«Το χαρμόσυνο μονοπάτι της διαθήκης», Λιαχόνα, Φεβ. 2026.
Μηνιαίο μήνυμα από τη Λιαχόνα, Φεβρουάριος 2026
Το χαρμόσυνο μονοπάτι της διαθήκης
Το θαύμα και το μεγαλείο των μελών της οικογένειας που είναι δεμένα μαζί στην παρουσία του Πατέρα και του Υιού φέρνει αξεπέραστο δέος και χαρά στην ψυχή μου και με γεμίζει με πνεύμα ευγνωμοσύνης.
Ο Πρεσβύτερος Πάτρικ Κήρον και η σύζυγός του, Τζέννιφερ
Όταν ο Ίσραελ και η Ελίζαμπεθ Χέιβεν Μπάρλοου έφυγαν από τη Ναβού του Ιλλινόι για την Κοιλάδα της Σωλτ Λέηκ το 1848, άφησαν πίσω τους ένα αγοράκι θαμμένο σε ένα μικρό νεκροταφείο της Ναβού. Ο μικρός Τζέιμς Ναθάνιελ Μπάρλοου, το πρώτο τους παιδί, είχε πεθάνει λίγο μετά τη γέννησή του, τον Μάιο του 1841.
Με την αναχώρησή τους για την Κοιλάδα της Σωλτ Λέηκ, ο Ίσραελ και η Ελίζαμπεθ πιθανότατα δεν περίμεναν ποτέ να ατενίσουν ξανά τον τάφο του γυιου τους. Όμως όταν ο Ίσραελ εκλήθη σε ιεραποστολή στην Αγγλία λίγα χρόνια αργότερα, πέρασε από τη Ναβού καθώς ταξίδευε ανατολικά. Κατόπιν αιτήματος της Ελίζαμπεθ, σταμάτησε για να εντοπίσει τον τάφο του γυιου τους και να μεταφέρει τη σορό του στο κεντρικό κοιμητήριο, ανατολικά της πόλης.
Ύστερα από μία ημέρα άκαρπης αναζήτησης, ο Ίσραελ επιζήτησε βοήθεια από τον τοπικό επιστάτη. Την επομένη, βρήκαν τον τάφο, που βρισκόταν δίπλα στην εξαδέλφη του Τζέιμς, τη Μαίρη. Δυστυχώς, τα φέρετρα ήταν σε αποσύνθεση και σπασμένα. Σε ένα γράμμα προς τη σύζυγό του, ο Ίσραελ έγραψε: «Έτσι απομακρύνθηκα και κατέληξα ότι θα τους άφηνα εκεί μέχρι το μέλλον».
Δεν είχε προχωρήσει πολύ μακριά από τον τάφο, όταν άκουσε μια φωνή. Ενθυμούμενος αυτήν την εμπειρία, έγραψε: «Δεν μπορούσε να ακουσθεί, αλλά ήταν τόσο ξεκάθαρο στο μυαλό μου, που δεν μπορούσα να το αρνηθώ: “Μπαμπά, μην με αφήνεις εδώ”». Ο Ίσραελ επέστρεψε στον τάφο, καταλήγοντας να μετακινήσει τελικά το μικρό αγόρι του. «Ένιωσα μια πολύ περίεργη γαλήνη και ψυχική ηρεμία που δεν ένιωθα πριν… Αυτό που θα πω είναι το εξής: ότι ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα τόσο συνειδητά το καθήκον που έπρεπε να εκπληρώσω».
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1853, ο Ίσραελ Μπάρλοου και ο επιστάτης μετέφεραν τα σώματα του Τζέιμς και της Μαρίας στο κεντρικό κοιμητήριο της Ναβού, σημαδεύοντας το μέρος με «πέτρες στο πάνω και στο κάτω μέρος των τάφων».
Ο Ίσραελ είπε στην Ελίζαμπεθ ότι καθώς παρέμενε στον τάφο: «Αισθάνθηκα την επιθυμία να αφιερώσω τον εαυτό μου και όλα όσα μπορεί να αποκαλώ δικά μου στα χέρια του Κυρίου, ώστε να θεωρηθώ άξιος να παρουσιασθώ με [τον Τζέιμς] το πρωινό της Πρώτης Ανάστασης».
Η αφοσίωση του Ίσραελ στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, σε συνδυασμό με την τίμηση ιερών διαθηκών, επιτρέπει στον Χριστό να κάνει δυνατή την αιώνια ζωή –αυτή τη μεγαλύτερη από όλες τις ευλογίες– για εκείνον, τους προγόνους του και τους απογόνους του.
Το ίδιο ισχύει για όλους μας.
Φωτογραφία από υπό Jerry Garns, μπορεί να αντιγραφεί μόνο για χρήση της Εκκλησίας
Ιερές υποσχέσεις
Ο Επουράνιος Πατέρας μας και ο Υιός Του, Ιησούς Χριστός, αγαπούν τον καθέναν μας πέρα από οτιδήποτε μπορούμε να φαντασθούμε. Πουθενά δεν είναι η αγάπη Τους πιο έκδηλη παρά μέσω των υπεσχημένων ευλογιών που σχετίζονται με τις διαθήκες που μας προσφέρονται στο βάπτισμα και στον οίκο του Κυρίου.
«Μία από τις πιο σημαντικές έννοιες της αποκεκαλυμμένης θρησκείας είναι αυτή της ιερής διαθήκης» δίδαξε ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον (1924-2025). «Στη νομική γλώσσα, μια διαθήκη υποδηλοί γενικώς μια συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων μερών. Αλλά σε θρησκευτικό πλαίσιο, μία διαθήκη είναι πολύ πιο σημαντική. Είναι μια ιερή υπόσχεση με τον Θεό».
Κάθε ιερή υπόσχεση που δίνουμε και τηρούμε μας ευλογεί. Ο Επουράνιος Πατέρας και ο Σωτήρας μας, Ιησούς Χριστός, θέλουν να μας φέρουν πιο κοντά σε Αυτούς. Θέλουν να μας βοηθήσουν να μάθουμε και να αναπτυχθούμε σε πίστη και κατανόηση. Θέλουν να μας προικοδοτήσουν με επουράνια δύναμη. Θέλουν να βρούμε ίαση και ειρήνη σε έναν κόσμο όπου τέτοιες ευλογίες παραμένουν ασύλληπτες. Θέλουν να βιώσουμε χαρά σε αυτήν τη ζωή και στη ζωή που θα ακολουθήσει. Απορρρέοντας από αυτήν την τέλεια αγάπη, Εκείνοι μας προσφέρουν την ευκαιρία να εισέλθουμε σε δεσμό διαθήκης μαζί Τους. Έχουμε την ευλογία να δεσμευόμαστε εκ νέου σε αυτές τις διαθήκες εβδομαδιαίως κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης μεταλήψεως.
Μεταλαμβάνουμε με πνεύμα ευγνωμοσύνης, επειδή έχουμε την χαρμόσυνη ευλογία να παίρνουμε επάνω μας το όνομα του Ιησού Χριστού, ενθυμούμενοι Εκείνον και την αγάπη Του για εμάς που εκδηλώθηκε μέσω του δώρου της Εξιλεώσεώς Του – ότι υπέφερε, μάτωσε και πέθανε για εμάς. Η μετάληψη μας ευλογεί επίσης με μία εβδομαδιαία ευκαιρία να δείξουμε την προθυμία μας να τηρούμε τις εντολές Του, να ανανεώνουμε τις διαθήκες μας και να συνάπτουμε μία νέα διαθήκη (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 20:77, 79).
«Συχνά, ακούω την έκφραση ότι μεταλαμβάνουμε για να ανανεώσουμε τις διαθήκες που συνήψαμε στο βάπτισμα. Ενώ αυτό είναι αλήθεια, είναι πολύ περισσότερα από αυτό» είπε ο Πρόεδρος Νέλσον. «Έχω συνάψει μία νέα διαθήκη. Εσείς έχετε συνάψει νέες διαθήκες… Τώρα ως αντάλλαγμα για αυτό [ο Κύριος] δηλώνει ότι θα έχουμε πάντα το Πνεύμα Του μαζί μας. Τι ευλογία!»
Όταν μετανοούμε και μεταλαμβάνουμε με αγνή καρδιά, λαμβάνουμε το Άγιο Πνεύμα και «καθαριζόμαστε από την αμαρτία σαν να βαπτιζόμασταν ξανά. Αυτή είναι η ελπίδα και το έλεος που προσφέρει ο Ιησούς στον καθένα μας».
Τι χαρά να μετανοούμε και να συγχωρούμαστε μέσω της λυτρωτικής αγάπης του Χριστού!
Φωτογραφία του Ναού της Ναβού στο Ιλλινόι υπό Jennifer Rose Maddy
Ο Οίκος Του της χαράς
Αφού έγινε Πρόεδρος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, ο Πρόεδρος Νέλσον μιλούσε συχνά για το μονοπάτι της διαθήκης, αρχής γενομένης με το πρώτο του δημόσιο μήνυμα ως Προέδρου της Εκκλησίας. Εισερχόμαστε σε αυτό το μονοπάτι μέσω της «μετάνοια[ς] και [του] β[απτίσματος] με νερό» (Νεφί Β΄ 31:17), είπε σε μεταγενέστερη περίσταση, και «κατόπιν εισερχόμαστε σε αυτό πιο ολοκληρωτικά στον ναό».
Ακριβώς όπως το να μεταλαμβάνουμε μας υπενθυμίζει τις διαθήκες μας και τις συνακόλουθες ευλογίες τους, το ίδιο συμβαίνει και όταν κάνουμε το έργο εξ υποκαταστάσεως στον ναό. Καθώς τελούμε διατάξεις δι’ αντιπροσώπου για όσους έχουν πεθάνει, θυμόμαστε τις ιερές υποσχέσεις που έχουμε δώσει και τις υπεσχημένες ευλογίες που θα λάβουμε.
Μέσω του μονοπατιού της διαθήκης, γινόμαστε κληρονόμοι όλων των υπεσχημένων ευλογιών προς τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ και τους απογόνους τους. Παρά τις υπεσχημένες ευλογίες, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ δεν διήγαν εύκολη ζωή, ούτε και εμείς. Όπως εκείνοι, αντιμετωπίζουμε αντιξοότητες, επιτιμήσεις και απώλειες καθώς «δοκιμα[ζόμαστε] στα πάντα» (Διδαχή και Διαθήκες 136:31. Bλ. επίσης, 101:4-5). Όμως όπως οι προφήτες και οι ενάρετοι Άγιοι της αρχαίας εποχής, ξέρουμε σε ποιον μπορούμε να βασισθούμε (βλ. Νεφί Β΄ 4:19).
Η θνητή ζωή μας δεν είναι παρά μία στιγμή στην ύπαρξή μας, αλλά αυτή η στιγμή –μερικές φορές πολύ δύσκολη– είναι αιώνιας σημασίας. Ναι, ο Επουράνιος Πατέρας μας θέλει να μάθουμε και να αναπτυχθούμε πνευματικώς. Και, ναι, αυτή η πνευματική ανάπτυξη μερικές φορές εμπεριέχει απογοήτευση και βάσανα. Όμως Εκείνος θέλει η ζωή μας να είναι όμορφη και γεμάτη ελπίδα. Για τον σκοπό αυτό, και για να διευκολύνει το ταξίδι μας πίσω σε Εκείνον, έχει παράσχει έναν Σωτήρα, ο οποίος είναι «ο εγγυητής» των διαθηκών μας με τον Πατέρα Του. Μέσω της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού, ο Πατέρας εκπληρώνει τις υποσχέσεις που έγιναν στα τέκνα Του στον ναό.
Μέσω της αγάπης και της εξιλεωτικής θυσίας Του, ο Σωτήρας μας έχει αντιμετωπίσει και θεραπεύσει όλα όσα θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή. Και χάρη στον άγιο οίκο Του –τον οίκο Του της χαράς– όλα θα είναι καλά παρά τις αντιξοότητες. Το βάλσαμο της τήρησης των διαθηκών σαρώνει τη λύπη, τον πόνο, τη θλίψη και την απογοήτευση. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ή να φοβόμαστε. Αντιθέτως, μπορούμε να αγαλλιούμε που το τίμημα της λύτρωσής μας έχει πληρωθεί (βλ. Προς Κορινθίους Α΄ 6:20) και που το μονοπάτι της διαθήκης προς την αιώνια ζωή έχει τεθεί.
Το μονοπάτι της διαθήκης είναι αληθινά ένα μονοπάτι λυτρωτικής αγάπης. Καθώς τιμούμε τις διαθήκες που συνάπτουμε στον ναό, λαμβάνουμε ευλογίες μεγαλύτερης δύναμης, μεγαλύτερης αγάπης, μεγαλύτερου ελέους, μεγαλύτερης κατανόησης και μεγαλύτερης ελπίδας. Το θαύμα και το μεγαλείο των επισφραγίσεων στον ναό –των μελών της οικογένειας που είναι δεμένα μαζί με αγάπη για όλη την αιωνιότητα– φέρνει ανυπέρβλητο δέος και χαρά στην ψυχή μου και με γεμίζει με πνεύμα ευγνωμοσύνης.
«Όποτε συμβαίνει οποιαδήποτε αναταραχή στη ζωή σας, το ασφαλέστερο μέρος για να βρίσκεστε πνευματικώς είναι να ζείτε μέσα στις διαθήκες σας του ναού!» Ο Πρόεδρος Νέλσον συμβούλευσε. Γνωρίζω από τη δική μου γλυκιά και μερικές φορές πικρή θνητή εμπειρία την αλήθεια αυτών των λέξεων.
Ο Τζέιμς Ναθάνιελ Μπάρλοου, το πρώτο παιδί του Ίσραελ και της Ελίζαμπεθ Μπάρλοου, πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του τον Μάιο του 1841. Χρόνια αργότερα, επισφραγίσθηκε δι’ αντιπροσώπου στους γονείς του στον Ναό του Λόγκαν στη Γιούτα.
Εικονογράφηση υπό Allen Garns
Συναθροίστε τα στο σπίτι
Αφού ο Ίσραελ Μπάρλοου αποχαιρέτησε για τελευταία φορά το μικρό αγόρι του, έγραψε στη σύζυγό του: «Οι σκέψεις ότι θα έφευγα μακριά, ότι δεν θα επέστρεφα ποτέ ξανά εν ζωή στον τάφο [του Τζέιμς], με έθλιβαν τόσο που ένιωθα σαν να ράγιζε η καρδιά μου και έκλαιγα επάνω στον τάφο του γυιου μου».
Φαντάζομαι ότι και άλλα δάκρυα –δάκρυα χαράς αυτή τη φορά– χύθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 1889. Εκείνη την ημέρα, ο μικρός Τζέιμς Ναθάνιελ Μπάρλοου επισφραγίσθηκε στους γονείς του στον Ναό του Λόγκαν στη Γιούτα. Μέχρι τότε, ο Ίσραελ είχε αποβιώσει, έτσι άλλοι στέκονταν ως αντιπρόσωποι για εκείνον και τον Τζέιμς.
Η αδελφή Κήρον και εγώ έχουμε ιδιαίτερη ευαισθησία και μεγάλη συμπόνια για τον Ίσραελ και την Ελίζαμπεθ. Το πρώτο μας παιδί, ένα αγόρι ονόματι Σων, πέθανε κατά τη διάρκεια εγχείρησης καρδιάς, όταν ήταν μόλις τριών εβδομάδων. Αυτή ήταν μία συγκλονιστική απώλεια για εμάς. Εκείνη την εποχή, αναρωτιόμασταν αν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Τον θάψαμε σε έναν οδυνηρά μικρό τάφο στην Αγγλία. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ζητήθηκε από την οικογένειά μας να μετακομίσει από το σπίτι μας στο Ηνωμένο Βασίλειο για να υπηρετήσει πλήρους απασχόλησης στην Εκκλησία και αφήσαμε πίσω μας αυτόν τον μικρό τάφο.
Δεν χάσαμε το μωρό μας στο ταξίδι προς τα δυτικά και δεν υποφέραμε από τις ακατανόητες κακουχίες των Μπάρλοου, αλλά αρχίσαμε να κατανοούμε τι πέρασαν. Ο τάφος του αγοριού μας είναι πολύ μακριά, ωστόσο, όπως οι Μπάρλοου, έχουμε ακατάλυτη πίστη στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού και στην αιώνια φύση της οικογένειάς μας μέσω της ιερής διαθήκης της επισφράγισης.
Όλοι έχουμε προγόνους και άλλα αγαπημένα πρόσωπα πέραν του τάφου, τα οποία μας λένε: «Μη με αφήνεις εδώ». Χάρη στις διαθήκες του ναού, κανείς δεν πρέπει να μείνει πίσω. Η κλήση μας είναι να τους αγαπούμε, να τους υπηρετούμε και να βοηθούμε να τους συναθροίσουμε στην οικία Του.
Ο Επουράνιος Πατέρας μας αγαπά εμάς, εσάς και εμένα. Μας έχει δώσει ναούς, έτσι ώστε «οτιδήποτε δέσ[ουμε] στη γη [ν]α είναι δεμένο στους ουρανούς» (Διδαχή και Διαθήκες 128:8. Βλ., επίσης, Κατά Ματθαίον 18:18). Έστειλε τον Υιό Του να σπάσει τα δεσμά του θανάτου, ανοίγοντας τον δρόμο για αιώνιους δεσμούς και αιώνιες οικογενειακές επανενώσεις.
Γι’ αυτό έχουμε διατάξεις. Γι’ αυτό συνάπτουμε διαθήκες. Γι’ αυτό οικοδομούμε ναούς. Γι’ αυτό αφιερώνουμε τον εαυτό μας στο έργο και στη δόξα του Θεού (βλ. Μωυσής 1:39). Και γι’ αυτό χύνουμε δάκρυα χαράς, γνωρίζοντας ότι μία αιώνια επανένωση περιμένει εμάς και τους αγαπημένους μας στην παρουσία του Πατέρα και του Υιού.
Είθε να βρούμε χαρά και ειρήνη καθώς τηρούμε τις διαθήκες μας και συμμετέχουμε με τον Κύριο στο ένδοξο σωτήριο έργο Του.
© 2026 υπό Intellectual Reserve, Inc. All rights reserved. Printed in USA. Έγκριση αγγλικού κειμένου: 6/19. Έγκριση μετάφρασης: 6/19. Μετάφραση του Monthly Liahona Message, February 2026. Greek. 19933 133