پیروی ما از عیسی مسیح در گروی مشارکت در کار او است

ما با کمک به فرزندان خدا برای تبدیل شدن به پیروان باایمان عیسی مسیح، در کار منجی سهیم می‌شویم. مشارکت ما شامل به اشتراک گذاشتن مژده او، و در نتیجه گرد هم آوردن اسرائیل پراکنده، با انجام مسئولیت‌ها در کلیسای منجی و تلاش برای شبیه شدن به او می‌شود. «موفقیت ما [در کار او] به نحوه پاسخ دیگران به [ما]، به دعوت‌های[ما] یا به اعمال صادقانه و محبت‌آمیز [ما] بستگی ندارد.» رئیس راسل اِم. نلسون تأکید می‌کند: «هر زمان شما کاری انجام دهید که به کسی— در هر دو طرف پرده — کمک کند گامی در جهت پیمان بستن با خدا و دریافت آیین‌های اساسی تعمید و معبد بردارد، به گردآوری اسرائیل کمک کرده‌اید.»

برای اینکه کار ما با کار منجی در یک راستا باشد، بر اهداف او تمرکز می‌کنیم، فرامین او را رعایت می‌کنیم و یکدیگر را دوست می‌داریم. در حالی که کار منجی را به روش او انجام می‌دهیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۵۱: ۲)، برخی مسائل را خودمان باید دریابیم. منجی به مقدّسینی که در حوزۀ جکسون در میسوری گرد آمده بودند، گفت:

«زیرا بنگرید، درست نیست که من در همۀ امور فرمان دهم؛ زیرا او که در همۀ امور وادار می شود، همان یک تنبل است و یک خدمتگزار خِردمَند نیست؛ از این رو او هیچ پاداشی دریافت نمی کند.

«همانا می گویم، آدمیان بایستی مشتاقانه در عملی نیکو شرکت کنند، و چیزهای بسیاری را با میل خود انجام دهند، و پرهیزکاری زیادی را پیش آورند؛

«زیرا قدرت در آنهاست، در جایی که آنها نمایندگان خود هستند. و به هر اندازه ای که آدمیان کار نیک انجام دهند آنها به هیچ وجه پاداش خود را از دست نخواهند داد.» (اصول و پیمان‌ها ۵۸: ۲۶–۲۸).

همانطور که از منجی پیروی می‌کنیم، در کار او به او می‌پیوندیم و به دیگران کمک می‌کنیم تا پیروان باوفای او شوند، آنچه را تعلیم می‌دهیم که اگر او جای ما بود تعلیم می‌داد. چون ما مجاز به تعلیم چیز دیگری نیستیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۵۲: ۹، ۳۶) و بدون انحراف بر اصول او تمرکز می‌کنیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۶۸: ۲۵). علاوه بر این، توجه ویژه‌ای داریم به کسانی که فقیر، نیازمند و آسیب‌پذیر هستند (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۵۲: ۴۰). این تأکیدات زمانی آشکار شد که منجی در کنیسه‌ای در ناصره از اشعیا چنین نقل کرد:

«روح سَروَر بر من است، او مرا مسح كرده است تا به بینوایان مژده دهم؛ مرا فرستاده است تا آزادی اسیران و بینایی كوران و رهایی ستمدیدگان را اعلام كنم،

«و سال فرخندهٔ سَروَر را اعلام نمایم.» (لوقا ۴: ۱۸–۱۹؛ همچنین رجوع کنید به اشعیا ۶۱: ۱–۲).

سال فرخندهٔ سَروَر به زمانی اشاره دارد که همه برکات پیمان خدا بر قوم او فرو خواهد آمد و به آنان عطا خواهد شد. ما با دعوت دیگران به دریافت برکات حاصل از بستن پیمان با خدا و وفای به این پیمان و همچنین با رسیدگی به بینوایان، از عیسی مسیح پیروی می‌کنیم.

همراه شدن با عیسی مسیح در کار او نشاط‌آور است، زیرا کارها، طرح‌ها و مقاصد او «نه می‌توانند نافرجام شوند نه می‌توانند پوچ شوند.» (اصول و پیمان‌ها ۳: ۱). برای کسانی که احساس دلسردی می‌کنند، سَروَر چنین پند داد: «از این رو، در انجام کار نیک خسته نباشید، زیرا شما بنیاد کاری بزرگ را پایه‌ریزی می‌کنید. و از کارهای کوچک آنچه که بزرگ است پیش می‌آید.» (اصول و پیمان‌ها ۶۴: ۳۳). ما برداشت محصول را به سَروَر می‌سپاریم و تنها وظیفه خود را انجام می‌دهیم.

انجام وظیفه ما ساده‌تر از آن است که تصور می‌کنیم، زیرا نیازی نیست که استعدادها یا توانایی‌های خارق‌العاده‌ای برای کار سَروَر داشته باشیم. شرط او تنها تعهّد و خواستن است. سَروَر به مقدّسین در کِرتلند اوهایو گفت: «بنگرید، سَروَر خواستار دل و ذهنِ خواهان است» (اصول و پیمان‌ها ۶۴: ۳۴). سَروَر می‌تواند خواهان را قادر سازد، اما قادر را خواهان نخواهد ساخت. به بیان دیگر، اگر ما متعهد و خواهان باشیم، او می‌تواند از ما استفاده کند. اما هرچقدر هم بااستعداد باشیم، او از ما استفاده نخواهد کرد مگر اینکه متعهد به کار او و خواهان کمک به او باشیم.

سموئِل و آنا-ماریا کویویستو هم تعهد و هم خواستن خود را نشان دادند. خانواده کویویستو بلافاصله پس از ازدواجشان، به دنبال فرصت‌های شغلی از یووسکوله فنلاند، به گوتنبرگ سوئد نقل مکان کردند. پس از رسیدن، از برادر کویویستو دعوت شد تا با رئیس لیف جی. ماتْسون، مشاوری در ریاست وَتَدِ گوتنبرگ سوئد، دیدار کند. از آنجایی که سموئِل به سوئدی صحبت نمی‌کرد، مصاحبه به زبان انگلیسی انجام شد.

پس از دیداری کوتاه، رئیس ماتْسون از سموئل خواست در بخش اوتبای به عنوان رهبری تبشیری بخش خدمت کند. سموئل به نکته‌ای بدیهی اشاره کرد: «اما من سوئدی صحبت نمی‌کنم.»

رئیس ماتْسون روی میزش به جلو خم شد و با لحنی جدی پرسید: «آیا از شما پرسیدم که سوئدی بلد هستید، یا اینکه خواهان خدمت به سَروَر هستید؟»

سموئل پاسخ داد: «پرسیدید که آیا خواهان خدمت به سَروَر هستم. و پاسخ من مثبت است.»

سموئل این فراخوان را پذیرفت. آنا-ماریا نیز فراخوان‌ها را پذیرفت. هر دوی آن‌ها با وفاداری خدمت کردند و در این مسیر یاد گرفتند که به زیبایی به زبان سوئدی صحبت کنند.

تعهد به خدمت به سَروَر و خواهان آن بودن، ویژگی برجسته زندگی سموئل و آنا-ماریا بوده است. آن‌ها قهرمانان عادی در کلیسا هستند. هر بار از آنها خواسته شد، وفادارانه خدمت کرده‌اند. آن‌ها به من آموخته‌اند که وقتی خدمت می‌کنیم، از استعدادهایی که داریم استفاده می‌کنیم (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۶۰: ۱۳)، و آنگاه سَروَر به ما کمک می‌کند تا مقاصد او را به انجام برسانیم.

وقتی مشتاق به خدمت هستیم، تلاش می‌کنیم که شکایت یا غرولند نکنیم، زیرا نمی‌خواهیم خدمت‌مان را به هیچ وجه لکه‌دار کنیم. شکایت کردن ممکن است نشانه‌ای از تزلزل در تعهدمان باشد، یا اینکه نشان دهد عشقمان به منجی آن طور نیست که باید باشد. اگر جلوی غرولند را نگیریم، می‌تواند به شورش آشکار علیه سَروَر تبدیل شود. این تغییر در زندگی عزرا بوث، یکی از نوکیشان کلیسا در اوهایو که به عنوان یک مبشّر به میسوری فراخوانده شد، دیده می‌شود.

هنگامی که عزرا در ژوئن ۱۸۳۱ اوهایو را ترک کرد، ناراحت بود که برخی از مبشّران می‌توانستند با ارابه سفر کنند، در حالی که او مجبور بود در گرمای تابستان پیاده راه برود و در طول راه موعظه کند. او غرولند می‌کرد. وقتی به میسوری رسید، به شدت ناامید شد. میسوری آن طور که انتظار داشت نبود. به اطراف نگاه کرد و دریافت که «چشم‌انداز کمی دلگیر به نظر می‌رسید.»

عزرا به تدریج بدبین و انتقادگر شد و طعنه‌آمیز سخن می‌گفت. هنگامی که میسوری را ترک کرد، به جای اینکه همان‌طور که از او خواسته شده بود، در طول راه موعظه کند، هر چه سریع‌تر به اوهایو بازگشت. غرولندهای اولیه‌اش به تزلزل تبدیل شد و در نهایت به از دست دادن اعتماد به تجربیات معنوی پیشینش انجامید. طولی نکشید که عزرا کلیسا را ترک کرد و «در نهایت مسیحیت را رها کرد و آگنوستیک شد.»

اگر مراقب نباشیم همین ممکن است برای ما نیز اتفاق بیفتد. اگر چشم انداز ابدی خود را حفظ نکنیم و به خود یادآوری نکنیم که این کار در حقیقت کار خدا است، ممکن است شکایت کنیم، دچار تزلزل شویم و در نهایت ایمان خود را از دست بدهیم.

دعا می‌کنم بتوانیم انتخاب کنیم از عیسی مسیح پیروی کنیم و در کارش به او بپیوندیم. هنگامی که این کار را انجام می‌دهیم، «وعده‌های بزرگ و گرانبها» به ما داده می‌شود (دوم پطرس ۱: ۴). این برکات شامل بخشوده شدن گناه (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۶۰: ۷؛ ۶۱: ۲، ۳۴؛ ۶۲: ۳؛ ۶۴: ۳)، رستگاری (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۶: ۱۳؛ ۵۶: ۲)، و بلندمرتبگی (رجوع کنید به اصول و پیمان‌ها ۵۸: ۳–۱۱؛ ۵۹: ۲۳) می‌شود. در حقیقت، به ما بزرگ‌ترین هدیه‌ای که خدا می‌تواند بدهد — یعنی زندگی جاوید — وعده داده شده است.