Een nieuwe vriendin

Taylor hielp mama om de spullen voor de jeugdwerkactiviteit naar het park te dragen. De zon scheen op haar gezicht en het gras in het park was weer groen. Het was zo fijn om buiten te zijn!

Door de lente voelde ze dat haar hemelse Vader van haar hield. Taylor zocht graag in alles naar Gods liefde, zoals de blauwe lucht of het zien van haar vriendjes op de jeugdwerkactiviteit.

Taylor volgde mama naar de plek waar de andere jeugdwerkleidsters spelletjes voor de kinderen klaarzetten.

Zuster Kingsley zwaaide en zei: ‘Jane komt!’

‘Dat is geweldig!’ zei mama.

‘Wie is Jane?’ vroeg Taylor.

‘Ze is een nieuw meisje dat we hebben uitgenodigd. We hopen dat jij en de andere kinderen haar kunnen helpen om zich welkom te voelen’, zei mama.

Taylor voelde een knoop in haar maag. Ze vond het moeilijk om met nieuwe mensen te praten. Ze wilde graag aardig zijn. Maar wat als het nieuwe meisje haar niet aardig vond?

Al snel kwam iedereen aan bij de activiteit, ook een meisje dat Taylor niet kende.

‘Welkom op onze jeugdwerkactiviteit!’ zei zuster Kingsley. Ze legde haar hand op de schouder van het nieuwe meisje. ‘Dit is Jane. Ze doet vandaag met ons mee. We hopen dat iedereen het leuk vindt om samen in het park te spelen.’

‘Mogen we “de vloer is lava” spelen?’ vroeg een van de jeugdwerkkinderen.

‘Ja, leuk!’ riep Taylor.

Ze had er zo’n zin in! De vloer is lava was haar favoriete spel. Taylor rende met de andere kinderen naar de speeltuin. Taylor stopte toen ze Jane alleen zag staan.

Haar hemelse Vader had haar deze mooie, bijzondere dag gegeven. Ze wilde ervan genieten en ze wilde dat Jane er ook van genoot. Taylor voelde zich nerveus, maar ze haalde diep adem en liep terug naar Jane.

‘Hoi. Ik heet Taylor.’

‘Hoi.’ Jane glimlachte een beetje, maar ze leek nerveus.

‘Heb je al een keer de vloer is lava gespeeld?’ vroeg Taylor.

Jane schudde haar hoofd.

Taylor wist hoe het was om nerveus te zijn voor nieuwe dingen.

‘Het is echt leuk!’ zei Taylor. ‘Iemand is de tikker, hij houdt zijn ogen dicht en probeert iemand te tikken op de speeltoestellen. De andere kinderen mogen rondrennen. Maar als de tikker “de vloer is lava” roept, dan is degene die nog op de grond staat de nieuwe tikker.’

Jane zag er nog steeds nerveus uit.

‘Wil je even bij mij blijven?’ vroeg Taylor.

Jane glimlachte. ‘Ja!’

Taylor en Jane liepen naar de speeltuin. Toen ze naar boven klommen, begroetten de andere kinderen Jane. Jane bleef eerst dicht bij Taylor, maar al gauw hielpen de andere kinderen Jane ook. De rest van de jeugdwerkactiviteit praatten Taylor en alle andere kinderen met Jane. Tegen het einde van de activiteit voelde Taylor zich niet meer nerveus en ze was er vrij zeker van dat Jane dat ook niet meer was.

‘Wil iemand een ijsje?’ zei mama terwijl ze de koelbox opende.

Na al dat rennen en spelen was Taylor blij om even bij haar vrienden te zitten en af te koelen. Toen Jane naar huis ging, zeiden Taylor en de andere kinderen haar gedag.

Al snel waren alleen Taylor, haar moeder en de andere leidsters over. Taylor pakte de papiertjes van de ijsjes en stopte ze in een vuilniszak.

‘Ik ben trots op je’, zei mama. ‘Jij en je vrienden hebben vandaag de liefde van onze hemelse Vader met Jane gedeeld.’

Taylor dacht daarover na. Meestal lette ze op manieren waarop haar hemelse Vader zijn liefde aan haar toonde, maar vandaag was het anders. Vandaag was zij het die zijn liefde toonde.

Open PDF

Illustratie, Hollie Hibbert