Die Oorwinning van Ons Geliefde Saligmaker

In my roeping as ʼn Apostel het ek wyd gereis en het die voorreg gehad om kinders, jeug en volwassenes regoor ʼn groot deel van die wêreld te ontmoet. Daar is oomblikke van groot vreugde in die lewe, maar een ding wat ek met my eie oë gesien het en in diep in my hart gevoel het, is dat benewens geluk en vreugde, die lewe oomblikke van hartseer en lyding inhou.

Ek sal nooit vergeet hoe ek saam met vier jong kinders gesit het wie se ouers se lewens wreed deur ʼn indringer in hul eie huis beëindig is terwyl die kinders geslaap het nie, of om met ʼn vrou te vergader wat as kind mishandel is, of om langs die bed van ʼn meisie te sit wat ʼn breinbesering opgedoen het nadat sy van ʼn fiets geval het en binnekort sou sterf, of om te luister na die snikke van ʼn vrou wie se man haar en sy tempelverbonde vir baie jare op ʼn ongehoorde wyse verraai het.

Ek het die pyn gevoel van ʼn paartjie wie se volwasse kind nie meer die waarhede van die evangelie geglo het nie en probeer het om die geloof van ander in die familie te verswak. Ek het die ontredderde ouers en vriende van ʼn jong man vol belofte besoek wat sy eie lewe geneem het. Ek het die goddelike berou gevoel van diegene wat sonde gepleeg het en werklik wou bekeer en die verwoesting van diegene wat deur die sonde geraak is.

Ek het die hartseer van geestessiektes gesien, beide vir diegene wat ly en vir diegene wat stilweg ly terwyl hulle toekyk met min vermoë om te help. Ek het die enorme persoonlike verlies gesien wat veroorsaak word deur natuurrampe, vloede, storms, brande en aardbewings. Ek het die omwenteling van politieke storms, oorloë en vernietiging in lande gesien, en die pyn wat kom wanneer die onverwagte op diegene wat onskuldig is en soek om te doen wat reg is, afgedwing word.

Healing Hands [Genesende Hande], deur Kolby Larsen, mag nie gekopieer word nie

Die Saligmaker Staan Ons By

Toe hy oor die Versoening van Jesus Christus gepraat het, het President James E. Faust (1920–2007), Tweede Raadgewer in die Eerste Presidensie, gesê: “Die gewondes moet doen wat hulle kan om hulle beproewings te oorkom, en die Saligmaker sal sy volk ‘bystaan volgens hulle krankhede’ [Alma 7:12]. Hy sal ons help om ons laste te dra. Sommige wonde is só seer en diep dat hulle nie genees kan word sonder hulp van ʼn hoër mag en hoop op volmaakte geregtigheid en restitusie in die volgende lewe nie. … Hy verstaan ons pyn en sal saam met ons loop, selfs in ons donkerste ure.”1

Ek voel al hoe meer aangetrokke tot die Saligmaker se liefde en die nimmereindigende seëninge wat ons deur die Versoening van Jesus Christus belowe word. Hy het ons nie beskerm teen die moeilike ervarings van die lewe wat onmeetbare pyn bring nie, maar Hy het ons beskerm teen ewige lyding en vervreemding van Hemelse Vader en het ons, deur sy allesomvattende lyding, toegelaat om die moontlikheid van volmaakte vreugde en ewige geluk in die teenwoordigheid van God te hê.

President Dallin H. Oaks het ons herinner: “God se sterkste sterflike hulp was verreweg sy voorsiening van ʼn Saligmaker, Jesus Christus, wat sou ly om die prys te betaal en vergifnis vir bekeerde sondes te voorsien. Daardie barmhartige en glorieryke Versoening verduidelik waarom geloof in die Here Jesus Christus die eerste beginsel van die evangelie is. Sy Versoening ‘bring die opstanding van die dode teweeg’ (Alma 42:23), en dit is ʼn ‘versoening vir die sondes van die wêreld’ (Alma 34:8), en wis al ons bekeerde sondes uit en gee ons Saligmaker die krag om ons in ons sterflike krankhede te help.”2

Detail uit Prayer at Gethsemane [Gebed in Getsémané], deur Del Parson, mag slegs gekopieer word vir Kerkgebruik

Die Ewigheid se Deurslaggewende Gebeurtenis

Wanneer ek dink aan die lyding wat ek persoonlik gesien het, wat so oneindig klein is in vergelyking met almal wat die aarde bewandel het of ooit sal bewandel, kan ek nie, met enige woorde wat ek ken, die gevoelens in my hart beskryf oor wat moes gebeur het in die hart en verstand en liggaam en siel van die Saligmaker in sy heilige oomblikke van allesomvattende lyding vir die sondes en pyn van die hele mensdom nie.

Die deurslaggewende gebeurtenis van alle ewigheid het begin toe Jesus “na ʼn plek genaamd Getsémané gegaan het” (Matthéüs 26:36) op die Olyfberg buite die stadsmure van Jerusalem. Hy het vir sy dissipels gesê: “My siel is diep bedroef tot die dood toe” (Matthéüs 26:38).

Hy het gebid en gesê: “My Vader, as dit moontlik is, laat hierdie beker by My verbygaan; nogtans nie soos Ek wil nie, maar soos U wil” (Matthéüs 26:39). Hy het na sy dissipels teruggekeer, hulle aan die slaap gevind, weer weggegaan en ʼn tweede keer gebid. “My Vader, as hierdie beker nie by My kan verbygaan sonder dat Ek dit drink nie, laat u wil geskied. … En [Hy] het weer vir die derde maal gaan bid en dieselfde woorde gesê” (Matthéüs 26:42, 44).

Jesus het die bitter beker gedrink en gely buite ons sterflike begrip, beide in die tuin en aan die kruis. Sonder sonde, het Hy al ons sondes op Hom geneem, sodat wanneer ons na Hom toe kom en bekeer, ons sondes en laste van ons af weggeneem word (sien 2 Korinthiërs 5:21).

Jesus se lyding, dood en versoeningsofferande was lankal verwag. Terwyl hy 700 jaar voor Jesus se geboorte gepraat het, het Jesaja geprofeteer dat “die Here die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom” (Jesaja 53:6). Jesus het gepraat van om sy lewe as “ʼn losprys” te gee (Matthéüs 20:28; sien ook 1 Timótheüs 2:6) “tot vergifnis van sondes” (Matthéüs 26:28) vir almal wat in Hom sou glo en van hulle sondes bekeer. Petrus het beskryf hoe Hy “vir [ons] sondes gely het” (1 Petrus 3:18), dat ons deur sy wonde genees word (sien 1 Petrus 2:24). Hy het gedoen wat niemand anders kon doen om ons toe te laat om terug te keer na die teenwoordigheid van ons Vader nie. Hy is “verbrysel ter wille van ons ongeregtighede” (Jesaja 53:5).

Na die foltering in Getsémané het sy lyding voortgeduur—die verraad deur een wat saam met Hom gewandel het, die bespotting voor onregverdige heersers, die pyn van sy liggaam wat gegésel is, die doringkroon wat in sy hoof gedruk is deur die wrede en genadelose soldate (sien Johannes 18:2–3, 12–14; Markus 15:15–20), en die swaar balk wat op die verskeurde vlees van sy rug geplaas is toe Hy na Gólgota geloop het (sien Johannes 19:16–17).

Op die kruis het die uiterste lyding wat in Getsémané gevoel is, teruggekeer met ʼn hewigheid wat geen mens kon verduur nie. Jesus Christus, die Seun van God, het die goddelike opdrag van sy Vader alleen gedra om sy lewe neer te lê. Die soldate en heersers kon dit nie van Hom af wegneem nie (sien Johannes 10:18). In eerbied en nederigheid het Jesus sy hoof gebuig en gesê: “Dit is volbring” (Johannes 19:30).

Die laaste oomblik van sy sterflike lewe was voltooi. Daar is geen woorde om die omvang van sy kosbare gawe te beskryf nie. Dit sal nooit van ʼn ander vereis word nie. Jesus Christus het “net een maal” gely (Hebreërs 10:10).

Met sy goddelike sending voltooi, sou Hy nou die eerste in die algehele menslike geskiedenis wees om uit die graf op te staan tot onsterflikheid (sien 1 Korinthiërs 15:21–23).

Die engele het aan die vroue by die graf gesê:

"Waarom soek julle die Lewende by die dooies?

"Hy is nie hier nie, maar Hy het opgestaan” (Lukas 24:5–6).

Aan sy Apostels het Hy gesê: “Kyk na my hande en my voete, want dit is Ek self” (Lukas 24:39). “Daarna het Hy verskyn aan oor die vyfhonderd … tegelyk” (1 Korinthiërs 15:6). Ooggetuies het die herrese Saligmaker gesien. Hy was nie dood nie. Hy was lewendig.

Jesus Christus het die kettings en boeie van die ewigdurende slawerny van die dood verbreek vir elke persoon wat op die aarde geleef het of op die aarde sal lewe (sien 1 Korinthiërs 15:22). Hy het ons alomvattende vyand oorwin; die vyand van die dood was vir ewig verslaan.3

President Russell M. Nelson (1924–2025) het gesê: “Jesus Christus het julle sonde, julle pyn, julle hartseer en julle swakhede op Hom geneem. Julle hoef dit nie alleen te dra nie! Hy sal julle vergewe as julle jul bekeer. Hy sal julle seёn met wat julle nodig het. Hy sal julle gewonde siele genees. As julle julself aan Hom juk, sal julle laste ligter voel. As julle verbonde sal sluit en onderhou om Jesus Christus te volg, sal julle vind dat die pynlike oomblikke van jul lewe tydelik is. Julle beproewings sal ‘verswelg [word] in die vreugde van Christus’ [Alma 31:38]”4

As een van sy geordineerde Apostels, het ek die geestelike en persoonlike oomblikke ondervind wat vir my ʼn sekere en vaste getuienis gebring het dat Hy leef. Mag hierdie woorde in hierdie Paasseisoen sag in ons gedagtes en harte bly “Let me not forget, O Savior, Thou didst bleed and die for me,”5 terwyl ons ons verheug om te sing: