegt dat haar opa altijd de tekst Mattheüs 5:16 aanhaalt, waarin staat dat we ons licht voor de mensen moeten laten schijnen. ‘Ik vind het een goede Schrifttekst, want je hoeft niet goed te zijn in vuurmesdansen om het evangelie te delen. Je kunt waar dan ook goed in zijn en je talenten gebruiken om het evangelie op die manier uit te dragen.’