Raddir endurreisnarinnar

Rúmlega 40 árum eftir Síonarfylkinguna sagði Joseph Young, sem hafði verið meðlimur í fylkingunni, að Joseph Smith hefði sagt eftirfarandi:

„Bræður, sumir ykkar eru mér reiðir vegna þess að þið börðust ekki í Missouri; en leyfið mér að segja ykkur að Guð vildi ekki að þið berðust. Hann gat ekki stofnsett ríki sitt með tólf mönnum til að ljúka upp dyrum fagnaðarerindisins fyrir þjóðum jarðar og með sjötíu mönnum, undir leiðsögn þeirra, þeim til fylgdar, nema hann tæki þá úr hópi manna, sem höfðu hætt lífi sínu og fært fórn sem jafnaðist á við Abrahams.

Nú hefur Drottinn fengið sína tólf og sína sjötíu og það verða fleiri sveitir hinna sjötíu kallaðar, sem færa fórnir og þeir sem að sinni hafa ekki fært sínar fórnir, munu færa þær hér eftir.“

„Þegar við komum til Missouri talaði Drottinn við þjón sinn Joseph og sagði: ,Ég hef tekið við fórn þinni,‘ og við nutum þeirra forréttinda að snúa aftur. Þegar ég sneri aftur spurðu margir vina minna hver ágóðinn væri af því að kalla menn frá vinnu sinni og fara upp til Missouri til þess eins að snúa aftur, án þess að hafa í raun áorkað einhverju. ,Hver hefur haft hag af því?‘ spurðu þeir. ,Ef Drottinn bauð að gera það, hvað hafði hann í huga með því?‘ … Ég sagði þessum bræðrum að ég hefði hlotið góða umbun – með háum vöxtum – já, að bikar minn væri barmafullur af þeirri vitneskju að ég hefði ferðast með spámanninum.“

„Ég var í Síonarfylkingunni með spámanni Guðs. Ég sá samskipti Guðs við hann. Ég sá mátt Guðs með honum. Ég sá að hann var spámaður. Það sem honum var staðfest með krafti Guðs í þessari ferð, var mér mikils virði og öllum sem meðtóku fyrirmæli hans.“

„Þegar meðlimirnir í Síonarfylkingunni voru kallaðir, höfðu mörg okkar aldrei séð andlit hvers annars; við vorum ókunnug hvert öðru og margir höfðu aldrei séð spámanninn. Við höfðum komið erlendis frá, líkt og sigtað korn, um gervalla þjóðina. Við vorum ungir menn, kallaðir á þessum fyrri tíma, til að takast á við ferð og endurheimta Síon og það sem við þurftum að gera, þurftum við að gera með trú. Við komum saman frá hinum ýmsu ríkjum til Kirtlands og fórum til að endurleysa Síon, til að framfylgja boði Guðs til okkar. Guð gekkst við verki okkar eins og hann gekkst við verki Abrahams. Við fengum miklu áorkað, þótt fráhvarfsmenn og vantrúaðir hafi oft spurt: „Hvað hafið þið gert?“ Við öðluðumst reynslu sem við hefðum aldrei getað öðlast öðruvísi. Við nutum þeirra forréttinda að sjá ásýnd spámannsins og við nutum þeirra forréttinda að ferðast þúsundir mílna með honum og sjá anda Guðs að verki í honum og opinberanir Jesú Krists berast honum og uppfyllast. Hann safnaði einnig um tvö hundruð öldungum alls staðar að frá landinu á þessum fyrri tíma og sendi okkur út í heim til að prédika fagnaðarerindi Jesú Krists. Hefði ég ekki slegist í för með Síonarfylkingunni, hefði ég ekki verið hér í dag [í Salt Lake City, að þjóna í Tólfpostulasveitinni]. … Með því að fara þangað, vorum við knúnir út í víngarðinn til að prédika fagnaðarerindið og Drottinn meðtók erfiði okkar. Í öllu okkar erfiði og ofsóknum, þar sem líf okkar var oft í húfi, höfum við þurft að starfa og lifa samkvæmt trúnni.“

„Reynsla [okkar] af því að ferðast í Síonarfylkingunni var meira en gullsins virði.“