Το σχέδιο του Θεού για μια παντοτινή οικογένεια

Ένα από τα πράγματα που αρχικά ενδιέφεραν τους γονείς μου για το αποκατεστημένο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι η σημασία που δίνει η Εκκλησία στην οικογένεια και η διδασκαλία ότι «Μεγάλο μέρος του έργου του Θεού περί σωτηρίας και υπερύψωσης πραγματοποιείται μέσω της οικογένειας». Προτού βαπτισθούν, οι γονείς μου είχαν εντυπωσιασθεί τόσο πολύ με αυτά που μάθαιναν, που κάλεσαν γείτονες να συμμετάσχουν μαζί τους στα ιεραποστολικά μαθήματα.

Καθώς συναντιούνταν με τους ιεραποστόλους και συνέχιζαν να μελετούν το Ευαγγέλιο μετά τη βάπτισή τους, οι γονείς μου έμαθαν τρόπους «να μεγαλώσ[ουν] τα παιδιά [τους] στο φως και την αλήθεια» και πώς «να βάλ[ουν] σε τάξη το ίδιο [τους] το σπίτι» (Διδαχή και Διαθήκες 93:40, 43).

Έμαθαν ότι «η οικογένεια αποτελεί στοιχείο υψίστης σπουδαιότητος στο σχέδιο του Δημιουργού για τον αιώνιο προορισμό των τέκνων Του» και ότι «η ευτυχία της ζωής μέσα στην οικογένεια μπορεί να επιτευχθεί με μεγαλύτερη ευκολία, όταν στηρίζεται στις διδαχές του Κυρίου Ιησού Χριστού».

Έμαθαν ότι «επιτυχημένοι γάμοι και οι επιτυχημένες οικογένειες βασίζονται και διατηρούνται επί των αρχών της πίστεως, της προσευχής, της μετάνοιας, της συγχώρησης, του σεβασμού, της αγάπης, της συμπόνιας, της εργασίας και των εποικοδομητικών ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων».

Έμαθαν ότι οι οικογένειες μπορούν να είναι αιώνιες και ότι η «κοινωνικότητα που υφίσταται ανάμεσά μας εδώ θα υφίσταται ανάμεσά μας κι εκεί, μόνον που θα συνοδεύεται από αιώνια δόξα» (Διδαχή και Διαθήκες 130:2).

Και έμαθαν ότι «ο υπέρτατος σκοπός κάθε διδασκαλίας, κάθε δραστηριότητας στην Εκκλησία είναι ότι οι γονείς και τα παιδιά τους είναι ευτυχισμένοι στο σπίτι, επισφραγισμένοι σε έναν αιώνιο γάμο και συνδεδεμένοι με τις γενεές τους».

Με αυτή τη γνώση, επιθυμούσαν να επισφραγισθούν ως παντοτινή οικογένεια.

Αφού βαπτίσθηκαν οι γονείς μου, έκαναν αυτά που μάθαιναν, αρχίζοντας να εστιάζουν στα του Ευαγγελίου. Εργάσθηκαν για να ενώσουν την οικογένειά μας έχοντας οικιακή βραδιά και οικογενειακή μελέτη των γραφών, παρευρισκόμενοι με πίστη στις συγκεντρώσεις της Εκκλησίας και κάνοντας έργο οικογενειακής ιστορίας. Με αυτές τις προσπάθειες προς την ενότητα, ήλπιζαν να δημιουργήσουν μία οικογένεια επικεντρωμένη στο σχέδιο σωτηρίας με το βλέμμα προς την αιωνιότητα.

Το 1965, τη χρονιά που βαπτίσθηκαν οι γονείς μου, ο πιο κοντινός ναός στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας ήταν στην Μέσα της Αριζόνας, σχεδόν 9.650 χιλιόμετρα μακριά. Το ταξίδι ήταν πολύ ακριβό για την οικογένειά μας, έτσι οι γονείς μου έπρεπε να περιμένουν μέχρι την αφιέρωση του Ναού του Σάο Πάολο στη Βραζιλία το 1978 προτού μπορέσουν να λάβουν τις διατάξεις του ναού τους και να επισφραγισθούν. Εκείνη την εποχή υπηρετούσα μία ιεραποστολή στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Περίπου δύο μήνες πριν ολοκληρώσω την ιεραποστολή μου τον Φεβρουάριο του 1980, ο πρόεδρος ιεραποστολής μου επέτρεψε στον συνάδελφό μου και σε εμένα να ταξιδέψουμε κατά τη διάρκεια της νύκτας με μέλη πασσάλου από το Ρίο ντε Τζανέιρο στον ναό του Σάο Πάολο, ώστε να μπορέσω να προικοδοτηθώ και να επισφραγισθώ με τους γονείς μου. Όπως οι γονείς μου, περίμενα χρόνια για τις υπεσχημένες ευλογίες των διατάξεων και διαθηκών του ναού.

Εκείνη η εμπειρία άλλαξε το όραμά μου για το μέλλον και μου έδωσε την πρώτη γεύση της αλήθειας των πρόσφατων λόγων του Προέδρου Ράσσελ Μ. Νέλσον: «Ο χρόνος στον ναό θα σας βοηθήσει να σκεφθείτε επουράνια και να καταλάβετε ποιοι πραγματικά είστε, ποιοι μπορείτε να γίνετε και το είδος της ζωής που μπορείτε να έχετε για πάντα».

Ο σύντομος χρόνος μου στον ναό σε εκείνη την περίσταση επηρέασε βαθιά το υπόλοιπο της ιεραποστολικής υπηρέτησής μου. Με αυτό το νέο όραμα, η μαρτυρία για τον ναό και τη σημασία του σχεδίου του Θεού για τις οικογένειες είχε επίσης διαρκή επίδραση στη ζωή μου.

Όταν η σύζυγός μου, Ροζάνα, και εγώ παντρευτήκαμε δύο χρόνια μετά την ιεραποστολή μου, επισφραγισθήκαμε στον ναό με το όραμα να μεγαλώσουμε τη δική μας αιώνια οικογένεια. Για να το κάνουμε αυτό, εργασθήκαμε μαζί για να δημιουργήσουμε οικογενειακές παραδόσεις όπως αυτές που μας είχαν διδάξει οι γονείς μας, όλες επικεντρωμένες στον Σωτήρα, στις διδασκαλίες Του και στις διδασκαλίες των σύγχρονων προφητών Του.

Σήμερα τα παιδιά μας μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τις ίδιες αρχές του Ευαγγελίου της ευτυχίας. Για μας, η οικογένεια είναι το παν, επειδή κατανοούμε τον κεντρικό ρόλο της οικογένειας στο σχέδιο του Θεού.

Ως Μέλος της Γενικής Εξουσίας, είχα την ευλογία να επισφραγίσω τα τρία παιδιά μου στους συζύγους τους στον ναό. Κοιτάζοντας μέσα στα μάτια τους τη στιγμή που γονάτισαν στον βωμό στον ναό, αυτό ήταν μία όμορφη εμπειρία. Μπορούσα να δω τους απογόνους μου να ευλογούνται από τις ίδιες αρχές του Ευαγγελίου που με είχαν διδάξει οι γονείς μου και που τους είχαμε διδάξει η Ροζάνα και εγώ. Μπορούσα να δω αυτές τις ευλογίες να συνεχίζονται στις μελλοντικές γενεές. Και θυμήθηκα ποιος τα κάνει όλα εφικτά.

Μια χριστουγεννιάτικη υπενθύμιση

Η οικογένεια είναι υψίστης σπουδαιότητος στο σχέδιο του Θεού περί ευδαιμονίας, αλλά χωρίς τον Σωτήρα Ιησού Χριστό, αυτό το σχέδιο δεν θα ήταν δυνατόν. Η Εξιλέωσή Του και οι διατάξεις και διαθήκες που βρίσκονται στο Ευαγγέλιό Του καθιστούν δυνατή την υπόσχεση της υπερύψωσης.

Ο Πρόεδρος Νέλσον έχει δηλώσει: «Η υπερύψωση είναι οικογενειακή υπόθεση. Μόνον μέσω των σωτήριων διατάξεων του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού μπορούν οι οικογένειες να υπερυψωθούν. Ο μεγαλύτερος σκοπός για τον οποίον πασχίζουμε είναι να είμαστε ευτυχισμένοι ως οικογένεια – προικοδοτημένοι, επισφραγισμένοι και προετοιμασμένοι για αιώνια ζωή στην παρουσία του Θεού».

Όταν επισκέπτομαι μέρη που δεν έχω ξαναδεί, προσπαθώ να βρω μία μικρή σκηνή της Θείας Γεννήσεως που θυμίζει στη Ροζάνα και σε εμένα τον Σωτήρα. Συγκεντρώνω μια αρκετά μεγάλη συλλογή.

Ενώ συλλογιζόμασταν εκείνες τις ταπεινές σκηνές της Θείας Γεννήσεως, η σύζυγός μου και εγώ κάποτε σκεφθήκαμε: «Τι είναι αυτό που έχει πραγματικά μεγαλύτερη σημασία στη ζωή μας;» Η απάντηση, φυσικά, είναι ο Σωτήρας, το Ευαγγέλιό Του και η οικογένειά μας. Για να μας υπενθυμίσει την αγάπη του Επουράνιου Πατέρα μας για εμάς και ότι είναι μέσω του Σωτήρος που η υπόσχεση για αιώνιες οικογένειες γίνεται δυνατή, πριν από τα Χριστούγεννα, πριν από λίγα χρόνια βάλαμε όλες τις φάτνες μας σε δύο μεγάλα ράφια στο σπίτι μας – και τις αφήσαμε επάνω αντί να τις μαζέψουμε μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Αυτή η παράδοση μας βοηθά να διατηρούμε το πνεύμα των Χριστουγέννων στο σπίτι μας όλο τον χρόνο.

Κάθε μέρα καθώς κοιτάζουμε αυτές τις φάτνες, μας υπενθυμίζουν απαλά τον κεντρικό ρόλο του Σωτήρος στη ζωή μας. Μας υπενθυμίζουν ότι η ειρήνη στη Γη τώρα (βλ. Κατά Λουκάν 2:14) και η αιώνια ευτυχία στον άλλο κόσμο εξαρτώνται από τον Σωτήρα και από την τίμηση των διαθηκών που έχουμε συνάψει μαζί Του. Και μας υπενθυμίζουν «ότι ήρθε στον κόσμο, δηλαδή ο Ιησούς, για να σταυρωθεί για τον κόσμο, και να άρει τις αμαρτίες του κόσμου, και να εξαγνίσει τον κόσμο, και να τον καθαρίσει από κάθε αδικία.

»Για να σωθούν μέσω αυτού όλοι, τους οποίους ο Πατέρας είχε θέσει στην κυριαρχία Του και είχε πλάσει μέσω αυτού» (Διδαχή και Διαθήκες 76:41-42).

Ακριβώς όπως μάθαμε αυτές τις αλήθειες από τους γονείς μας, η Ροζάνα και εγώ εργασθήκαμε για να τις περάσουμε στα παιδιά μας. Τώρα τα παιδιά μας διδάσκουν αυτές τις ίδιες αλήθειες στα παιδιά τους. Οι σπόροι που φυτεύτηκαν στις καρδιές των γονέων μου πριν από 60 χρόνια, στο μικρό μας σπίτι στη Βραζιλία, έχουν ανθίσει και απέδωσαν καρπό «ο οποίος είναι πολυτιμότατος, ο οποίος είναι γλυκός υπεράνω καθετί γλυκού, και ο οποίος είναι λευκός υπεράνω καθετί λευκού, μάλιστα, και αγνός υπεράνω καθετί αγνού» (Άλμα 32:42).

Καταθέτω μαρτυρία ότι όσοι ασπάζονται το σχέδιο του Θεού για τις οικογένειες, αγαπούν όπως αγαπούσε ο Σωτήρας και τιμούν τις διαθήκες τους, κάποια ημέρα θα κληρονομήσουν «τις ευλογίες της αιώνιας ζωής και πληρότητα χαράς» με τους αγαπημένους τους και με τον Πατέρα και τον Υιό.