Naśladujemy Jezusa Chrystusa, przyłączając się do Niego w Jego dziele

Bierzemy udział w dziele Zbawiciela, kiedy pomagamy dzieciom Boga także stać się wiernymi uczniami Jezusa Chrystusa. Obejmuje to dzielenie się Jego ewangelią, czego skutkiem jest gromadzenie rozproszonego Izraela poprzez wypełnianie obowiązków w Kościele Zbawiciela i dążenie do stania się takimi jak On. Nasz „sukces [w Jego dziele] nie zależy od tego, w jaki sposób inni ludzie zareagują na [nas], [nasze] zaproszenie czy szczere akty dobroci”. Prezydent Russell M Nelson podkreślił: „Za każdym razem, gdy robicie cokolwiek, co pomoże komukolwiek — po obu stronach zasłony — zrobić krok w kierunku zawarcia przymierzy z Bogiem i otrzymania koniecznych obrzędów chrztu i świątyni, pomagacie gromadzić Izrael”.

Aby dzieło Zbawiciela było naszą pracą, skupiamy się na Jego celach, przestrzegamy Jego przykazań i miłujemy się nawzajem. Podczas wykonywania Jego dzieła na Jego sposób (zob. Doktryna i Przymierza 51:2), niektóre sprawy musimy rozwiązać sami. Zbawiciel powiedział świętym zgromadzonym w hrabstwie Jackson w stanie Missouri:

„Oto bowiem nie godzi się, abym we wszystkim rozkazywał; bowiem ten, kto jest zmuszany w każdej sprawie, ten jest gnuśnym i niemądrym sługą; przeto nie otrzyma żadnej nagrody.

Zaprawdę, powiadam, że ludzie powinni gorliwie angażować się w dobrej sprawie i czynić wiele z wolnej woli, i czynić wiele prawości;

Bowiem jest w nich moc, dzięki której sami sobą władają. A jeżeli czynią dobro, nijak nie stracą nagrody” (Doktryna i Przymierza 58:26–28).

Kiedy podążamy za Zbawicielem, przyłączamy się do Niego w Jego dziele i pomagamy bliźnim stać się Jego wiernymi uczniami, uczymy tego, czego On by nauczał. Ponieważ nie jesteśmy upoważnieni do nauczania czegokolwiek innego (zob. Doktryna i Przymierza 52:9, 36), niewzruszenie skupiamy się na Jego doktrynie (zob. Doktryna i Przymierza 68:25). Ponadto zwracamy szczególną uwagę na tych, którzy są ubodzy, potrzebujący i bezbronni (zob. Doktryna i Przymierza 52:40). To wszystko zostało wyraźnie podkreślone przez Zbawcę, kiedy zacytował słowa Izajasza w synagodze w Nazarecie:

„Duch Pański nade mną, przeto namaścił mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę, posłał mnie, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność,

Abym zwiastował miłościwy rok Pana” (Ew. Łukasza 4:18–19; zob. także Ks. Izajasza 61:1–2).

Miłościwy rok Pana odnosi się do czasu, w którym wszystkie błogosławieństwa przymierza Boga zostaną zesłane w obfitości na Jego lud. Naśladujemy Jezusa Chrystusa, zapraszając bliźnich do otrzymania błogosławieństw wynikających z zawierania i dotrzymywania przymierzy z Bogiem oraz troszcząc się o biednych lub potrzebujących.

Przyłączenie się do Jezusa Chrystusa w Jego dziele jest ekscytujące, ponieważ Jego dzieł, planów i celów „nie sposób udaremnić czy zniweczyć” (Doktryna i Przymierza 3:1). Tym, którzy czują zniechęcenie Pan radził: „Przeto nie bądźcie znużeni czynieniem dobra, bowiem kładziecie podwaliny wielkiego dzieła. I z małych rzeczy wynika to, co jest wielkie” (Doktryna i Przymierza 64:33). Pozwalamy Panu martwić się o zbiory, a sami po prostu robimy to, co do nas należy.

Wykonanie naszej części jest prostsze, niż możemy sobie wyobrażać, ponieważ nie musimy wnosić nadzwyczajnych talentów czy zdolności do dzieła Pana. Jego wymaganiem jest po prostu zaangażowanie i chęci. Pan powiedział do świętych w Kirtland w stanie Ohio: „Oto Pan wymaga serca i ochotnego umysłu” (Doktryna i Przymierza 64:34). Pan może sprawić, że chętni będą zdolni, ale nie może lub nie sprawi, że zdolni będą chętni. Innymi słowy, jeśli jesteśmy zaangażowani i chętni, On może skorzystać z naszych umiejętności. Jednak bez względu na to, jak bardzo jesteśmy utalentowani, On nie skorzysta z naszych umiejętności, jeśli nie będziemy zaangażowani w Jego dzieło i chętni, aby Mu pomagać.

Samuel i Anna-Maria Koivisto wykazali się zarówno zaangażowaniem, jak i chęcią. Wkrótce po ślubie Koivistowie przeprowadzili się z Jyväskylä w Finlandii do Göteborga w Szwecji, aby rozwijać się zawodowo. Po przyjeździe Brat Koivisto został zaproszony na spotkanie z Prezydentem Leifem G. Mattssonem, doradcą w prezydium Palika Göteborg w Szwecji. Ponieważ Samuel nie mówił po szwedzku, wywiad został przeprowadzony w języku angielskim.

Po krótkim spotkaniu Prezydent Mattsson poprosił Samuela, aby służył jako przywódca misyjny w okręgu Utby. Samuel zwrócił uwagę na oczywisty fakt: „Ale ja nie mówię po szwedzku”.

Prezydent Mattsson pochylił się nad biurkiem i dobitnie zapytał: „Pytałem o to, czy mówisz po szwedzku, czy o to, czy chcesz służyć Panu?”.

Samuel odpowiedział: „Pytałeś, czy chcę służyć Panu. I chcę”.

Samuel przyjął to powołanie. Anna-Maria również przyjęła powołania. Oboje wiernie służyli i w międzyczasie nauczyli się pięknie mówić po szwedzku.

Zaangażowanie i gotowość do służby Panu charakteryzują życie Samuela i Anny-Marii. Są zwyczajnymi bohaterami w Kościele. Służą wiernie za każdym razem, gdy ich się o to prosi. Nauczyli mnie, że kiedy służymy, korzystamy z talentów, które mamy (zob. Doktryna i Przymierza 60:13), a Pan pomaga nam osiągnąć Jego cele.

Kiedy jesteśmy gotowi służyć, staramy się nie narzekać ani nie szemrać, ponieważ nie chcemy w żaden sposób urągać naszej służbie. Narzekanie może być oznaką chwiejnego zaangażowania lub tego, że nasza miłość do Zbawiciela nie jest taka, jaka być powinna. Niekontrolowane szemranie może przerodzić się w otwarty bunt przeciwko Panu. Ten proces widoczny jest w życiu Ezry Bootha, jednego z pierwszych nawróconych do Kościoła w Ohio, który został powołany na misję do Missouri.

Gdy Ezra wyjeżdżał z Ohio w czerwcu 1831 roku, był zdenerwowany, że niektórzy misjonarze mogli podróżować wozami, podczas gdy on musiał iść pieszo w letnim upale, głosząc po drodze ewangelię. Szemrał. Kiedy przybył do Missouri, czuł się znużony. Missouri nie było tym, czego się spodziewał. Rozglądał się dookoła i widział, że „perspektywa wydaje się nieco ponura”.

Ezra stawał się coraz bardziej cyniczny, sarkastyczny i krytyczny. Po opuszczeniu Missouri, zamiast głosić ewangelię po drodze, jak został o to poproszony, tak szybko, jak mógł, powrócił do Ohio. Jego początkowe szemranie przerodziło się w wahanie, a ostatecznie w utratę wiary we wcześniejsze duchowe doświadczenia. Wkrótce Ezra opuścił Kościół i „ostatecznie ‘porzucił chrześcijaństwo i stał się agnostykiem’”.

To samo może stać się z nami, jeśli nie będziemy ostrożni. Jeśli nie zachowamy wiecznej perspektywy, nie przypomnimy sobie, czyje tak naprawdę jest to dzieło, możemy narzekać, wahać się i z czasem stracić wiarę, którą mamy.

Modlę się, abyśmy mogli zdecydować, że będziemy naśladować Jezusa Chrystusa, przyłączając się do Niego w Jego dziele. Kiedy tak czynimy, otrzymujemy „drogie i największe obietnice” (II List Piotra 1:4). Błogosławieństwa te obejmują wybaczenie grzechów (zob. Doktryna i Przymierza 60:7; 61:2, 34; 62:3; 64:3), zbawienie (zob. Doktryna i Przymierza 6:13; 56:2) i wywyższenie (zob. Doktryna i Przymierza 58:3–11; 59:23). Zaprawdę obiecano nam najwspanialszy dar, jaki może dać Bóg — życie wieczne.