Tanrı’nın Sonsuz Bir Aile İçin Planı

İsa Mesih’in iade edilmiş sevindirici haberi ile ilgili annem ve babamın ilk başta ilgisini çeken şeylerden biri, Kilise’nin aileye verdiği önem ve “Tanrı’nın kurtuluş ve yücelme işinin büyük bir kısmı aile aracılığıyla başarılır” öğretisiydi. Annem ve babam vaftiz olmadan önce öğrendiklerinden çok etkilenmişlerdi ve komşularını da görevli derslerine katılmaları için davet ettiler.

Annem ve babam, görevlilerle buluşup vaftizlerinden sonra sevindirici haberi çalışmaya devam ettiklerinde, “[çocuklarını] ışık ve hakikatte yetiştirmenin” yollarını ve ruhsal olarak “kendi [evlerini] nasıl düzene [sokacaklarını]” öğrendiler (Öğreti ve Antlaşmalar 93:40, 43).

Onlar “ailenin, Yaratıcı’nın çocuklarının sonsuz kaderi ile ilgili planının merkezinde olduğunu” ve “aile hayatındaki mutluluğun daha çok Rab İsa Mesih’in öğretileri üzerine kurulduğunda elde edilebileceğini” öğrendiler.

“Başarılı evliliklerin ve ailelerin iman, dua, tövbe, affetme, saygı, sevgi, merhamet, çalışma ve sağlıklı eğlence faaliyetleri ilkeleri üzerine kurulduğunu ve sürdürüldüğünü” öğrendiler.

Onlar ailelerin ebedi olabileceğini ve “burada aramızda var olan bu aynı sosyal [ilişkilerin], orada aramızda da var [olacağını] ama sonsuz görkemle birleşmiş [olacağını]” öğrendiler (Öğreti ve Antlaşmalar 130:2).

Ve onlar, “Kilise’deki her öğretinin, her faaliyetin nihai amacının, ebeveynlerin ve çocuklarının evde mutlu olmaları, ebedi bir evlilikle mühürlenmeleri ve nesilleriyle bağlantılı olmaları” olduğunu öğrendiler.

Bu bilgiyle, sonsuza dek bir aile olarak mühürlenmeyi arzu ettiler.

Annem ve babam vaftiz olduktan sonra, öğrendiklerini uygulayarak dünyadan sevindirici haber krallığına geçtiler. Onlar, ev akşamı ve aile kutsal yazı çalışması yaparak, Kilise toplantılarına bağlılıkla katılarak ve aile tarihi çalışmaları yaparak ailemizi birleştirmeye çalıştılar. Birliktelik için gösterdikleri bu çabalarla, sonsuzluğu göz önünde bulundurarak kurtuluş planı merkezli bir aile kurmayı umdular.

1965’te, annem ve babamın vaftiz olduğu yıl, Brezilya’nın São Paulo kentine en yakın tapınak yaklaşık 9.650 km uzaklıktaki Mesa, Arizona’daydı. Seyahat etmek ailemiz için çok pahalıydı, bu yüzden annem ve babam tapınak kutsal törenlerini alabilmek ve mühürlenebilmek için 1978’de São Paulo Brezilya Tapınağı’nın adanmasını beklemek zorunda kaldılar. O sıralarda Rio de Janeiro’da bir görevde hizmet ediyordum.

1980 yılının Şubat ayında görevimi tamamlamadan yaklaşık iki ay önce, ilahi güç armağanımı alabilmem ve ailemle mühürlenebilmem için görev bölgesi başkanım, yoldaşım ve benim çadır kazığı üyeleriyle birlikte Rio de Janeiro’dan São Paulo’daki tapınağa gece yolculuğu yapmamıza izin verdi. Annem ve babam gibi ben de tapınak kutsal törenleri ve antlaşmalarının vaat edilen kutsamalarını yıllarca beklemiştim.

Bu tecrübe gelecekle ilgili vizyonumu değiştirdi ve Başkan Russell M. Nelson’ın son sözlerinin doğruluğunu ilk kez görmemi sağladı: “Tapınakta geçirilen zaman göksel düşünmenize ve gerçekte kim olduğunuza, kim olabileceğinize ve sonsuza dek nasıl bir hayata sahip olabileceğinize dair bir vizyon yakalamanıza yardımcı olacaktır.”

O gün tapınakta geçirdiğim kısa süre, görevli hizmetimin geri kalanını derinden etkiledi. Bu yeni vizyonla birlikte, tapınağa ve Tanrı’nın aileler için olan planının önemine tanıklık etmek hayatımda kalıcı bir etki yarattı.

Eşim Rosana ve ben görevimden iki yıl sonra evlendiğimizde, kendi sonsuz ailemizi yetiştirme hayaliyle tapınakta mühürlendik. Bunu yapmak amacıyla, ebeveynlerimizin bize öğrettiği gibi, hepsi Kurtarıcı’ya, O’nun öğretilerine ve O’nun günümüz peygamberlerinin öğretilerine odaklanan aile gelenekleri oluşturmak için birlikte çalıştık.

Bugün çocuklarımız, kendi çocuklarını sevindirici haberin aynı mutluluk ilkeleriyle yetiştiriyor. Bizim için aile her şeydir, çünkü Tanrı’nın planında ailenin merkezi rolünü anlıyoruz.

Bir Genel Otorite olarak, üç çocuğumu tapınakta eşlerine mühürleme nimetine sahip oldum. Tapınaktaki sunakta diz çöktükleri anda gözlerinin içine bakmak güzel bir deneyimdi. Ebeveynlerimin bana öğrettiği ve Rosana ve benim onlara öğrettiğimiz aynı sevindirici haber ilkeleriyle soyumun kutsandığını görebiliyordum. Bu kutsamaların gelecek nesillerde devam ettiğini görebiliyordum. Ve tüm bunları kimin mümkün kıldığını hatırladım.

Bir Noel Hatırlatması

Aile, Tanrı’nın mutluluk planının merkezidir, fakat Kurtarıcı İsa Mesih olmadan bu plan mümkün olmazdı. O’nun Kefareti ve O’nun sevindirici haberinde bulunan kutsal törenler ve antlaşmalar, yücelme vaadini mümkün kılar.

Başkan Nelson şöyle bildirmiştir: “Yücelme bir aile işidir. Aileler sadece İsa Mesih’in sevindirici haberinin kurtarıcı kutsal törenleri aracılığıyla yüceltilebilir. Uğruna gayret ettiğimiz nihai amaç, Tanrı’nın huzurunda sonsuz yaşam için ilahi güç armağanıyla kuşanarak, mühürlenerek ve hazırlanarak bir aile olarak mutlu olmaktır.”

Daha önce hiç görmediğim yerleri ziyaret ettiğimde, bana Rosana’ya ve bana Kurtarıcı’yı hatırlatan küçük bir Doğuş sahnesi bulmaya çalışıyorum. Oldukça büyük bir koleksiyon oluşturuyorum.

Bu mütevazı Doğuş sahnelerini düşünürken, eşim ve ben bir keresinde “Hayatımızda gerçekten en önemli olan şey nedir?” diye düşündük. Cevap elbette Kurtarıcı, O’nun sevindirici haberi ve ailemizdir. Cennetteki Babamız’ın bize olan sevgisini ve sonsuz aileler vaadinin Kurtarıcı’nın aracılığıyla mümkün olduğunu bize hatırlatmak için birkaç yıl önce Noel’den önce tüm Doğuş sahnelerimizi evimizdeki iki büyük rafa koyduk ve Noel tatilleri bittikten sonra kaldırmak yerine yerlerinde bırakmaya karar verdik. Bu gelenek, yıl boyunca evimizde Noel ruhunu korumamıza yardımcı olur.

Her gün bu Doğuş sahnelerine baktığımızda, bu sahneler bize nazikçe Kurtarıcı’nın hayatımızdaki merkezi rolünü hatırlatır. Bunlar bize, şu an yeryüzünde huzurun (bkz. Luka 2:14) ve gelecek dünyadaki sonsuz mutluluğun Kurtarıcı’ya ve O’nunla yaptığımız antlaşmaları onurlandırmamıza bağlı olduğunu hatırlatır. Ve bize şunu hatırlatır: “Öyle ki o, hatta İsa, dünya için çarmıha gerilmek ve dünyanın günahlarını taşımak ve dünyayı kutsallaştırıp onu bütün kötülüklerden arındırmak için dünyaya geldi;

“Öyle ki Baba’nın onun gücü altına koyduğu ve onun aracılığıyla yarattığı herkes onun sayesinde kurtarılabilir” (Öğreti ve Antlaşmalar 76:41–42).

Bu gerçekleri ebeveynlerimizden öğrendiğimiz gibi, Rosana ve ben onları çocuklarımıza aktarmak için çalıştık. Şimdi çocuklarımız aynı gerçekleri çocuklarına öğretiyorlar. 60 yıl önce Brezilya’daki küçük evimizde annem ve babamın yüreklerine ekilen tohumlar çiçek açtı ve “en değerli, tatlı olan her şeyden daha tatlı ve beyaz olan her şeyden daha beyaz, evet ve saf olan her şeyden daha saf olan [meyveyi]” verdi (Alma 32:42).

Tanıklık ederim ki, Tanrı’nın aileler için planını benimseyenler, Kurtarıcı’nın sevdiği gibi sevenler ve antlaşmalarını onurlandıranlar bir gün sevdikleriyle, Baba ve Oğul’la birlikte “sonsuz yaşamın nimetlerini ve tam bir sevinci” miras alacaklardır.