Sigur ástkærs frelara okkar

Í köllun minni sem postuli hef ég ferðast víða og notið þeirra forréttinda að hitta börn, ungmenni og fullorðna víða um heim. Það koma stundir mikillar gleði í lífinu, en eitt sem ég hef séð með eigin augum og skynjað djúpt í hjarta mínu, er að auk hamingju og gleði, geymir lífið stundir hjartasorgar og þjáningar.

Ég mun aldrei gleyma því að sitja með fjórum ungum börnum sem höfðu upplifað það að innbrotsþjófur hafði myrt foreldra þeirra á hrottalegan hátt á heimili þeirra á meðan börnin sváfu, eða hitta konu sem hafði þurft að þola misnotkun af hendi ættingja sem hún hefði átt að geta treyst, eða að sitja við rúmstokk ungrar stúlku sem hafði hlotið heilaskaða eftir að hafa dottið af hjóli og myndi fljótlega deyja, eða að hlusta á grát konu sem stóð frammi fyrir því að maðurinn hennar hafði svikið hana og musterissáttmála hans á svívirðilegan hátt árum saman.

Ég hef fundið sársauka hjóna hvers fullorðið barn trúði ekki lengur sannleika fagnaðarerindisins og reyndi að veikja trú annarra í fjölskyldunni. Ég hef setið og rætt við sorgmædda foreldra og vini ungs manns sem átti bjarta framtíð og svipti sig lífi. Ég hef upplifað guðlega sorg þeirra sem hafa drýgt synd og hafa sannlega viljað iðrast og þau lamandi áhrif sem syndin hafði á aðra.

Ég hef séð harm geðsjúkdóma, bæði fyrir þann sem þjáist og þá sem þjást í hljóði er þeir horfa á með takmarkaða getu til að hjálpa. Ég hef séð gríðarlegan persónulegan missi af völdum náttúruhamfara, flóða, storma, elds og jarðskjálfta. Ég hef orðið vitni að umróti í löndum vegna pólitískra storma, styrjalda og eyðileggingar og kvölina sem kemur þegar hinu óvænta er þröngvað upp á þá sem eru saklausir og leitast við að breyta rétt.

Græðandi hendur, eftir Kolby Larsen, óheimilt að afrita

Frelsarinn liðsinnir okkur

James E. Faust forseti (1920–2007), annar ráðgjafi í Æðsta forsætisráðinu, ræddi um friðþægingu Jesú Krists og sagði: „Hinir særðu ættu að gera hvað þeir geta til að vinna sig í gegnum erfiðleika sína og frelsarinn mun ‚liðsinna fólki sínu í vanmætti þess‘ [Alma 7:12]. Hann mun hjálpa okkur að bera byrðar okkar. Sum sár eru svo djúp að þau verða ekki grædd nema með kraft frá æðri krafti og von um fullkomið réttlæti og bætur í næsta lífi. … Hann skilur sársauka okkar og mun ganga með okkur jafnvel á okkar erfiðustu stundum.“

Ég finn að ég laðast sífellt meira að kærleika frelsarans og þeim óendanlegu blessunum sem okkur eru lofaðar í gegnum friðþægingu Jesú Krists. Hann verndaði okkur ekki frá erfiðum lífsreynslum sem koma með ómælanlegan sársauka, en hann verndaði okkur frá ævarandi þjáningum og aðskilnaði frá himneskum föður og gerði okkur mögulegt, í gegnum umlykjandi þjáningar sínar, að njóta fullkominnar gleði og eilífrar hamingju í návist Guðs.

Dallin H. Oaks forseti minnti okkur á: „Langöflugasta hjálp Guðs fyrir jarðlífið, fólst í því að sjá okkur fyrir frelsara, Jesú Kristi, sem myndi þjást til að greiða gjaldið og veita fyrirgefningu fyrir syndir sem iðrast er af. Þessi miskunnsama og dýrðlega friðþæging útskýrir hvers vegna trú á Drottin Jesú Krist er fyrsta frumregla fagnaðarerindisins. Friðþæging hans ‚gjörir upprisu dauðra að veruleika‘ (Alma 42:23) og hún ‚friðþægir fyrir syndir heimsins‘ (Alma 34:8), afmáir allar syndir sem við höfum iðrast af og veitir frelsaranum kraft, okkur til liðsinnis í jarðneskum veikleikum okkar.“

Hluti af Bæn í Getsemane, eftir Del Parson, aðeins til kirkjunota

Lykilatburður eilífðarinnar

Þegar ég hugsa um þjáningarnar sem ég hef persónulega orðið vitni að, sem eru óendanlega smáar í samanburði við alla þá sem hafa gengið eða munu einhvern tíma ganga á jörðunni, þá get ég ekki, með neinum orðum sem ég þekki, lýst tilfinningum í hjarta mínu yfir því sem hlýtur að hafa átt sér stað í hjarta, huga og líkama og sál frelsarans, á helgum stundum alltumlykjandi þjáninga hans fyrir syndir og sársauka alls mannkyns.

Lykilatburður eilífðarinnar hófst er Jesús fór „í garð er heitir Getsemane” (Matteus 26:36) í Olíufjallinu, utan við borgarmúra Jerúsalem. Hann sagði við lærisveina sína: „Sál mín er hrygg allt til dauða” (Matteus 26:38).

Hann baðst fyrir og sagði: „Faðir minn, ef verða má þá fari þessi kaleikur fram hjá mér. Þó ekki sem ég vil heldur sem þú vilt.” (Matteus 26:39). Hann fór aftur til lærisveina sinna, fann þá sofandi, fór aftur burtu og baðst fyrir í annað sinn. „Faðir minn, ef eigi verður hjá því komist að ég drekki þennan kaleik, þá verði þinn vilji. … hann … baðst fyrir þriðja sinn með sömu orðum og fyrr” (Matteus 26:42, 44).

Jesús drakk þennan beiska bikar og þjáðist framyfir okkar jarðneska skilning, bæði í garðinum og á krossinum. Án syndar, tók hann á sig allar syndir okkar, svo að þegar við komum til hans og iðrumst, er syndum okkar og byrði lyft af okkur (sjá 2. Korintubréf 5:21).

Þjáningar Jesú, dauði og friðþægingarfórn höfðu lengi verið fyrirséð. 700 árum fyrir fæðingu Jesú sagði Jesaja: „Drottinn lét synd vor allra koma niður á honum” (Jesaja 53:6). Jesús talaði um að gefa líf sitt sem „[lausnargjald]” (Matteus 20:28; sjá einnig 1. Tímóteusarbréf 2:6) „til fyrirgefningar synda” (Matteus 26:28) fyrir alla sem trúa vildu á hann og iðrast synda sinna. Pétur lýsti því hvernig hann „þjáðist fyrir syndir [okkar]“ (1. Pétursbréf 3:18), að við yrðum heilbrigð fyrir benjar hans (sjá 1. Pétursbréf 2:24). Hann gerði það sem enginn annar gat gert til að gera okkur kleift að snúa aftur í návist föður okkar. Hann var „kraminn vegna vorra misgjörða” (Jesaja 53:5).

Angist hans hélt áfram eftir þjáningarnar í Getsemane – svik þess sem með honum gekk, háðung frammi fyrir óréttlátum valdhöfum, sársauki þess að líkami hans var hýddur og þyrnikórónu þrýst á höfuð hans af grimmum og miskunnarlausum hermönnum (sjá Jóhnnes 18:2–3, 12–14; Markús 15:15–20) og þungum bjálkanum var þrýst á tætt holdið á baki hans, er hann hélt í átt til Golgata (sjá Jóhannes 19:16–17).

Á krossinum endurtók sig hin mikla angist frá Getsemane, með skerpu sem enginn maður fengi þolað. Jesús Kristur, sonur Guðs, bar einsamall hina guðlegu köllun frá föður sínum, að leggja niður líf sitt. Hermennirnir og leiðtogarnir gátu ekki tekið það frá honum (sjá Jóhannes 10:18). Af lotningu og auðmýkt, laut Jesús höfði og sagði: „Það er fullkomnað„ (Jóhannes 19:30).

Síðustu andartökum jarðlífs hans var lokið. Það eru engin orð til að lýsa mikilfengleika dýrmætrar gjafar hans. Hennar verður aldrei krafist af öðrum. Jesús Kristur leið „í eitt skipti fyrir öll” (Hebreabréfið 10:10).

Þegar guðlegu ætlunarverki hans var nú lokið, yrði hann fyrstur í allri mannkynssögunni til að rísa úr gröfinni til ódauðleika (sjá 1. Korintubréf 15:21–23).

Englarnir sögðu við konurnar við gröfina:

„Hví leitið þér hins lifanda meðal dauðra?

Hann er ekki hér, hann er upp risinn” (Lúkas 24:6).

Við postula sína sagði hann: „Lítið á hendur mínar og fætur, að það er ég sjálfur” (Lúkas 24:39). Síðar, „birtist hann meira en fimm hundruð … í einu” (1. Korintubréf 15:6). Sjónarvottar sáu hinn upprisna frelsara. Hann var ekki dáinn. Hann var á lífi.

Jesús Kristur sleit hlekki og fjötra hinnar ævarandi dauðaánauðar, fyrir hverja manneskju sem lifað hefur eða mun lifa á jörðu (sjá 1. Korintubréf 15:22). Hann sigraði okkar alltumlykjandi óvin. Óvinur dauðans var sigraður að eilífu.

Russell M. Nelson forseti (1924–2025) sagði: „Jesús Kristur tók á sig syndir ykkar, sársauka ykkar, sorgir ykkar og vanmátt ykkar. Þið þurfið ekki að bera þetta einsömul! Hann mun fyrirgefa ykkur þegar þið iðrist. Hann mun blessa ykkur með því sem þið þurfið. Hann mun græða þjáða sál ykkar Þegar þið gangist undir ok með honum, mun byrði ykkar verða léttari. Ef þið gerið og haldið sáttmála um að fylgja Jesú Kristi, munið þið komast að því að sársaukafullu stundir lífs ykkar eru tímabundnar. Þrengingar ykkar munu ‚hverfa‘ í fögnuði Krists [Alma 31:38]”

Sem einn af vígðum postulum hans, hef ég upplifað þær andlegu og persónulegu stundir sem hafa veitt mér öruggt og áreiðanlegt vitni um að hann lifir. Megi þessi orð vara ljúflega í huga okkar og hjörtum á þessum páskum: „Ó frelsari, þú blóðgaðir og þú gafst mér blóð,“ er við fögnum í söng: