Hayatlarımızın Hakikati

Gerçeği Arayışımız

Yaşadığımız bu çağda, her zamankinden daha fazla bilgi bizim için mevcut. Geçmişte, bir şeyi bilmek istiyorsanız, kütüphaneye gidip ona bakmanız gerekiyordu. Günümüzde internet ve elde kullanılan cihazlar, hemen hemen anında bulabileceğimiz neredeyse sonsuz bilgiye erişim sağlıyor.

Rab, elimizdeki kaynakları akıllıca kullandığımızda memnun olur, ancak O şu ebedi öğüdü vermiştir: “Bilgelik sözlerini gayretle arayın ve birbirinize öğretin; evet, en iyi kitaplardan bilgelik sözlerini arayıp bulun; bilgi öğrenmeye çalışın, hatta araştırarak ve aynı zamanda iman ederek” (Öğreti ve Antlaşmalar 88:118). Bizi çevremizdeki dünya hakkında öğrenmeye teşvik eder (bkz. Öğreti ve Antlaşmalar 88:79; 93:53), ancak hakikati ararken Tanrı’ya bakmalıyız ki O “her şeyi anlar ve her şey O’nun önündedir, … Ve O her şeyin üzerindedir, … ve her şey O’nun vasıtasıyla olur ve O’ndandır” (Öğreti ve Antlaşmalar 88:41).

Tanrı’nın bize verdiği hakikatler arasında, yeryüzündeki hayatımız için en temel olanlardan biri, O’nun bizim Cennetteki Babamız olduğudur. Bizler, O’nun ruh oğulları ve kızlarıyız. Tanrı bizi mükemmel bir şekilde iyi bilir sever. Ve O’nun ruh çocukları olarak bizler, ilahi bir doğaya ve kadere sahibiz. Bu sonsuz hakikatleri anlamak ve benimsemek, bize dünya öncesi hayatımızda bizi kutsayan ve yönlendiren ve şimdi ve sonsuza dek böyle yapmaya devam edecek olan kimlik, değer ve amaç verir.

Başlangıçta Baba’yla Birlikteydik

Hakikatleri “var olmuş olduğu gibi” aradığımızda, Kurtarıcımız İsa Mesih’in şu sözlerini keşfederiz: “Ve şimdi, doğrusu size derim, ben başlangıçta Baba ile beraberdim ve İlk Doğan’ım” ve “siz de başlangıçta Baba ile beraberdiniz” (Öğreti ve Antlaşmalar 93:21, 23).

Yeryüzündeki hayatımızdan önce, Cennetteki Babamız’ın büyük mutluluk planını sunduğu cennetteki bir meclise katıldık. Peygamber Joseph Smith, Tanrı’nın planı için motivasyonunun bize “kendisi gibi ilerleme [ve] … kendisiyle birlikte yücelme ayrıcalığı” vermek olduğunu öğretmiştir. O’nun işi ve yüceliği “insanın ölümsüzlüğünü ve sonsuz hayatını gerçekleştirmektir” (Musa 1:39).

Seçme özgürlüğümüzü kullandık ve Cennetteki Baba’nın planını takip etmeyi seçtik. Seçme özgürlüğüne sahip olmaya devam ettiğimiz ve ölümlülüğü tecrübe edebileceğimiz, öğrenebileceğimiz ve sonsuz yaşama doğru ilerleyebileceğimiz bu hayata doğmakla kutsandık.

Ölümlü yolculuğumuz sırasında zorluklar ve aksilikler yaşayacağız. Ancak hayatın zorluklarıyla tek başımıza yüzleşmek zorunda değiliz. Joseph Smith, Cennetteki Baba’nın, “evrenin En Büyük Ebeveyni[,] tüm insanlık ailesine bir baba ilgisi ve baba saygısı ile baktığını” öğretti.

Cennetteki Babamız, “merhametli Baba ve her türlü tesellinin kaynağı olan Tanrı”, “kendisinden aldığımız teselliyle her türlü sıkıntıda olanları teselli edebilmemiz için … bütün sıkıntılarımızda” bizi kutsayacak, bizi ayağa kaldıracak ve bizi teselli edecektir (2. Korintliler 1:3–4). Cennetteki Baba, planının önemli bir parçası olarak, O’na geri dönmemiz için bize bir yol sağlamıştır.

Babamız’a Giden Yol

“Gerçekten olan … [şeylerin]” (Yakup 4:13) hakikati açıktır: Cennetteki Babamız’ın çocukları olarak tek başımıza tam potansiyelimize ulaşamayız. Baba’nın ruhtaki İlk Doğan Oğlu olan İsa Mesih, Kurtarıcımız ve Fidye ile Kurtaranımız olmak için antlaşma yapmıştır.

İsa Mesih, “gelip bedende yaşayan ve aramızda yaşayan, lütuf ve hakikatle, hatta hakikatin Ruhu ile dolu Baba’nın Biricik Doğmuş [Çocuğu’dur]” (Öğreti ve Antlaşmalar 93:11). O bize bu hayatta ve sonsuzlukta mutluluğu, anlamı ve sevinci bulmanın yolunu göstermeye geldi.

“Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi. Öyle ki, O’na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.

“Tanrı, Oğlu’nu dünyayı yargılamak için göndermedi, dünya O’nun aracılığıyla kurtulsun diye gönderdi” (Yuhanna 3:16–17).

Kurtarıcı’nın dünyevi deneyimi önemlidir. O “başlangıçta bütünlüğe kavuşmadı ama lütuf karşılığında lütuf aldı” (Öğreti ve Antlaşmalar 93:12). O, “Baba’nın yüceliğinin bir bütünlüğüne [kavuşana]” kadar gelişti ve “hem gökte hem yeryüzünde bütün kuvvete kavuştu ve Baba’nın yüceliği onunla idi, çünkü o onda yaşıyordu” (Öğreti ve Antlaşmalar 93:16–17). Kurtarıcı şöyle öğretti:

“Bu sözleri size veriyorum ki nasıl ibadet edildiğini anlayıp bilebilir ve neye ibadet ettiğinizi bilebilirsiniz, böylece benim adımla Baba’ya gelebilir ve zamanı gelince onun doluluğuna kavuşabilirsiniz.

“Çünkü benim emirlerimi yerine getirirseniz, onun bütünlüğüne kavuşacaksınız ve ben Baba’da olduğum gibi bende yüceltileceksiniz; bu yüzden, size derim, siz lütuf karşılığında lütfa kavuşacaksınız” (Öğreti ve Antlaşmalar 93:19–20).

Getsemani Bahçesi’nde ve çarmıhta, İsa Mesih dünyanın günahlarını üzerine aldı ve tüm acılara ve “her çeşit ağrılara, sıkıntılara ve ayartmalara” katlandı. (Alma 7:11). Bu, “[O’nun], … yüceler yücesinin, ağrılardan dolayı titremesine ve her gözeneğinden kan gelmesine sebep oldu” (Öğreti ve Antlaşmalar 19:18). Sadece İsa Mesih ve O’nun Kefareti ve Dirilişi sayesinde kurtuluş ve yücelme mümkündür.

Kurtarıcı’nın lütfu ve kefaret amacıyla kurban oluşu sayesinde, bir bütünlüğe kavuşana kadar gelişebiliriz ve bir gün mükemmelliğe getirilebiliriz. Eğer Kurtarıcı’nın örneğini takip eder ve O’nun emirlerine itaat edersek, Cennetteki Babamız’ın görkemli huzuruna dönüş yolumuzda O bize yol gösterecek ve rehberlik edecektir.

Mesih Yeruşalim Yolunda, Michael Coleman, kopyalanamaz

O’nun Hediyesini Alacak mısın?

“Gerçekten olan … [şeylerin]” (Yakup 4:13) hakikatleri arasında, sonsuzluktaki deneyimimizin İsa Mesih’i takip etme ve O’nun sunduğu armağanları alma seçimimize göre belirleneceğini öğreniriz. Kutsal yazılar bize “kabul etmeye istekli [olduklarımızın] keyfini” yaşayacağımızı öğretir. Ne yazık ki, bazıları “kabul etmiş olabileceklerinin keyfini yaşamaya istekli” olmayacaklardır (Öğreti ve Antlaşmalar 88:32).

Genel Otorite Yetmişi olarak hizmet etmiş olan görev bölgesi başkanım Yaşlı Marion D. Hanks (1921–2011) görevlilerine, neyi kabul edip keyif almak istediğimizi sormanın, ruhsal yolculuğumuzun neresinde olduğumuzu değerlendirebilmemizin bir yolu olduğunu öğretti. “Çünkü bir kişiye bir hediye verilir ve o bu hediyeyi kabul etmezse, bu hediyenin ona ne yararı olur? Kurtarıcı’nın hediyelerini O’nu ciddiyetle arayarak ve O’nu takip ederek kabul ettiğimizde, sonsuz yaşam umuduyla ve “bu hediyeyi verende” sevineceğiz (Öğreti ve Antlaşmalar 88:33). Sevgiyle verilen bu hediye “Tanrı’nın bütün armağanlarının en büyüğüdür” (Öğreti ve Antlaşmalar 14:7).

Tanrı bizim Cennetteki Babamız’dır. O, bizi tanıyor ve seviyor. Hakikati arayışımızda O’na döndüğümüzde, zekaya bağlanabilir, akıl alabilir, hakikati kucaklayabilir, erdemi sevebilir ve O’ndan gelen ışığa bağlanabiliriz (bkz. Öğreti ve Antlaşmalar 88:40). Daha sonra “[biz] onda ve onun vasıtasıyla canlandırılmış [olduğumuz] için Tanrı’yı bile [anlayacağımız]” güne kadar hayatımız boyunca devam ederiz (Öğreti ve Antlaşmalar 88:49).

O gün çok görkemli ve sevinçli bir gün olacak.