“ไม่เก่งแบดมินตัน,” เพื่อนเด็ก, เมษายน 2026, 38–39.
ไม่เก่ง แบดมินตัน
“แต่หนูอยากทำให้ดีขึ้น ตอนนี้” ชีอากล่าว
เรื่องจริงจากฟิลิปปินส์
ชีอาสูดลมหายใจลึกและพยายามจดจ่อ เธอทำได้ เธอปล่อยลูกขนไก่ให้หล่นจากมือ แกว่งไม้ตีไป แล้ว …
ป๊อก!
ลูกขนไก่ตกกระแทกพื้นตรงปลายเท้าของเธอพอดี
ชีอาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดและขมวดคิ้ว เธอตีพลาด อีกแล้ว
คุณพ่อวิ่งเหยาะๆ มาจากข้างสนามแบดมินตัน “พยายามได้ดี! บางทีอาจงอข้อมือมากขึ้นในครั้งต่อไปที่เสิร์ฟลูก”
“การเสิร์ฟลูกยากมาก!” ชีอากล่าว เธอหันไปมองสนามอีกแห่งซึ่งลูกพี่ลูกน้องของเธอคือ อนาลินและโจวาน กำลังเล่นอยู่ ลูกขนไก่ลอยข้ามตาข่ายไปมาในขณะที่พวกเขาผลัดกันตีด้วยไม้ พวกเขาทำให้มันดูง่าย!
คุณพ่อวางมือบนบ่าเธอ “หนูจะเล่นแบดมินตันได้ดีขึ้นแน่นอน แค่ต้องฝึกฝนนิดหน่อย”
“แต่หนูอยากทำได้ดี ตอนนี้” ชีอากล่าว
คุณพ่อยิ้ม “บางทีหนูอาจจะดีขึ้นในการฝึกซ้อมของทีมพรุ่งนี้ก็ได้นะ”
แต่วันต่อมา การฝึกของทีม ไม่ได้ ดีขึ้น ชีอาตีลูกขนไก่พลาดหลายครั้งมากกว่าที่ตีโดน เธอไม่สามารถเสิร์ฟลูกผ่านตาข่ายได้ ช่วงพัก เธอสะดุดและน้ำหกไปทั่วชุดเครื่องแบบของเธอ
กัปตันทีมชื่อเลย์ลา ชี้ไปที่เสื้อเปียกของเธอและหัวเราะ “เธอซุ่มซ่ามมาก ชีอา!”
ชีอารู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าว จากนั้นโคชก็เรียกทุกคนมาที่สนาม
“เอาล่ะ ทุกคน การแข่งขันจะมีขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้ ทุกคนจับคู่กัน!”
อนาลินแตะไหล่ชีอา “พวกเราเป็นคู่กันได้นะ เดี๋ยวฉันช่วยเธอฝึกเอง”
เลย์ลาหัวเราะ “ชีอาเป็นจุดอ่อนที่สุดในทีม! เธอจะไม่มีวันชนะถ้าเขาเป็นคู่ของเธอ”
ชีอามองที่เท้าของเธอ เลย์ลาพูดถูก เธอ เป็น จุดอ่อนที่สุดในทีม และไม่แน่ใจว่าเธอจะเก่งขึ้นหรือไม่
เมื่อชีอากลับถึงบ้าน คุณแม่กําลังทําไก่อะโดโบอยู่บนเตา น้องชายของเธอชื่อโทโลเม กำลังร้องไห้และจับขาคุณแม่ไว้
คุณแม่ดูโล่งอกที่เห็นชีอา “โอ้ ดีจัง หนูกลับบ้านแล้ว! หนูพาโทโลเมไปเล่นระหว่างที่แม่ทำอาหารเย็นให้เสร็จได้ไหมจ๊ะ?”
ชีอาไม่รู้สึกอยากเล่นตอนนี้ แต่โทโลเมดูเศร้ามาก! ชีอาอุ้มเขาขึ้นมา โทโลเมยังคงร้องไห้
ชีอาวางเขาลงบนพื้นและดึงกระดาษงานฝีมือออกจากตู้ เธอเริ่มพับแมวกระดาษอย่างเงียบๆ
โทโลเมมองดูเธอ และค่อยๆ สงบลง ชีอาทําแมวเสร็จและชูขึ้น “เหมียว!”
โทโลเมหัวเราะ ชีอาให้แมวกระดาษแก่เขาและเริ่มพับนกกระเรียน กระต่าย และเต่ากระดาษเพื่อเล่นด้วยกัน
“หนูช่างเป็นผู้ช่วยที่ดีจริงๆ!”
ชีอาเหลียวกลับมาและเห็นคุณแม่ยิ้ม “ขอบใจนะจ๊ะที่ช่วยแม่วันนี้ นั่นเป็นการกระทำที่เหมือนพระคริสต์มากเลย” คุณแม่กล่าว
“หนูดีใจที่ได้ช่วยค่ะ” ชีอามองดูโทโลเมมีความสุขและรู้สึกอบอุ่นในใจ แม้ว่าเธอจะทำได้ไม่ดีในการเสิร์ฟลูกขนไก่ในแบดมินตัน แต่บางทีเธอสามารถทุ่มเทเต็มที่เพื่อทำได้ดีที่สุดในการเสิร์ฟครอบครัวของเธอ (คำว่า Serve ในกีฬาแบดมินตันหมายถึงการตีลูกขนไก่ข้ามตาข่ายไปยังแดนฝ่ายตรงข้ามเพื่อเริ่มเกม ในพระคัมภีร์หมายถึงการรับใช้)
ตลอดสองสามสัปดาห์ต่อมา ชีอาพยายามเสิร์ฟและรับใช้ให้ดีขึ้น—ทั้งในสนามและที่บ้าน เธอฝึกซ้อมทุกวันในสนามแบดมินตันหลังเลิกเรียน เธอช่วยคุณแม่ดูแลโทโลเมที่บ้านหลังการฝึกฝน และเธอสวดอ้อนวอนขอให้พระบิดาบนสวรรค์ทรงช่วยเธอเตรียมตัวสําหรับการแข่งขัน
เมื่อถึงวันแข่งขัน ชีอาประหม่ามาก! เธอกับอนาลินเดินเข้าไปในสนาม คุณแม่ คุณพ่อ และโทโลเมโบกมือจากอัฒจันทร์ เมื่อถึงตาเธอเสิร์ฟ ชีอาสูดลมหายใจลึก เธอทำได้
เธอปล่อยลูกขนไก่ให้หล่นจากมือ แกว่งไม้ตีไป แล้ว …
ตี!
ลูกลอยข้ามตาข่าย! เธอได้ยินคุณพ่อเชียร์ เธอทำได้แล้ว!
บางทีการเสิร์ฟไม่ได้ยากอย่างที่คิด
ภาพประกอบโดย เบียทริซ คอสตามาญา อาจทําสําเนาเพื่อใช้ในศาสนจักรเท่านั้น