Ewangelia pokoju
Podczas tego okresu świątecznego cały świat chrześcijański obchodzi narodziny Jezusa Chrystusa, „Księcia Pokoju”. Wszyscy radujemy się słowami, które ogłosił anioł:
„Gdyż dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym […].
I zaraz z aniołem zjawiło się mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących:
Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie”1.
Dobrym przykładem tego, w jaki sposób chrześcijanie oddają cześć Zbawicielowi, są słowa Charlesa Dickensa, które skierował do swoich dzieci:
„Moje drogie dzieci, bardzo mi zależy, abyście poznały trochę historię o Jezusie Chrystusie, bowiem każdy człowiek powinien o Nim wiedzieć. Nikt inny, kto kiedykolwiek żył na ziemi, nie był tak dobry, tak troskliwy, tak łagodny i tak bardzo współczuł ludziom, którzy popełnili zło”.
Od tych słów zaczął Dickens. Natomiast na zakończenie powiedział:
„Pamiętajcie! Chrześcijaństwo to ciągłe czynienie dobra, nawet wobec tych, którzy wyrządzają nam zło. Chrześcijaństwo to miłowanie bliźniego swego jak siebie samego i czynienie wobec wszystkich ludzi tego, co chcemy, aby oni czynili wobec nas. Chrześcijaństwo to bycie łagodnym, miłosiernym i wyrozumiałym, a także bycie pokornym i nie przechwalanie się tymi cechami, czy też chełpienie się naszymi modlitwami lub miłością, jaką darzymy Boga. Chrześcijaństwo to ciągłe okazywanie Mu miłości poprzez pokorne czynienie dobra na każdym kroku. Czyniąc to i pamiętając o życiu i naukach naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz starając się postępować zgodnie z nimi, możemy z pewnością pokładać nadzieję w tym, że Bóg przebaczy nam nasze grzechy i błędy, i pozwoli, abyśmy żyli i umarli w pokoju”2.
Jak napisał Dickens: „Życie i nauki naszego Pana Jezusa Chrystusa” czynią wśród nas pokój. Apostoł Paweł nazwał nauki naszego Zbawiciela „ewangelią pokoju”3.
Słowo pokój ma w pismach świętych wiele znaczeń. Kiedy Jezus powiedział: „Pokój wam”, najwyraźniej opisał rodzaj pokoju, o którym mówił prorok Izajasz: „I pokój stanie się dziełem sprawiedliwości, a niezakłócone bezpieczeństwo owocem sprawiedliwości po wszystkie czasy”4. Zbawiciel wypełnił to proroctwo. Wyjaśnił: „To powiedziałem wam, abyście we mnie pokój mieli”5.
Nauczając po raz ostatni Swoich Apostołów, Pan Jezus Chrystus rzekł: „Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; nie jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka”6.
Wkrótce potem, odwiedzając prawy lud zamieszkujący Nowy Świat, Zbawiciel zacytował następujące słowa Izajasza: „Wszystkie twoje dzieci będą uczniami Pana i wielka będzie ich pomyślność”7.
To, czego nasz Zbawiciel nauczał o pokoju w życiu jednej osoby, dotyczy także pokoju w rodzinie, pokoju w narodzie i pokoju na świecie.
Zbawiciel i Jego Apostołowie nie mieli innego programu na rzecz pokoju na świecie niż ten, który opierał się na osobistej prawości. Nie sprzeciwiali się rządom Rzymu ani reżimowi lokalnych tyranów. Głosili osobistą prawość i nauczali, że dzieci Boże powinny miłować swoich wrogów8 i „ze wszystkimi ludźmi pokój [mieć]”9.
Wojna i konflikty są wynikiem niegodziwości; pokój jest rezultatem prawości. Błogosławieństwa ewangelii są uniwersalne, podobnie jak formuła pokoju: przestrzegaj Bożych przykazań.
Prezydent Howard W. Hunter nauczał:
„Czas pokoju, za którym tęskni świat, to czas zakończonych waśni. Jednak ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że pokój to stan możliwy do osiągnięcia przez człowieka tylko na zasadach i warunkach ustalonych przez Boga — w żaden inny sposób […].
Jeśli polegamy na człowieku i na ścieżkach tego świata, znajdziemy chaos i zamieszanie. Jeśli tylko zwrócimy się do Boga, niespokojna dusza odnajdzie spokój […].
Pokój ten uchroni nas przed chaosem świata”10.
We współczesnym objawieniu czytamy: „Ale naucz się, że ten, co czyni dzieła prawości, otrzyma swoją nagrodę, nagrodę pokoju w tym świecie, i życia wiecznego w świecie przyszłym”11.
Pokój jest obietnicą naszego Zbawiciela i jest również naszym celem. Pokój, który nam obiecano, jest równoznaczny z poczuciem dobrostanu i pogody ducha, jakie są rezultatem przestrzegania Jego przykazań. Prezydent Spencer W. Kimball powiedział:
„Pokój jest owocem prawości. Nie można go kupić za pieniądze, nie sposób uzyskać go na zasadach wymiany handlowej ani barteru. Trzeba na niego zasłużyć”12. Śpiewamy: „Słodki jest pokój, który przynosi ewangelia”13. Śpiewając melodyjnym głosem, łączymy się i w tej modlitwie:
„Niech na ziemi zapanuje pokój
i niech zacznie się on ode mnie”14.
Nie można osiągnąć pokoju pomiędzy krajami na świecie, nie osiągnąwszy wcześniej powszechnej prawości pośród ich obywateli. W niespokojnych latach II wojny światowej Starszy John A. Widtsoe nauczał:
„Jedynym sposobem na zbudowanie charakteryzującej się pokojem społeczności jest wykreowanie mężczyzn i kobiet, którzy miłują i szerzą pokój. Każda osoba, dzięki tej doktrynie Chrystusa i Jego Kościołowi, dzierży w swoich rękach pokój na świecie.
To czyni zarówno mnie, jak i każdego z was, indywidualnie odpowiedzialnym za pokój na świecie. Ta odpowiedzialność nie może zostać przeniesiona na inną osobę”15.
Około trzydzieści lat później inny generalny przywódca, Eldred G. Smith, nauczał tej samej prawdy:
„Gdyby każdy człowiek miał pokój w swojej duszy, pokój przepełniałby jego rodzinę. Gdyby każdą rodzinę przepełniał pokój, to pokój panowałby również w narodzie. Gdyby w narodach panował pokój, to pokój panowałby również na całym świecie.
Nie śpiewajmy jedynie: ‘Niech na ziemi zapanuje pokój i niech zacznie się on ode mnie’, ale szczerze się o to starajmy. Niech to będzie zarówno mój cel, jak i wasz”16.
Jedna z moich ulubionych świątecznych historii została opublikowana w Deseret News ponad 30 lat temu. Mowa w niej o tym, czego 11–letnia dziewczynka nauczyła się z powodu smutku, jaki odczuwała, gdyż nie otrzymała upragnionego prezentu oraz pokoju, który ją napełnił, gdy poznała znaczenie tego, co świętujemy, dając sobie prezenty z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Pragnę się tym podzielić, mając szczególnie na uwadze obecne wśród nas dzieci i młodzież.
11-letnia dziewczynka była bardzo smutna, ponieważ nie otrzymała nowej lalki, o której marzyła od dłuższego czasu.
Starając się ją pocieszyć, jej matka powiedziała: „Wyrastasz już z takich rzeczy”. „Czy to możliwe, że wyrosłam ze Świąt Bożego Narodzenia?”, zastanawiała się jej córka. Jej ojciec wyjaśnił:
„Moja droga, kochana córeczko. Z dorastaniem wiąże się wiele bólu i radości. Nie, dziecko, nie wyrosłaś ze Świąt Bożego Narodzenia. Dzieje się w twoim życiu coś ważniejszego. Dorastasz i zaczynasz rozumieć, że wiele rzeczy ma głębsze i bardziej istotne znaczenie niż to, co rozumiałaś, będąc dzieckiem […]. Zapewne pamiętasz, jak mówiliśmy, że dajemy prezenty na Boże Narodzenie, bo pasterze i mędrcy przynieśli dary Dzieciątku Jezus, ale pozwól, że opowiem ci o pierwszym prawdziwym świątecznym prezencie”.
Wówczas jej ojciec złożył świadectwo o wielkiej miłości, jaką nasz Ojciec Niebieski darzył Swojego najstarszego Syna, „który był Mu wierny pomimo wielu trudności i buntów, a nawet pomógł Mu stworzyć świat, na którym żyjemy”. Opowiedział jej o tym, jak nasz Ojciec Niebieski dał nam Swojego Syna, Pana Jezusa Chrystusa, aby był naszym Zbawicielem.
Z Księgi Mormona przeczytał o tym, jak ten Syn „zstąpi z niebios między ludzi [i] przyjmie na siebie śmiertelne ciało […]. Doświadczy pokus, cierpień ciała, głodu, pragnienia i wyczerpania przekraczających wytrzymałość ludzką, gdyż żaden człowiek nie byłby w stanie tego przeżyć. Oto krew będzie się sączyła z każdego Jego poru, tak wielka będzie Jego męka za niegodziwość i występki Jego ludu. I będzie On nazwany Jezusem Chrystusem, Synem Boga, Ojcem nieba i ziemi” (Mosjasz 3:5, 7–8).
Zamykając księgę, wyjaśnił:
„Chociaż nasz Ojciec w Niebie wiedział, że te wydarzenia będą miały miejsce w życiu Jego umiłowanego Syna, w Swojej nieskończonej miłości i mądrości dał Go światu. A drugą częścią tego cudownego daru jest to, że Chrystus, Syn, wiedząc o tym wszystkim, dobrowolnie się temu poddał, abyśmy mogli mieć życie wieczne”.
Wiele lat później kobieta, która wyrosła z tej małej dziewczynki, napisała te słowa:
„To była pierwsza noc Bożego Narodzenia, którą pamiętam, gdy nie kładłam się spać obok swojej nowej świątecznej lalki. Otrzymałam coś lepszego. Moje serce przepełniał nowy i niesamowity pokój. Otrzymałam prezent, którego nie mogłam ani zniszczyć, ani zgubić, prezent, z którego nie mogłam wyrosnąć, ale do którego, z Bożą pomocą, kiedyś dorosnę […]. I modliłam się […], abym kiedyś miała własne dzieci, dzięki czemu będę mogła poznać resztę Daru Miłości”17.
Na zakończenie pragnę przytoczyć naukę, którą Prezydent Russell M. Nelson wygłosił podczas ubiegłorocznego uroczystego spotkania z okazji Bożego Narodzenia: „Jezus Chrystus jest transcendentnym darem — darem Ojca dla wszystkich Jego dzieci”18.
„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny”19.
Modlę się, aby wieczna prawda przeniknęła wszystko, co robimy w czasie tych Świąt Bożego Narodzenia, w imię Jezusa Chrystusa, amen.