มัทธิว 10–12; มาระโก 2; ลูกา 7; 11

งานมอบหมายที่พระผู้ช่วยให้รอดประทานแก่อัครสาวกของพระองค์จะช่วยเราในความรับผิดชอบส่วนตัวของเรา สมาชิกชั้นเรียนอาจมีข้อคิดเกี่ยวกับหัวข้อนี้ผ่านการศึกษาส่วนตัวของพวกเขา ตัวอย่างเช่น มีกิจกรรมหนึ่งเกี่ยวกับหัวข้อนี้ใน จงตามเรามา—สำหรับบุคคลและครอบครัว เชื้อเชิญให้พวกเขาแบ่งปันสิ่งที่ได้เรียนรู้หรือทำกิจกรรมเป็นกลุ่มเล็กในชั้นเรียน เชื้อเชิญให้สมาชิกชั้นเรียนแบ่งปันประสบการณ์เมื่อพวกเขารู้สึกถึงเดชานุภาพของพระผู้ช่วยให้รอดขณะพวกเขาทำการเรียกของตนให้เกิดสัมฤทธิผล

อีกวิธีหนึ่งที่สมาชิกชั้นเรียนจะทบทวน มัทธิว 10 คือค้นคว้าบทนี้เพื่อหาบางอย่างที่พระผู้ช่วยให้รอดทรงขอให้อัครสาวกทำและวาดรูปที่หมายถึงสิ่งนั้น พวกเขาอาจจะให้ดูภาพวาดและแบ่งปันสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้เกี่ยวกับงานมอบหมายของอัครสาวกสิบสอง

การศึกษางานมอบหมายที่พระคริสต์ประทานแก่อัครสาวกของพระองค์ใน มัทธิว 10 จะช่วยให้สมาชิกชั้นเรียนเข้าใจบทบาทของศาสดาพยากรณ์และอัครสาวกยุคสุดท้ายได้อย่างไร อาจจะเป็นประโยชน์ถ้าเปรียบเทียบงานมอบหมายที่พระผู้ช่วยให้รอดประทานแก่อัครสาวกกับงานมอบหมายที่ประทานแก่โควรัมแรกของอัครสาวกสิบสองในสมัยการประทานนี้ ดูได้ใน “แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม” สมาชิกชั้นเรียนได้รับอิทธิพลอย่างไรจากการปฏิบัติศาสนกิจของอัครสาวกที่มีชีวิตอยู่ แสดงประจักษ์พยานของท่านเกี่ยวกับการเรียกอันศักดิ์สิทธิ์ของศาสดาพยากรณ์และอัครสาวกที่มีชีวิตอยู่ เชื้อเชิญให้สมาชิกชั้นเรียนแบ่งปันประจักษ์พยานของพวกเขา

เพื่อให้เห็นข้อเท็จจริงที่ว่าผู้ดำรงฐานะปุโรหิตทุกคนสามารถสืบสายอำนาจย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่พระเยซูทรงแต่งตั้งอัครสาวกของพระองค์ ให้เชิญผู้ดำรงฐานะปุโรหิตคนหนึ่งมาแบ่งปันสายอำนาจของเขา

บางครั้งเรารู้สึกประหม่าเมื่อสอนหรือพูดคุยกับคนอื่นๆ เกี่ยวกับพระกิตติคุณ แต่พระเจ้าทรงสัญญากับเหล่าสาวกของพระองค์ว่าพระองค์จะทรงช่วยให้พวกเขารู้ว่าจะพูดอะไร เราต้องทำอะไรจึงจะได้รับความช่วยเหลือที่พระเจ้าทรงสัญญาด้วยตัวเราเอง เชื้อเชิญให้สมาชิกชั้นเรียนอ่าน มัทธิว 10:19–20; หลักคำสอนและพันธสัญญา 84:85; และ หลักคำสอนและพันธสัญญา 100:5–8 เพื่อหาคำตอบของคำถามนี้ พระวิญญาณบริสุทธิ์เคยช่วยให้ท่านรู้สิ่งที่ต้องพูดเมื่อใด ท่านอาจจะแบ่งปันประสบการณ์ของท่านหรือเชิญสมาชิกชั้นเรียนแบ่งปันได้เช่นกัน

เพื่อช่วยรักษาวันสะบาโตให้ศักดิ์สิทธิ์ พวกฟาริสีปฏิบัติตามกฎระเบียบที่เคร่งครัดและประเพณีที่มนุษย์กำหนดไว้ ซึ่งสุดท้ายแล้วทำให้ความเข้าใจของพวกเขาคลุมเครือเกี่ยวกับจุดประสงค์แท้จริงของสะบาโต คนที่ท่านสอนจะได้ประโยชน์จากการสนทนาว่าเหตุใดพระเจ้าประทานวันสะบาโตแก่เราหรือไม่ ท่านอาจจะเชื้อเชิญให้สมาชิกชั้นเรียนทบทวนเรื่องราวใน มัทธิว 12:1–13 และ มาระโก 2:23–28 แบ่งปันสิ่งที่พระผู้ช่วยให้รอดทรงสอนเกี่ยวกับวันสะบาโต (ดู Joseph Smith Translation, Mark 2:26–27 [ใน Bible appendix] ด้วย) เราได้ข้อคิดเพิ่มเติมอะไรบ้างเกี่ยวกับสะบาโตจาก อพยพ 31:16–17; อิสยาห์ 58:13–14; และ หลักคำสอนและพันธสัญญา 59:9–13 ประเพณีหรือกฎระเบียบอะไรบ้างที่ทำให้เราเขวจากจุดประสงค์แท้จริงของสะบาโต

แม้พวกฟาริสีจะเน้นกฎระเบียบละเอียดยิบมากมายเกี่ยวกับสะบาโต แต่พระผู้ช่วยให้รอดทรงสอนหลักธรรมอันเรียบง่ายว่า “อนุญาตให้ทำการดีได้ในวันสะบาโต” (มัทธิว 12:12) คนที่ดำเนินชีวิตตามหลักธรรมนี้มักจะมีปัญหาน้อยมากกับการรักษาวันสะบาโตให้ศักดิ์สิทธิ์ หลักธรรมอะไรอีกบ้างที่จะช่วยให้สมาชิกชั้นเรียนรักษาวันสะบาโตให้ศักดิ์สิทธิ์ ในการพัฒนาการพึ่งพาตนเองทางวิญญาณเหตุใดการสอนหลักธรรมจึงได้ผลมากกว่าการตั้งกฎ (ดูคำกล่าวของศาสดาพยากรณ์โจเซฟ สมิธใน “แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม”) มีหลักธรรมใดอีกหรือไม่ที่ช่วยเราเชื่อฟังพระบัญญัติของพระผู้เป็นเจ้า ตัวอย่างเช่น หลักธรรมอะไรจะช่วยพ่อแม่สร้างแรงบันดาลใจให้ลูกๆ เชื่อฟังพระคำแห่งปัญญาหรือทำการค้นคว้าประวัติครอบครัว

ข่าวสารของประธานรัสเซลล์ เอ็ม. เนลสันเรื่อง “สะบาโตคือวันปีติยินดี” ( เลียโฮนา, พ.ค. 2015, 129–132) และวีดิทัศน์กับคำแนะนำของเอ็ลเดอร์เจฟฟรีย์ อาร์. ฮอลแลนด์ใน “แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม” อาจจะเสริมการสนทนาเรื่องวันสะบาโต

อาจจะเป็นประโยชน์ถ้าสมาชิกชั้นเรียนได้ทบทวน “การถือปฏิบัติวันสะบาโต” ใน เพื่อความเข้มแข็งของเยาวชน พวกเขาอาจจะแสดงบทบาทสมมติว่าพวกเขาจะอธิบายให้คนที่นับถือศาสนาอื่นเข้าใจได้อย่างไรว่าเหตุใดพวกเขาจึงรักษาวันสะบาโตให้ศักดิ์สิทธิ์

เราสามารถเรียนรู้อะไรจากตัวอย่างของหญิงคนนั้นและคำสอนของพระผู้ช่วยให้รอดใน ลูกา 7:36–50 เมื่อเราแสวงหาการให้อภัยบาปของเราเอง การกลับใจกระชับความสัมพันธ์ของเรากับพระคริสต์อย่างไร เราจะใช้เรื่องนี้สอนคนบางคนให้รู้ความหมายของการแสวงหาการให้อภัยได้อย่างไร