Prorok i jego Zbawiciel

David A. Edwards

Czasopisma kościelne

W pewnym sensie historia Przywrócenia jest historią zbliżania się Józefa Smitha do Jezusa Chrystusa.

Historia życia Józefa Smitha to coś więcej niż tylko historia jego życia.

Kiedy opowiadamy historię Przywrócenia ewangelii Jezusa Chrystusa, często zaczynamy od przytoczenia historii Józefa Smitha. I ma to sens. On sam opowiadał historię swojego młodzieńczego życia przy różnych okazjach, aby ludzie mogli zrozumieć, jak zaczęło się Przywrócenie. Jednak w pewnym sensie historia życia Józefa Smitha jest historią jego zbliżania się do Jezusa Chrystusa.

Wizja przebaczenia

Młody Józef Smith czuł się zdezorientowany w kwestii religii. Do modlitwy w tym gaju, gdzie ujrzał Pierwszą Wizję, skłoniło go jeszcze inne uczucie: „Pragnąłem okazać żal za moje własne grzechy”.

Kiedy Zbawiciel przemówił do Józefa, powiedział: „Józefie, synu mój, twoje grzechy są ci przebaczone”.

Józef przekonał się osobiście, że Jezus Chrystus żyje. Przekonał się też, że Jezus Chrystus jest miłosierny i wybacza grzechy. To osobiste przekonanie było ważne dla Józefa. „Zbawienie mojej duszy jest dla mnie najważniejsze, [ponieważ] wiem na pewno o rzeczach wiecznych”, powiedział kiedyś.

Ta wiedza o Jezusie Chrystusie była również ważna dla Józefa w dziele, do jakiego został powołany — w dziele proroka. Przez całe życie składał pełne mocy świadectwo o łasce i miłosierdziu Jezusa Chrystusa. Na przykład kiedyś nauczał: „Wszystkie serca muszą odpokutować i być nieskalane, a Bóg spojrzy na nie i pobłogosławi je w sposób, którego nikt nie może powtórzyć”.

Błędy i miłosierdzie

Dzieło, do którego został powołany Józef Smith, było niezwykle ważne. A Józef nauczył się traktować przykazania i rady Pana poważnie, po części poprzez popełnione przez siebie błędy.

Na przykład, kiedy zagubiono strony rękopisu Księgi Mormona, Pan odebrał Józefowi dar tłumaczenia, a później powiedział do niego: „Jakże często przekraczałeś przykazania i prawa Boga […]. Oto nie powinieneś był czuć większej bojaźni przed człowiekiem niż przed Bogiem” (Doktryna i Przymierza 3:6–7).

Jednak Pan miał też inne przesłanie dla Józefa: „Pomnij, że Bóg jest miłosierny; przeto odpokutuj” (Doktryna i Przymierza 3:10).

Józef odpokutował i ponownie otrzymał dar tłumaczenia. Całe to doświadczenie mogło być dla niego bolesne, ale było też ważną lekcją — między innymi o tym, że możemy odpokutować i być błogosławieni, ponieważ Pan jest miłosierny.

Zbawiciel i Przyjaciel

Józef Smith miał wiele wizji, nawiedzeń i objawień, w których widział lub słyszał Pana Jezusa Chrystusa lub poznawał Jego naturę, charakter i misję (zob. na przykład Doktryna i Przymierza 19; 76; 93; 110).

Jedną z prawd, jakie poznał, jest to, że odkupicielskie dzieło Zbawiciela jest przeznaczone dla wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli na tym świecie — i na wszystkich światach, gdzie mieszkają synowie i córki Boga (zob. Doktryna i Przymierza 76:24).

W tym samym czasie, gdy Józef poznawał, jak rozległe jest dzieło Zbawiciela, poznawał też, że Ojciec Niebieski i Jezus Chrystus znają i kochają każdego z nas indywidualnie. Chcą bliższej relacji z każdym z nas. Chcą, byśmy zawarli przymierza, dotrzymywali ich i wiernie wytrwali do końca. Ta pogłębiająca się relacja przyniesie nam radość i pewność.

Relacja Józefa z Ojcem Niebieskim i Jezusem Chrystusem stała się tak głęboka, że w jednym z najgorszych momentów swojego życia, kiedy przebywał w więzieniu w Liberty, mógł powiedzieć:

„Postaram się być zadowolony ze swojego losu, wiedząc, że Bóg jest moim przyjacielem. W Nim znajdę pocieszenie. Oddałem życie w Jego ręce. Jestem gotów pójść za Jego wezwaniem. Pragnę być z Chrystusem”.

Studiując życie i nauki Józefa Smitha, możesz brać z niego przykład. Pokutuj, zawrzyj przymierza i dotrzymuj ich, bądź wierny. Wtedy i ty przekonasz się, że Zbawiciel jest twoim Przyjacielem.