پیروزی منجی محبوب ما

در فراخوانیم به عنوان یک رسول، من بسیار سفر کرده‌ام و این امتیاز را داشته‌ام که کودکان، نوجوانان و بزرگسالان را در بسیاری از نقاطِ جهان ملاقات کنم. لحظات شادمانی بزرگی در زندگی وجود دارد، اما یکی از چیزهایی که من به چشم خود دیده‌ام و در اعماق قلبم احساس کرده‌ام، این است که علاوه بر شادمانی و سُرور، زندگی لحظات دل شکستگی و رنج را در بر دارد.

هرگز فراموش نخواهم کرد که با چهار کودک خردسال نشسته بودم، کودکانی که والدینشان در خانهٔ خود، در حالی که آنان در خواب بودند، به‌دستِ مزاحمی بی‌رحمانه از زندگی محروم شدند؛ یا دیدار با زنی که در کودکی به‌دست یکی از بستگان مورد اعتماد، مورد آزار قرار گرفته بود؛ یا نشستن بر بالین دختر جوانی که پس از سقوط از دوچرخه دچار آسیب مغزی شده بود و به‌زودی جان می‌باخت؛ یا شنیدن گریه‌های زنی که شوهرش سال‌ها به‌طرزی فاجعه‌بار به او و پیمان‌های معبد خیانت کرده بود.

من درد زن و شوهری را احساس کرده‌ام که فرزند بزرگسالشان دیگر به حقایق مژده ایمان نداشت و به دنبال تضعیف ایمان دیگران در خانواده بود. من با والدین و دوستانِ آشفتهٔ جوانی که سرشار از امید بود و به زندگی خود پایان داد، دیدار کرده‌ام. من اندوهِ خداییِ کسانی را که مرتکب گناه شده‌اند و واقعا خواهان توبه بوده‌اند و ویرانی کسانی که تحت تأثیر آن گناه آسیب دیده بودند را احساس کرده‌ام.

من دل‌شکستگیِ ناشی از بیماری روانی را هم در کسی که رنج می‌برده دیده‌ام و هم در کسانی که بدون توان کمک چندانی نظاره‌گر بوده‌اند، و در سکوت رنج می‌کشیدند را دیده‌ام. من از دست دادن عزیزان و خسارت‌های عظیمِ شخصیِ ناشی از بلایای طبیعی، سیل‌ها، توفان‌ها، آتش سوزی‌ها و زلزله‌ها را دیده‌ام. من شاهدِ آشفتگی و دگرگونی در کشورها ناشی از توفان‌های سیاسی، جنگ‌ها، و نابودی، و رنج و عذابی را که زمانی پدید می‌آید که امورِ غیرمنتظره بر کسانی تحمیل می‌شود که بی‌گناه‌اند و در پی انجامِ کارِ درست هستند، بوده‌ام.

Healing Hands [دستان شفابخش]، اثر کولبی لارسن، قابلِ کپی‌برداری نیست

منجی ما را یاری می‌کند

در صحبت از کفارۀ عیسی مسیح، رئیس جیمز ئی. فاست (۱۹۲۰–۲۰۰۷)، مشاور دوم ریاست اول، گفت: «آسیب‌دیدگان باید آنچه در توان دارند انجام دهند تا از میان آزمون‌های خود عبور کنند، و منجی «مردم خویش را برپایهٔ ناتوانی‌هایشان یاری خواهد کرد» [آلما ۷: ۱۲]. او به ما کمک خواهد کرد تا بارهای خود را به دوش بکشیم. برخی زخم‌ها آن‌چنان دردناک و عمیق هستند که بدون یاریِ قدرتی برتر و امید به عدالتِ کامل و جبرانِ نهایی در زندگی بعدی در آینده، شفا نمی‌یابند. … او دردِ ما را درک می‌کند و حتی در تاریک‌ترین ساعاتِ زندگی، همراهِ ما گام برمی‌دارد.»

احساس می کنم بیش‌ازپیش خود را مجذوبِ محبتِ منجی و برکاتِ پایان‌ناپذیری می‌یابم که از طریقِ کفّارهٔ عیسی مسیح به ما وعده داده شده است. او ما را از تجربه‌های دشوارِ زندگی که دردهایی بی‌پایان به همراه دارند مصون نساخت، اما ما را از رنجِ جاودانه و جدایی از پدر آسمانی محافظت کرد و از طریقِ رنجِ فراگیر خویش که همه را در بر می‌گیرد، این امکان را برای ما فراهم ساخت تا به شادیِ کامل و سعادتِ ابدی در حضورِ خدا دست یابیم.

رئیس دالین اچ. اکس به ما یادآوری کرد: «بی‌تردید، نیرومندترین یاریِ خدا به بشرِ فانی، فراهم ساختنِ منجی‌ای بود، عیسی مسیح، که رنج کشید تا بهای آن را بپردازد و آمرزشِ گناهانِ توبه‌شده را فراهم آورد. آن کفّارهٔ سرشار از مهر و شکوه، توضیح می‌دهد که چرا ایمان به سَروَر عیسی مسیح، نخستین اصلِ مژده است. کفارهٔ او «رستاخیز مردگان را پیش می آورد»(آلما ۴۲: ۲۳)، و این «برای گناهان جهان کفاره می‌‌دهد»(آلما ۳۴: ۸)،گناهانِ توبه‌شدهٔ ما را پاک می‌کند و به منجیِ ما قدرت می‌بخشد تا در ضعف‌ها و ناتوانی‌های زندگی فانی‌مان به یاریِ ما آید.»

جزئیات Prayer at Gethsemane [نیایش در جتسیمانی]، اثر دِل پارسن، فقط برای استفاده در کلیسا کپی شود

رویدادِ محوری ابدیت

وقتی به رنج‌هایی می‌اندیشم که خود به‌طور شخصی شاهدشان بوده‌ام، رنج‌هایی که در مقایسه با رنجِ همهٔ کسانی که تاکنون بر زمین گام نهاده‌اند یا خواهند نهاد، به‌غایت ناچیز است، با هیچ‌یک از واژه‌هایی که می‌شناسم، نمی‌توانم احساساتِ قلبم را دربارهٔ آنچه بی‌گمان در دل و ذهن و جسم و جانِ منجی رخ داده است را توصیف کنم؛ آن لحظاتِ مقدسِ رنجِ فراگیرِ او برای گناهان و دردهای تمامِ بشریت (در بر گیرندهٔ همهٔ ابعاد و همه).

رویداد محوری ابدیت آنگاه آغاز شد که عیسی «به محلی به نام جتسیمانی» (متی ۲۶: ۳۶) در کوه زیتون در بیرون دیوارهای شهر اورشلیم رفت. او به شاگردانش گفت، «جان من از شدّت غم نزدیک به مرگ است» (متی ۲۶: ۳۸).

او دعا کرده، گفت، «ای پدر اگر ممكن است، این پیاله را از من دور كن، امّا نه به ارادهٔ من بلكه به ارادهٔ تو.» (متی ۲۶: ۳۹). او نزدِ شاگردانش بازگشت، آنان را خفته یافت، بار دیگر دور شد و برای بارِ دوم دعا کرد. «ای پدر، اگر راه دیگری نیست جز اینکه من این پیاله را بنوشم پس ارادهٔ تو انجام شود.» … و برای بار سوم به همان كلمات دعا كرد» (متی ۲۶: ۴۲، ۴۴).

عیسی جام تلخ را نوشید و فراتر از درک فانی ما هم در باغ و هم بر روی صلیب زجر کشید. او بی‌گناه بود، اما همهٔ گناهانِ ما را بر خود گرفت، تا هرگاه به سوی او بیاییم و توبه کنیم، گناهان و بارهای ما از دوشمان برداشته شود (رجوع کنید به ۲ قرنتیان ۵: ۲۱).

زجر، مرگ و ایثار بر آمده از کفارهٔ عیسی از دیرباز موردِ انتظار بود. ۷۰۰ سال پیش از تولد عیسی، اشعیا نبوت کرد که «سَروَر گناه ما را به حساب او آورد، و او به جای ما متحمّل آن مجازات شد» (اشعیا ۵۳: ۶). عیسی از دادن جان خود به عنوان «کفارۀ» صحبت کرد (متی ۲۰: ۲۸؛ همچنین رجوع کنید به ۱ تیموتاؤس۲: ۶) «برای آمرزش گناهان» (متی ۲۶: ۲۸) برای همه کسانی که به او ایمان می آورند و از گناهانشان توبه می کنند. پطرس توصیف کرد که چگونه او «برای گناهان [ما] زجر کشید» (۱ پطرس ۳: ۱۸)، که ما به سبب زخم‌های او شفا می‌یابیم (رجوع کنید به۱ پطرس ۲: ۲۴). او کاری را کرد که هیچ کس دیگری نمی‌توانست انجام دهد تا بتوانیم به پیشگاه پدرمان بازگردیم. او «به خاطر شرارت های ما کبود شد» (اشعیا ۵۳: ۵).

به دنبال زجر جتسیمانی، عذاب او ادامه یافت — خیانتِ کسی که با او گام برداشته بود، تمسخر در برابرِ حاکمانِ ناعادل، دردِ تازیانه‌هایی که بر بدنش فرود آمد، و تاجِ خارهایی که به دستِ سربازانِ سنگدل و بی‌رحم بر سرش فشرده شد (رجوع کنید به یوحنا ۱۸: ۲–۳، ۱۲–۱۴؛ مرقس ۱۵: ۱۵–۲۰، و تیرکِ سنگینی که بر گوشتِ دریدهٔ پشتِ او نهاده شد، آنگاه که به سوی جلجتا گام برمی‌داشت. (رجوع کنید به یوحنا ۱۹: ۱۶–۱۷).

بر صلیب، آن رنجِ جان‌سوزی که در جِتسِیمانی احساس شده بود، با شدّتی بازگشت که هیچ انسانى توانِ تحمّلِ آن را نداشت. عیسی مسیح، پسرِ خدا، به‌تنهایی مأموریتِ الهیِ سپرده‌شده از سوی پدرش را بر دوش گرفت تا جانِ خویش را فدا کند. سربازان و فرمانروایان قادر نبودند جانش را از او بگیرند (رجوع کنید بهیوحنا ۱۰: ۱۸). عیسی با احترام و فروتنی سربه زیر افکنده و گفت: «تمام شد» (یوحنا ۱۹: ۳۰).

آخرین لحظهٔ زندگیِ فانیِ او تکمیل شد. هیچ واژه‌ای برای توصیفِ عظمتِ هدیهٔ گران‌بهای او وجود ندارد. هرگز از کسی دیگر چنین چیزی خواسته نخواهد شد. عیسی مسیح «یک بار و برای همه» زجر کشید (عبرانیان ۱۰: ۱۰).

با به انجام رسیدنِ مأموریتِ الهی‌اش، او اکنون نخستین کسی در تاریخِ بشریت خواهد بود که از قبر برخاسته و به جاودانگی دست می‌یابد. (رجوع کنید به ۱ قرنتیان ۱۵: ۲۱–۲۳).

فرشتگان به زنان حاضر در کنارِ آرامگاه گفتند:

«چرا زنده را در میان مردگان جستجو می کنید؟

«او اینجا نیست، بلکه برخاسته است» (لوقا ۲۴: ۵–۶).

او به رسولانش گفت، «به دستها و پاهای من نگاه كنید، که من خودم هستم» (لوقا ۲۴: ۳۹). بعدها، «یک‌بار هم به بیش از پانصد نفر [از پیروان دیگر ظاهر شد]» (۱ قرنتیان ۱۵: ۶). شاهدان عینی منجی از مرگ برخاسته را دیدند. او نمرده بود. او زنده بود.

عیسی مسیح زنجیرها و بندهای بندگی ابدی مرگ را برای هر کسی که بر روی زمین زیسته یا خواهد زیست را گسسته است (رجوع کنید به ۱ قرنتیان ۱۵: ۲۲). او بر دشمن همۀ ما چیره شد. دشمن مرگ برای همیشه شکست خورده بود.

رئیس راسل ام. نلسون (۱۹۲۴–۲۰۲۵) گفت: «عیسی مسیح گناهان شما، دردهای شما، دل سکشتگی‌های شما، و ضعف‌هایشما را بر خود گرفت. شما نیازی نیست که آنها را به تنهایی تحمل کنید! هنگامی که توبه می‌کنید، او شما را خواهد بخشید. او شما را با آنچه به آن نیاز دارید برکت خواهد داد. او روان زخمی شده شما را شفا خواهد داد. هنگامی که خود را به او یوغ می کنید، بارهایتان سبک‌تر خواهد شد. اگر پیمان ببندید و به پیروی از عیسی مسیح وفادار بمانید، خواهید فهمید که لحظات دردناک زندگی شما موقتی هستند. رنج های شما در شادی مسیح فرو برده خواهند شد [آلما ۳۱: ۳۸]

به‌عنوان یکی از رسولان منصوب‌شدهٔ او، لحظاتِ روحانی و شخصی‌ای را تجربه کرده‌ام که برایم گواهی مطمئن و یقینی آورده است که او زنده است. در این فصل عید پاک، باشد که این کلمات به آرامی در ذهن و قلب ما جای گیرد: «مگذار فراموش کنم، ای منجی، که تو برای من خون دادی و جان سپردی،» هنگامی که ما در خواندن این سرود شادمانی می‌کنیم: