حقیقت زندگانی ما

جست‌وجوی ما برای حقیقت

در عصر حاضر، دسترسی ما به دانش از هر دوره دیگری بیشتر است. در گذشته، اگر می‌خواستید چیزی را بدانید، باید به کتابخانه می‌رفتید و آن را جست‌وجو می‌کردید. امروزه اینترنت و دستگاه‌های همراه، دسترسی به حجم تقریباً نامحدودی از اطلاعات را فراهم کرده‌اند که می‌توانیم تقریباً بلافاصله به آنها دسترسی پیدا کنیم.

سَروَر خشنود می‌شود وقتی ما از منابع در دسترس‌مان به‌گونه‌ای خردمندانه استفاده می‌کنیم، اما او این راهنمایی جاودانه را ارائه کرده است: «شما با کوشایی جستجو کرده و به یکدیگر سخنان خردمندانه آموزش دهید؛ آری، شما سخنان خردمندانه را از بهترین کتاب‌ها جستجو کنید، یعنی با مطالعه کردن و همچنین با ایمان به دنبال یادگیری باشید» (اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۱۱۸). او ما را تشویق می‌کند که دربارهٔ دنیای اطراف خود بیاموزیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۷۹؛ ۹۳: ۵۳)، اما در جست‌وجوی حقیقت، باید به سوی خدا روی آوریم؛ همان خدایی که «همۀ چیزها را درک می‌کند، و همۀ چیزها در برابر او هستند، … و او بالاتر از همۀ چیزها است، … و همۀ چیزها از طریق او، و از سوی او هستند» (اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۴۱).

در میان حقایقی که خدا به ما عطا کرده است، یکی از بنیادی‌ترین اصول برای زندگی زمینی ما این است که او پدر آسمانی ماست. ما پسران و دختران روحانی او هستیم. او ما را کاملاً می‌شناسد و بی‌نهایت دوست می‌دارد. و ما به‌عنوان فرزندان روحانی او، سرشت و سرنوشتی الهی داریم. درک و پذیرش این حقایق جاودان به ما هویت، ارزش و هدفی می‌بخشد که در زندگی پیش‌ زمینی‌مان ما را برکت داد و هدایت کرد و اکنون و تا ابد نیز چنین خواهد بود.

ما در آغاز پیش پدر بودیم

هنگامی که در جستجوی حقیقت چیزها «همان گونه که بودند» برمی‌آییم، این کلمات از منجی‌مان، عیسی مسیح را می‌یابیم: «و اینک، همانا من به شما می گویم، من در آغاز پیش پدر بودم، و نخست زاده هستم،» و «شما نیز در آغاز پیش پدر بودید» (اصول و پیمان‌ها ۹۳: ۲۱، ۲۳).

پیش از زندگی زمینی‌مان، در شورایی در آسمان حضور داشتیم، جایی که پدر آسمانی‌مان برنامه بزرگ شادمانی خود را ارائه کرد. پیامبر جوزف اسمیت تعلیم داد که انگیزه خدا از این برنامه، «امتیازی برای پیشرفت مانند خودش [و] … ترفیع یافتن با او» بوده است. کار و شکوه او این است «که فناناپذیری و زندگی جاوید بشر را پیش [آورد]» (موسی ۱: ۳۹).

ما از اختیار خود استفاده کردیم و تصمیم گرفتیم از برنامه پدر آسمانی پیروی کنیم. ما از این برکت برخوردار شده‌ایم که در این زندگی متولد شویم، جایی که همچنان دارای اختیار هستیم و می‌توانیم فناپذیری را تجربه کنیم، بیاموزیم و به سوی حیات ابدی پیش رویم.

در طول سفر فانی‌مان، با چالش‌ها و عقب‌گردهایی روبه‌رو خواهیم شد. اما لازم نیست که با سختی‌های زندگی به‌تنهایی رو به رو شویم. جوزف اسمیت تعلیم داد که پدر آسمانی، «پدر بهشتی عالم[،] به تمام خانوادۀ بشری با توجّه و عشقی پدرانه می‌نگرد.»

پدر آسمانی ما که «پدر رحمت‌ها و خدای همه آسایش‌ها»، ما را برکت خواهد داد، برخواهد کشید و در «همه سختی‌هایمان» ما را تسلی خواهد بخشید، «تا خود بتوانیم کسانی را که به انواع سختی‌ها گرفتار هستند، با همان آسایشی که خدا به ما داده است، آسودگی بخشیم» (۲ قرنتیان ۱: ۳–۴). پدر آسمانی، به‌عنوان بخشی اساسی از طرح خود، راهی فراهم کرده است تا بتوانیم نزد او بازگردیم.

مسیر رسیدن به پدرمان

حقیقت «چیزها چنان که واقعاً هستند» (یعقوب ۴: ۱۳) روشن است: ما نمی‌توانیم به‌تنهایی به تمامی قابلیت‌های خود به‌عنوان فرزندان پدر آسمانی‌مان دست یابیم. عیسی مسیح، نخست‌زادهٔ پدر در عالم روح، پیمان بست که منجی و رستگاری‌بخش ما باشد.

عیسی مسیح، «یگانه زادۀ پدر … آکنده از فیض و راستی، یعنی روح راستی … آمد و در جسم ساکن شد، و در میان ما ساکن شد» (اصول و پیمان‌ها ۹۳: ۱۱). او آمد تا راهِ یافتن خوشبختی، معنی و شادی در این زندگی و در جاودانگی را به ما نشان دهد.

«زیرا خدا به جهانیان آنقدر محبت نمود، که پسر یگانه خود را داد، تا هرکه به او ایمان آورد، هلاک نگردد، بلکه صاحب حیات جاودان شود.

زیرا خدا پسر خود را به جهان نفرستاد كه جهانیان را محكوم کند؛ بلكه تا آنان را نجات بخشد» (یوحنا ۳: ۱۶–۱۷).

تجربه زمینی منجی بسیار اهمیت دارد. او «کمال را نخست دریافت نکرد، بلکه فیض را برای فیض دریافت کرد» (اصول و پیمان‌ها ۹۳: ۱۲) او رشد کرد تا اینکه «کمال شُکوه پدر را دریافت کرد» و «همۀ قدرت را دریافت کرد، هم در بهشت و هم در زمین، و شُکوه پدر در او بود، زیرا او با وی ساکن شد» (اصول و پیمان‌ها ۹۳: ۱۶–۱۷). منجی تعلیم داد:

«من این گفته‌ها را به شما می‌دهم که شما بتوانید بفهمید و بدانید چگونه پرستش کنید، و بدانید چه چیزی را پرستش می کنید، که شما بتوانید به نام من به نزد پدر بیایید، و در زمان مناسب کمال او را دریافت کنید.

زیرا اگر شما فرمان‌هایم را نگه دارید کمال او را دریافت خواهید کرد، و در من باشُکوه خواهید شد همان گونه که من در پدر هستم؛ بنابراین، من به شما می گویم، شما فیض را برای فیض دریافت خواهید کرد» (اصول و پیمان‌ها ۹۳: ۱۹–۲۰).

در باغ جتسیمانی و بر روی صلیب، عیسی مسیح گناهان جهان را بر عهده گرفت و تمام غم‌ها و «همه گونه دردها و رنج‌ها و وسوسه‌ها» را متحمل شد (آلما ۷: ۱۱). این «سبب شد تا [او]، … بزرگترین همه، به خاطر درد بلرزد، و از هر روزنه خونش ریخته شود،» (اصول و پیمان‌ها ۱۹:‌ ۱۸). رستگاری و بلندمرتبگی تنها از طریق عیسی مسیح و کفّاره و رستاخیز او امکان‌پذیر است.

به برکت فیض و ایثار منجی که کفاّره‌اش را پیش می‌آورد، شاید به کمال رشد کرده و روزی به به کمال نائل آییم. اگر از الگوی منجی پیروی کنیم و از فرمان‌های او اطاعت کنیم، او ما را در راه بازگشت به حضور پرجلال پدرمان در آسمان هدایت خواهد کرد.

مسیح در راه اورشلیم، اثر مایکل کولمن، قابل کپی‌برداری نیست

آیا هدیه او را خواهید پذیرفت؟

از جمله حقایق «چیزها چنان که آنها واقعاً خواهند بود» (یعقوب ۴: ۱۳)، می‌آموزیم که تجربه ما در ابدیت با انتخاب‌مان برای پیروی از عیسی مسیح و پذیرفتن هدایایی که او عرضه می‌کند، تعیین خواهد شد. نوشته‌های مقدس تعلیم می‌دهند که ما «از چیزی که… خواستار دریافت کردن» هستیم «لذّت» خواهیم برد. متأسفانه، برخی «خواستار لذّت بردن از چیزی که آنها می‌توانستند دریافت کنند» نخواهند بود (اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۳۲).

رئیس مأموریت من، ارشد ماریون دی. هنکس (‎۱۹۲۱–۲۰۱۱)، که به‌عنوان یکی از [از] اولیای کل هفتادان خدمت می‌کرد، به مبشرین خود تعلیم می‌داد که درخواست آنچه مایل به دریافت و لذت بردن از آن هستیم، معیاری برای سنجش جایگاهمان در سفر روحانی‌مان است. «زیرا چه بهره‌ای به یک نفر می‌رسد اگر هدیه‌ای بر او عطا شود، و او آن هدیه را نپذیرد؟» همان‌گونه که با جست‌وجوی صادقانه و پیروی از منجی، هدایای او را دریافت می‌کنیم، در امیدِ زندگی جاودان شادی خواهیم کرد و در او «که دهندۀ آن هدیه است» سرور خواهیم یافت. (اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۳۳). این هدیه که با چنین محبتی عطا شده است، «بزرگترین همۀ هدیه‌های خداست» (اصول و پیمان‌ها ۱۴: ۷).

خدا پدر آسمانی ماست. او ما را می‌شناسد و دوست دارد. هنگامی که در جست‌وجوی حقیقت به او روی می‌آوریم، می‌توانیم به ‌دانایی بچسبیم [چنگ زده]، خِرَد دریافت کنیم، راستی را در آغوش بگیریم، پارسایی را دوست بداریم و به نوری که از سوی او می‌آید، بچسبیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۴۰). ما سپس در طول زندگی‌مان ادامه می‌دهیم تا روزی فرا رسد که «در او و توسّط او زنده شده، حتّی خدا را درک [کنیم]» (اصول و پیمان‌ها ۸۸: ۴۹).

آن روز، روزی بس پرشکوه و سرشار از شادی خواهد بود.