2 พงศ์กษัตริย์ 2–7

• ขณะที่ท่านสนทนาเรื่องปาฏิหาริย์ใน 2 พงศ์กษัตริย์ 2–6 อาจเป็นประโยชน์ถ้าขอให้สมาชิกชั้นเรียนนิยามคำว่า ปาฏิหาริย์ ท่านอาจแบ่งปันข้อคิดนี้จากประธานฮาเวิร์ด ดับเบิลยู. ฮันเตอร์: “[ปาฏิหาริย์] คือปรากฏการณ์อันแสดงถึงเดชานุภาพ [ของพระผู้เป็นเจ้า] ซึ่งเราอธิบายไม่ถูกหรือไม่เข้าใจถ่องแท้ … เครื่องหมายและสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ประจักษ์ชัดที่สุดในพระชนม์ชีพและการปฏิบัติศาสนกิจของพระเยซูคริสต์ พระบุตรของพระผู้เป็นเจ้าพระองค์เอง แต่แม้จะน่าตื่นตะลึงและน่าพิศวง ทว่าปาฏิหาริย์มากมายของพระคริสต์เป็นเพียงภาพสะท้อนของสิ่งมหัศจรรย์ยิ่งกว่าซึ่งพระบิดาของพระองค์ทรงแสดงต่อพระพักตร์พระองค์และยังทรงแสดงรอบตัวเรา … จะมีปาฏิหาริย์มากมายเสมอถ้าเราให้ตาคอยดูและให้หูคอยฟัง” (“The God That Doest Wonders,” Ensign, May 1989, 15–16) ข้อคิดเหล่านี้ช่วยให้เราเห็นพระหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้าในชีวิตเราอย่างไร?

• ท่านอาจขอให้สมาชิกชั้นเรียนเขียนรายการปาฏิหาริย์บางอย่างที่บรรยายไว้ใน 2 พงศ์กษัตริย์ 2–6 เราเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับพระเจ้าจากปาฏิหาริย์เหล่านี้? สมาชิกชั้นเรียนอาจยินดีพูดถึงปาฏิหาริย์—ใหญ่น้อย—ที่พวกเขาหรือครอบครัวเคยประสบเช่นกัน เราจะรับรู้ปาฏิหาริย์ของพระผู้เป็นเจ้าในชีวิตเรา—รวมทั้งปาฏิหาริย์ต่างจากที่เราหวังได้ดีขึ้นอย่างไร?

• สมาชิกชั้นเรียนอาจจะพบว่าการเปรียบเทียบปาฏิหาริย์บางอย่างที่เอลีชาแสดงกับบางอย่างที่พระเยซูคริสต์ทรงแสดงสร้างแรงบันดาลใจ (ดู 2 พงศ์กษัตริย์ 4:8–37 กับ ลูกา 7:11–16; 2 พงศ์กษัตริย์ 4:42–44 กับ ยอห์น 6:1–13; 2 พงศ์กษัตริย์ 5:1–15 กับ ลูกา 17:11–19) ปาฏิหาริย์เหล่านี้สอนอะไรเราเกี่ยวกับพระผู้ช่วยให้รอดและศาสดาพยากรณ์ของพระองค์?

• หนึ่งบทเรียนที่เราสามารถเรียนรู้จากการรักษาโรคเรื้อนของนาอามานคือความสำคัญของความอ่อนน้อมถ่อมตน เพื่อเริ่มการสนทนา ท่านอาจเขียนบนกระดานว่า ความจองหองของนาอามาน และ ความอ่อนน้อมถ่อมตนของนาอามาน สมาชิกชั้นเรียนอาจค้นคว้า 2 พงศ์กษัตริย์ 5:1–19 และเขียนวลีที่แสดงถึงความจองหองและความอ่อนน้อมถ่อมตนของนาอามานไว้บนกระดาน บางครั้งเราเหมือนนาอามานอย่างไร? บางคราวเราเหมือนข้าราขการของเขาอย่างไร? เรารู้สิ่งที่นาอามานรู้ได้อย่างไร?

• อีกบทเรียนหนึ่งที่เราสามารถเรียนรู้จากเรื่องนี้คือคุณค่าของการเชื่อฟังพระผู้เป็นเจ้าในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ท่านอาจจะเริ่มโดยอ่าน 2 พงศ์กษัตริย์ 5:9–12 และขอความคิดเห็นของสมาชิกชั้นเรียนว่าเหตุใดนาอามานจึง “หันหลังไปเสียด้วยความเดือดดาล” (ข้อ 12) เหตุใดบางครั้งเราชอบทำ “สิ่งใหญ่” ที่พระผู้เป็นเจ้าทรงขอให้เราทำ มากกว่าทำสิ่งเรียบง่าย? (ข้อ 13) อะไรคือคุณค่าของการทำสิ่งเรียบง่ายเหล่านี้?

• เราทุกคนมีช่วงเวลาที่เรารู้สึกโดดเดี่ยวหรือกลัว พิจารณาว่าการสนทนาเรื่องราวใน 2 พงศ์กษัตริย์ 6:8–23 อาจช่วยสมาชิกชั้นเรียนที่รู้สึกแบบนี้ได้อย่างไร ท่านอาจเริ่มโดยถามสมาชิกชั้นเรียนว่าพวกเขาประทับใจอะไรเกี่ยวกับข้อเหล่านี้ พวกเขาอาจแบ่งปันประสบการณ์เมื่อ “พระเจ้าทรงเปิดตา [ของพวกเขา]” (ข้อ 17) และทรงช่วยให้พวกเขาเห็นว่าตนไม่โดดเดี่ยว (ดู “แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม” ด้วย) เราจะช่วยกันและกัน “[ไม่ให้] กลัว” ได้อย่างไร? (ข้อ 16)

ขณะอ้างเรื่องราวใน 2 พงศ์กษัตริย์ 6:8–23 เอ็ลเดอร์โรนัลด์ เอ. ราสแบนด์กล่าวว่า

“เราอาจไม่มีรถรบเพลิงส่งมาขจัดความกลัวและปราบมารให้เรา แต่บทเรียนชัดเจน พระเจ้าทรงอยู่กับเรา สนพระทัยและทรงอวยพรเราในวิธีที่พระองค์เท่านั้นทรงทำได้ การสวดอ้อนวอนสามารถเรียกพลังและการเปิดเผยที่เราต้องการลงมาเพื่อให้ความคิดเราจดจ่ออยู่กับพระเยซูคริสต์และการพลีพระชนม์ชีพเพื่อการชดใช้ของพระองค์ พระเจ้าทรงทราบว่าบางครั้งเรารู้สึกกลัว ข้าพเจ้าเคยกลัวเช่นเดียวกับท่าน … ในศาสนจักรนี้เราอาจมีคนไม่มากพอให้โลกถือว่ามีอิทธิพล แต่เมื่อเราลืมตาทางวิญญาณ เราจะเห็นว่า ‘ฝ่ายเรามีมากกว่าฝ่ายเขา’ [2 พงศ์กษัตริย์ 6:16]” (“อย่ากังวลใจเลย,” เลียโฮนา, พ.ย. 2018, 18–19)