Η νίκη του αγαπημένου μας Σωτήρος

Στην κλήση μου ως Αποστόλου, έχω ταξιδέψει πολύ και είχα το προνόμιο να συναντήσω παιδιά, νέους και ενηλίκους σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Υπάρχουν στιγμές μεγάλης χαράς στη ζωή, αλλά ένα πράγμα που έχω δει με τα μάτια μου και αισθάνθηκα στα βάθη της καρδιάς μου είναι ότι εκτός από την ευτυχία και τη χαρά, η ζωή περιέχει στιγμές ψυχικού άλγους και δεινών.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι κάθισα με τέσσερα μικρά παιδιά των οποίων η ζωή των γονέων τους είχε τερματισθεί βάναυσα από έναν εισβολέα στο ίδιο τους το σπίτι, ενώ τα παιδιά κοιμούνταν ή ότι συνάντησα μια γυναίκα που είχε κακοποιηθεί όταν ήταν κορίτσι από έναν έμπιστο συγγενή ή ότι κάθισα δίπλα στο κρεβάτι ενός νεαρού κοριτσιού που είχε υποστεί εγκεφαλική βλάβη μετά από πτώση από ποδήλατο και σύντομα θα πέθαινε ή ότι άκουσα τους λυγμούς μίας γυναίκας της οποίας ο σύζυγος είχε προδώσει την ίδια και τις διαθήκες του ναού με έναν σκανδαλώδη τρόπο για πολλά χρόνια.

Έχω αισθανθεί τον πόνο ενός ζεύγους του οποίου το ενήλικο παιδί δεν πίστευε πλέον τις αλήθειες του Ευαγγελίου και επιζήτησε να αποδυναμώσει την πίστη των άλλων στην οικογένεια. Έχω επισκεφθεί τους αναστατωμένους γονείς και φίλους ενός νέου πολλά υποσχόμενου άνδρα που αφαίρεσε την ίδια του τη ζωή. Έχω αισθανθεί τη λύπη κατά Θεόν όσων έχουν διαπράξει αμαρτία και πραγματικά ήθελαν να μετανοήσουν και τον όλεθρο όσων επλήγησαν από την αμαρτία.

Έχω δει το ψυχικό άλγος της ψυχικής ασθένειας τόσο για εκείνον που υποφέρει όσο και για εκείνους που υποφέρουν σιωπηλά καθώς παρακολουθούν με ελάχιστη δυνατότητα να βοηθήσουν. Έχω δει την τεράστια προσωπική απώλεια που προκαλείται από φυσικές καταστροφές, πλημμύρες, καταιγίδες, πυρκαγιές και σεισμούς. Έχω γίνει μάρτυρας της αναταραχής σε χώρες από πολιτικές καταιγίδες, πολέμους και καταστροφές, και την αγωνία που έρχεται όταν το απροσδόκητο επιβάλλεται σε αυτούς που είναι αθώοι και επιζητούν να κάνουν το σωστό.

Healing Hands [Θεραπευτικά χέρια], υπό Kolby Larsen, δεν επιτρέπεται η αντιγραφή

Ο Σωτήρας μάς συμπαρίσταται

Μιλώντας για την Εξιλέωση του Ιησού Χριστού, ο Πρόεδρος Τζέιμς Ε. Φάουστ (1920–2007), Δεύτερος Σύμβουλος στην Πρώτη Προεδρία, είπε: «Οι πληγωμένοι θα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεπεράσουν τις δοκιμασίες τους και ο Σωτήρας θα “συμπαρίσταται στον λαό του σύμφωνα με τις αδυναμίες τους” [Άλμα 7:12]. Θα μας βοηθήσει να φέρουμε τα βάρη μας. Ορισμένα τραύματα είναι τόσο οδυνηρά και βαθιά, που δεν μπορούν να θεραπευθούν χωρίς βοήθεια από μία ανωτέρα δύναμη και ελπίδα για τέλεια δικαιοσύνη και αποκατάσταση στην επόμενη ζωή… Καταλαβαίνει τον πόνο μας και θα βαδίσει μαζί μας ακόμα και στις πιο σκοτεινές μας ώρες».

Αισθάνομαι όλο και περισσότερο να με ελκύει η αγάπη του Σωτήρος και οι ατελείωτες υπεσχημένες προς εμάς ευλογίες μέσω της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού. Δεν μας προφύλαξε από τις δύσκολες εμπειρίες της ζωής που φέρνουν αμέτρητο πόνο, αλλά μας προστάτευσε από παντοτινά δεινά και αποξένωση από τον Επουράνιο Πατέρα και μας επέτρεψε, μέσω των απανταχού περικείμενων δεινών Του, να έχουμε τη δυνατότητα τέλειας χαράς και αιώνιας ευτυχίας στην παρουσία του Θεού.

Ο Πρόεδρος Ντάλλιν Χ. Όουκς μας υπενθύμισε: «Ασυζητητί, η ισχυρότερη θνητή βοήθεια του Θεού ήταν η παροχή από μέρους Του ενός Σωτήρος, του Ιησού Χριστού, ο οποίος θα υπέφερε για να πληρώσει το τίμημα και θα παρείχε συγχώρηση για αμαρτίες για τις οποίες έχουμε μετανοήσει. Αυτή η ευσπλαχνική και ένδοξη Εξιλέωση εξηγεί γιατί η πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό είναι η πρώτη αρχή του Ευαγγελίου. Η Εξιλέωσή Του “πραγματοποιεί την ανάσταση των νεκρών” (Άλμα 42:23) και “θα εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του κόσμου" (Άλμα 34:8), διαγράφοντας όλες μας τις αμαρτίες για τις οποίες έχουμε μετανοήσει και δίνοντας στον Σωτήρα μας δύναμη να μάς συμπαρίσταται στις θνητές ασθένειές μας» .

Λεπτομέρεια από το Prayer at Gethsemane [Προσευχή στη Γεθσημανή], υπό Ντελ Πάρσον, μπορεί να αντιγραφεί μόνο για εκκλησιαστική χρήση

Το καθοριστικό γεγονός της αιωνιότητας

Όταν σκέπτομαι τα δεινά που έχω δει προσωπικώς, τα οποία είναι τόσο απειροελάχιστα σε σύγκριση με όλους εκείνους που έχουν περπατήσει ή πρόκειται ποτέ να περπατήσουν στη Γη, δεν μπορώ, με όσα λόγια γνωρίζω, να περιγράψω τα συναισθήματα στην καρδιά μου, για αυτό που πρέπει να συνέβη στην καρδιά και τον νου, στο σώμα και την ψυχή του Σωτήρος κατά τις ιερές στιγμές Του, των συνολικών παθών για τις αμαρτίες και τον πόνο όλης της ανθρωπότητας.

Το καθοριστικό γεγονός όλης της αιωνιότητας άρχισε καθώς ο Ιησούς πήγε «στον τόπο που λεγόταν Γεθσημανή» (Κατά Ματθαίον 26:36) στο Όρος των Ελαιών έξω από τα τείχη της πόλης της Ιερουσαλήμ. Είπε στους μαθητές Του: «Η ψυχή μου είναι περίλυπη μέχρι θανάτου» (Κατά Ματθαίον 26:38).

Προσευχήθηκε λέγοντας: «Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από μένα αυτό το ποτήρι· όμως, όχι όπως εγώ θέλω, αλλά όπως εσύ» ( Κατά Ματθαίον 26:39). Επέστρεψε στους μαθητές Του, τους βρήκε να κοιμούνται, πήγε ξανά και προσευχήθηκε για δεύτερη φορά. «Πατέρα μου, αν δεν είναι δυνατόν να παρέλθει από μένα τούτο το ποτήρι, χωρίς να το πιω, ας γίνει το θέλημά σου. …Και [Εκείνος] προσευχήθηκε για τρίτη φορά λέγοντας τον ίδιο λόγο» (Κατά Ματθαίον 26:42, 44).

Ο Ιησούς ήπιε το πικρό ποτήρι και υπέφερε πέρα από τη θνητή μας κατανόηση τόσο στον κήπο όσο και επί του σταυρού. Χωρίς αμαρτία, πήρε επάνω Του όλες τις αμαρτίες μας, ώστε καθώς ερχόμαστε σε Εκείνον και μετανοούμε, οι αμαρτίες και τα βάρη μας αίρονται από εμάς (βλ. Προς Κορινθίους Β΄ 5:21).

Τα Πάθη, ο θάνατος και η εξιλεωτική θυσία του Ιησού αναμένονταν από μακρού. Μιλώντας 700 χρόνια πριν από τη γέννηση του Ιησού, ο Ησαΐας προφήτευσε ότι «ο Κύριος έβαλε επάνω σ’ αυτόν την ανομία όλων μας» (Ησαΐας 53:6). Ο Ιησούς έκανε λόγο ότι έδωσε τη ζωή Του ως «λύτρα» (Κατά Ματθαίον 20:28, βλ. επίσης, ́Προς Τιμόθεον Α΄ 2:6) «για την άφεση αμαρτιών» (Κατά Ματθαίον 26:28) για όλους όσοι θα πίστευαν σε Εκείνον και θα μετανοούσαν για τις αμαρτίες τους. Ο Πέτρος περιέγραψε πώς «υπέφερε για τις αμαρτίες [μας]» (Πέτρου Α΄ 3:18), ότι μέσω των πληγών Του γιατρευόμαστε (βλ. Πέτρου Α΄ 2:24). Έκανε αυτό που κανένας άλλος δεν μπορούσε να κάνει για να μας επιτρέψει να επιστρέψουμε στην παρουσία του Πατέρα μας. «Τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μας» (Ησαΐας 53:5).

Μετά τα Πάθη στη Γεθσημανή, η αγωνία Του συνεχίσθηκε – η προδοσία από κάποιον που βάδισε μαζί Του, ο χλευασμός ενώπιον άδικων ηγεμόνων, ο πόνος του σώματός Του που μαστιγώθηκε, ο στέφανος από αγκάθια που πιέστηκε στο κεφάλι Του από τους σκληρούς και άσπλαχνους στρατιώτες (βλ. Κατά Ιωάννην 18:2-3, 12-14, Κατά Μάρκον 15:15-20) και η βαριά δοκός που έπεσε επάνω στη σχισμένη σάρκα της πλάτης Του καθώς βάδιζε προς τον Γολγοθά (βλ. Κατά Ιωάννην 19:16-17).

Επί του σταυρού, η υπέρτατη αγωνία που ήταν αισθητή στη Γεθσημανή επέστρεψε με μία οξύτητα που κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να υπομείνει. Ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, έφερε απομονωμένος τη θεία ανάθεση από τον Πατέρα Του να θυσιάσει τη ζωή Του. Οι στρατιώτες και οι άρχοντες δεν μπορούσαν να Του την πάρουν (βλ. Κατά Ιωάννην 10:18). Με ευλάβεια και ταπεινοφροσύνη, ο Ιησούς έσκυψε το κεφάλι Του και είπε: «Τετέλεσται» (Κατά Ιωάννην 19:30).

Η τελευταία στιγμή της θνητής ζωής Του ολοκληρώθηκε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί το μεγαλείο του πολύτιμου δώρου Του. Δεν θα απαιτηθεί ποτέ από κανέναν άλλον. Ο Ιησούς Χριστός υπέφερε «μια φορά για πάντα» (Προς Εβραίους 10:10).

Με τη θεία αποστολή Του να έχει εκτελεσθεί, θα ήταν τώρα ο πρώτος σε όλη την ανθρώπινη ιστορία που θα εγείρετο από τον τάφο στην αθανασία (βλ. Προς Κορινθίους Α ́ 15:21-23).

Στις γυναίκες στον τάφο, οι άγγελοι είπαν:

«Τι αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;

»Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε» (Κατά Λουκάν 24:5-6).

Προς τους Αποστόλους Του είπε: «Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι εγώ ο ίδιος είμαι» (Κατά Λουκάν 24:39). Αργότερα, «φάνηκε σε [περισσότερους] από πεντακόσιους… μονομιάς» (Προς Κορινθίους Α΄ 15:6). Αυτόπτες μάρτυρες είδαν τον ανεστημένο Σωτήρα. Δεν ήταν νεκρός. Ήταν ζωντανός.

Ο Ιησούς Χριστός έσπασε τις αλυσίδες και τα δεσμά της παντοτινής δουλείας του θανάτου για κάθε άνθρωπο που έχει ζήσει ή θα ζήσει επί της Γης (βλ. Προς Κορινθίους Α΄ 15:22). Νίκησε τον ολοκληρωτικό εχθρό μας. Ο εχθρός του θανάτου νικήθηκε για πάντα .

Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον (1924-2025) είπε: «Ο Ιησούς πήρε επάνω Του τις αμαρτίες σας, τους πόνους σας, τα ψυχικά άλγη σας και τις αδυναμίες σας. Δεν χρειάζεται να τα υπομείνετε μόνοι σας! Θα σας συγχωρήσει καθώς μετανοείτε. Θα σας ευλογήσει με αυτά που χρειάζεστε. Θα θεραπεύσει την πληγωμένη ψυχή σας. Καθώς ομοζυγείτε προς Εκείνον, τα βάρη σας θα είναι ελαφρύτερα. Αν συνάψετε και τηρήσετε διαθήκες να ακολουθείτε τον Ιησού Χριστό, θα διαπιστώσετε ότι οι οδυνηρές στιγμές της ζωής σας είναι προσωρινές. Τα βάσανά σας θα “πνιγ[ούν] από τη χαρά για τον Χριστό” [Άλμα 31:38]»

Ως ένας από τους χειροτονημένους Αποστόλους Του, έχω βιώσει τις πνευματικές και προσωπικές στιγμές που μου έφεραν μία σίγουρη και βέβαιη μαρτυρία ότι ζει. Αυτήν την εποχή του Πάσχα, είθε αυτά τα λόγια να μείνουν απαλά στον νου και την καρδιά μας: «Στ’ άγιο όνομά σου, πλάστη, π’ αιμορράγησες φρικτά» καθώς αγαλλιούμε τραγουδώντας: