Hinn gleðiríki sáttmálsvegur

Ljósmynd eftir Jerry Garns, má aðeins afrita til kirkjunota

Heilög fyrirheit

Himneskur faðir og sonur hans, Jesús Kristur, elska hvert okkar meira en við fáum ímyndað okkur. Hvergi kemur elska þeirra betur í ljós en með fyrirheitnum blessunum tengdum sáttmálunum sem boðnir eru okkur við skírn og í húsi Drottins.

„Eitt mikilvægasta hugtak opinberaðra trúarbragða er heilagur sáttmáli,“ kenndi Russell M. Nelson forseti (1924–2025). „Á lagamáli táknar sáttmáli almennt samning milli tveggja eða fleiri aðila. En í trúarlegu samhengi er sáttmáli miklu mikilvægari. Það er heilagt loforð við Guð.“

Öll helg loforð sem við gefum og höldum blessa okkur. Himneskur faðir og frelsari okkar Jesús Kristur vilja færa okkur nær sér. Þeir vilja hjálpa okkur að læra og vaxa í trú og skilningi. Þeir vilja gæða okkur himneskum krafti. Þeir vilja að við finnum lækningu og frið í heimi þar sem slíkar blessanir eru torskildar. Þeir vilja að við upplifum gleði í þessu lífi og komandi lífi. Af þessari fullkomnu elsku, bjóða þeir okkur tækifæri til að gera bindandi sáttmála við sig. Við höfum þá blessun að endurskuldbinda okkur þessum sáttmálum á sakramentissamkomum.

Við meðtökum sakramentið í anda þakklætis, vegna þess að við njótum þeirrar gleðilegu blessunar að taka á okkur nafn Jesú Krists, minnast hans og elsku hans til okkar, sem sýnd var með friðþægingargjöf hans – að hann þjáðist, honum blæddi og hann dó fyrir okkur. Sakramentið blessar okkur einnig með vikulegu tækifæri til að sýna vilja okkar til að halda boðorð hans, endurnýja sáttmála okkar og gera nýjan sáttmála (sjá Kenning og sáttmálar 20:77, 79).

„Oft heyri ég sagt að við meðtökum sakramentið til að endurnýja sáttmálana sem gerðir voru við skírn. Þó að það sé rétt, þá er það miklu meira en það,“ sagði Nelson forseti. „Ég hef gert nýjan sáttmála. Þið hafið gert nýja sáttmála. … Í staðinn segir [Drottinn] að við munum ætíð hafa anda hans með okkur. Hvílík blessun!“

Þegar við iðrumst og meðtökum sakramentið með hreinu hjarta, meðtökum við heilagan anda og erum „hreinsuð af synd sem værum við skírð aftur. Þetta er vonin og miskunnin sem Jesús býður hverju okkar.“

Hve mikil gleði að iðrast og hljóta fyrirgefningu fyrir endurleysandi elsku Krists!

Ljósmynd af Nauvoo-musterinu í Illinois, eftir Jennifer Rose Maddy

Hans hús gleði

Eftir að Nelson forseti varð forseti Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, talaði hann oft um sáttmálsveginn og hann gerði það í fyrsta opinbera boðskap sínum sem forseti kirkjunnar. Við förum inn á þann veg með „iðrun og skírn í vatni“ (2 Nefí 31:17), sagði hann síðar, og „við förum síðar enn lengra inn á hann í musterinu.“

Á sama hátt og það að meðtaka sakramentið minnir okkur á sáttmála okkar og meðfylgjandi blessanir þeirra, þá gera staðgengilsverk í musterinu það líka. Þegar við framkvæmum helgiathafnir sem staðgenglar fyrir þau sem hafa látist, höfum við þau helgu loforð í huga sem við höfum gefið og þær fyrirheitnu blessanir sem við munum hljóta.

Með sáttmálsveginum verðum við erfingjar allra blessana sem lofaðar voru Abraham, Ísak, Jakobi og afkomendum þeirra. Þrátt fyrir þessar fyrirheitnu blessanir, lifðu Abraham, Ísak og Jakob ekki auðveldu lífi og það gerum við ekki heldur. Við tökumst, líkt og þeir, á við mótlæti, ögun og missi er við erum „reynd í öllu“ (Kenning og sáttmálar 136:31; sjá einnig 101:4–5). Líkt og spámennirnir og réttlátir heilagir til forna, þá vitum við á hvern við getum sett traust okkar á (sjá 2. Nefí 4:19).

Jarðlíf okkar er aðeins augnablik í tilveru okkar, en það andartak – stundum mjög erfitt – hefur eilíft mikilvægi. Já, himneskur faðir vill að við lærum og vöxum. Já, sá vöxtur veldur stundum vonbrigðum og þjáningum. Hann vill þó að líf okkar sé fallegt og vongott. Í þeim tilgangi, og til að auðvelda okkur ferðina aftur til sín, hefur hann séð okkur fyrir frelsara, sem er „ábyrgðarmaður“ sáttmála okkar við föður hans. Fyrir friðþægingu Jesú Krists uppfyllir faðirinn þau loforð sem honum eru gefin í musterinu.

Með elsku sinni og friðþægingarfórn, hefur frelsari okkar tekist á við og læknað allt sem við munum takast á við í lífi okkar. Vegna hans heilaga húss – gleðihúss hans – mun allt fara vel, þrátt fyrir mótlæti. Smyrsli þess að halda sáttmála sópar burt sorg, sársauka, sorg og vonbrigðum. Við þurfum hvorki að hafa áhyggjur né óttast. Við getum fremur glaðst yfir því að endurlausnargjald okkar hefur verið greitt (sjá 1 Kor 6:20) og að sáttmálsvegurinn til eilífs lífs hefur verið lagður.

Sáttmálsvegurinn er sannlega vegur endurleysandi elsku. Þegar við heiðrum sáttmála sem við gerum í musterinu, hljótum við blessanir aukins máttar, aukinnar elsku, miskunnar, skilnings og aukinnar vonar. Undur og mikilfengleiki musterisinnsiglanna – fjölskyldumeðlima bundna kærleika til eilífðarinnar – fyllir sál mína ótrúlegri lotningu og gleði og fyllir mig anda þakklætis.

„Hvenær sem einhverjar hræringar verða í lífi ykkar, verður á sama hátt andlega öruggast að lifa innan marka musterissáttmála ykkar!“ ráðlagði Nelson forseti. Ég þekki af eigin ljúfu, og stundum biturri, jarðnesku reynslu, sannleiksgildi þessara orða.

Myndskreyting: Allen Garns

Safnið þeim heim

Eftir að Israel Barlow hafði kvatt litla drenginn sinn í hinsta sinn, skrifaði hann eiginkonu sinni: „Hugsunin um að hverfa langt í burtu og aldrei framar í lífinu að snúa aftur að gröf [James], óf síðasta kærleiksþráðinn minn til hans með tárum við gröf hans.“

Ég ímynda mér að fleiri tár – gleðitár hafi fallið í þetta sinn – 4. desember 1889. Á þeim degi var hinn litli James Nathaniel Barlow innsiglaður foreldrum sínum í Logan-musterinu í Utah. Þegar hér var komið við sögu var Israel látinn, svo aðrir voru staðgenglar fyrir hann og James.

Ég og systir Kearon finnum til sérstakrar hluttekningar og höfum mikla samúð með Israel og Elizabeth. Fyrsta barnið okkar, drengur að nafni Sean, lést í hjartaaðgerð, aðeins þriggja vikna gamall. Þetta var hræðilegur missir fyrir okkur. Á þeim tíma veltum við fyrir okkur hvort við gætum tekist á við þetta. Við grófum hann í sárlega lítilli gröf í Englandi. Fimmtán árum síðar var fjölskylda okkar beðin um að flytja frá heimili okkar í Bretlandi til að þjóna í fastatrúboði í kirkjunni og við skildum litlu gröfina eftir.

Við misstum ekki barnið okkar á leiðinni vestur og við urðum ekki fyrir óskiljanlegum erfiðleikum Barlows, en við höfum nokkurn skilning á því sem þau gengu í gegnum. Gröf litla drengsins okkar er mjög langt í burtu, en líkt og Barlow hjónin, höfum við varanlega trú á upprisu Jesú Krists og eilífu eðli fjölskyldu okkar, fyrir tilstilli hins heilaga sáttmála innsiglunar.

Við eigum öll áa og aðra ástvini handan grafarinnar, sem segja við okkur: „Ekki skilja mig eftir hér.“ Vegna musterissáttmála, þarf enginn að verða skilinn eftir. Köllun okkar er að elska þau, þjóna þeim og hjálpa við að safna þeim heim.

Himneskur faðir elskar okkur, þig og mig. Hann hefur gefið okkur musteri, svo að „hvað, sem [við bindum] á jörðu, skal bundið verða á himni“ (Kenning og sáttmálar 128:8; sjá einnig Matteus 18:18). Hann sendi son sinn til að rjúfa helsi dauðans og ryðja þannig brautina fyrir eilíf bönd og eilífa fjölskyldusameiningu.

Það er þess vegna sem við höfum helgiathafnir. Það er þess vegna sem við gerum sáttmála. Það er þess vegna sem við byggjum musteri. Þess vegna helgum við okkur verki og dýrð Guðs (sjá HDP Móse 1:39). Það er ástæðan fyrir því að við fellum gleðitár í þeirri vitneskju að okkar bíði eilíf sameining við ástvini, í návist föðurins og sonarins.

Megum við finna gleði og frið er við höldum sáttmála okkar og göngum til liðs við Drottin í hans dýrðlega endurlausnarverki.