โยเซฟในอียิปต์

โยเซฟถูกขายเป็นทาสของชายคนหนึ่งชื่อโปทิฟาร์ โปทิฟาร์ทำงานให้ฟาโรห์ผู้ปกครองอียิปต์ โปทิฟาร์บอกได้ว่าพระเจ้าทรงช่วยเหลือโยเซฟ เขาเชื่อใจโยเซฟและให้ท่านรับผิดชอบดูแลบ้านและทุกอย่างที่เขาเป็นเจ้าของ

ปฐมกาล 39:1–6

ภรรยาของโปทิฟาร์ชอบโยเซฟ เธอต้องการให้โยเซฟทำผิดพระบัญญัติของพระเจ้ากับเธอ โยเซฟบอกเธอว่าไม่ทำ

ปฐมกาล 39:7–10

ภรรยาของโปทิฟาร์ไม่ยอมฟัง โยเซฟจึงวิ่งหนี เธอโกรธโยเซฟ

ปฐมกาล 39:11–12

เธอเอาผ้าชิ้นหนึ่งของโยเซฟให้โปทิฟาร์ดู เธอโกหกโปทิฟาร์เกี่ยวกับโยเซฟ โปทิฟาร์จับโยเซฟเข้าคุก

ปฐมกาล 39:13–20

โยเซฟถูกแยกจากครอบครัว ท่านกลายเป็นทาส และตอนนี้เป็นนักโทษ แต่พระเจ้ายังคงช่วยเหลือโยเซฟ โยเซฟไม่ยอมแพ้ พระเจ้าทรงอวยพรให้ผู้คุมเห็นความดีในตัวโยเซฟ ผู้คุมเริ่มวางใจท่าน เขาจึงให้ท่านรับผิดชอบดูแลนักโทษคนอื่นๆ

ปฐมกาล 39:21

โยเซฟพบนักโทษสองคนที่เคยทำงานให้ฟาโรห์ คือพนักงานขนมกับพนักงานเชิญถ้วยเสวย ทั้งสองคนฝันแปลกๆ โยเซฟอธิบายผ่านอำนาจของพระเจ้าว่าความฝันของพวกเขาหมายถึงอะไร ความฝันของพนักงานเชิญถ้วยเสวยหมายความว่าพนักงานเชิญถ้วยเสวยจะได้รับอิสรภาพ สามวันต่อมาเขาถูกปล่อยให้กลับไปทำงานกับฟาโรห์เหมือนเดิม

ปฐมกาล 39:22–23; 40:1–21

วันหนึ่งความฝันของฟาโรห์ทำให้เขาไม่สบายใจ ไม่มีใครบอกได้ว่าความฝันเหล่านั้นหมายถึงอะไร

ปฐมกาล 41:1–8

แล้วพนักงานเชิญถ้วยเสวยก็จำได้ว่าโยเซฟอธิบายความฝันได้

ปฐมกาล 41:9–13

โยเซฟถูกนำตัวออกจากคุกมาอธิบายความฝันของฟาโรห์ โยเซฟบอกว่าความฝันหมายความว่าอียิปต์จะมีอาหารมากมายเป็นเวลาเจ็ดปี ต่อจากนั้นจะเกิดการกันดารอาหาร จะมีอาหารน้อยมากเป็นเวลาเจ็ดปี โยเซฟบอกฟาโรห์ว่าอียิปต์ควรเก็บอาหารเพิ่มเติมในช่วงปีที่อุดมสมบูรณ์

ปฐมกาล 41:14–36

ฟาโรห์รู้ว่าสิ่งที่โยเซฟบอกเกี่ยวกับความฝันของเขาเป็นความจริง เขาปล่อยโยเซฟออกจากคุกและตั้งท่านเป็นหัวหน้าใหญ่ในอียิปต์ โยเซฟช่วยอียิปต์สะสมอาหารเพิ่มเป็นเวลาเจ็ดปี

ปฐมกาล 41:37–53

ต่อมาเกิดการกันดารอาหาร ระหว่างนี้ไม่มีใครปลูกอะไรเป็นอาหารได้เลย ผู้คนเดินทางไปอียิปต์เพื่อซื้ออาหารที่โยเซฟสะสมไว้ เพราะโยเซฟคนอียิปต์จึงเก็บอาหารไว้มากพอจะช่วยให้พวกเขาและคนอื่นๆ รอดตายจากการกันดารอาหาร

ปฐมกาล 41:54–57