Við fylgjum Jesú Kristi með því að ganga til liðs við hann í verki hans

Við tökum þátt í verki frelsarans er við hjálpum börnum Guðs að verða trúfastir lærisveinar Jesú Krists. Það felur í sér að miðla fagnaðarerindi hans og þannig safna saman hinum tvístraða Ísrael, með því að framfylgja ábyrgðarskyldum í kirkju frelsarans og með því að keppa að því að verða eins og hann. „Árangur [okkar í verki hans] veltur ekki á því hvernig aðrir velja að bregðast við okkur, boðum [okkar] eða einlægri góðvild.“ Russell M. Nelson forseti sagði: „Alltaf þegar þið gerið eitthvað til hjálpar einhverjum – hvoru megin hulunnar sem er – að taka skref í átt að því að gera sáttmála við Guð og taka á móti hinum mikilvægu helgiathöfnum skírnar og musteris, eruð þið að hjálpa við samansöfnun Ísraels.“

Til að gera verk frelsarans að verki okkar, einblínum við á tilgang hans, höldum boðorð hans og elskum hvert annað. Meðan við vinnum verk hans á hans hátt (sjá Kenning og sáttmálar 51:2), þá er sumt sem við þurfum sjálf að átta okkur á. Frelsarinn sagði við hina heilögu sem söfnuðust saman í Jackson-sýslu, Missouri:

„Því að sjá, ekki er rétt, að ég skipi fyrir í öllum efnum, því að sá sem er knúinn í öllu er hyskinn, en ekki hygginn þjónn, og hlýtur þess vegna engin laun.

Sannlega segi ég, menn ættu að starfa af kappi fyrir góðan málstað og gjöra margt af frjálsum vilja sínum og koma miklu réttlæti til leiðar;

Því að krafturinn býr í þeim og þeir hafa þannig sjálfræði. Og sem menn gjöra gott, svo skulu þeir í engu glata launum sínum“ (Kenning og sáttmálar 58:26–28).

Þegar við fylgjum frelsaranum, tökum þátt í verki hans og hjálpum öðrum að verða trúfastir lærisveinar hans, kennum við það sem hann myndi kenna. Þar sem okkur er óheimilt að kenna neitt annað (sjá Kenning og sáttmálar 52:9, 36), þá einblínum við ótvírætt á kenningu hans (sjá Kenning og sáttmálar 68:25). Að auki leggjum við sérstaka áherslu á þá sem eru fátækir, nauðstaddir og varnarlausir (sjá Kenning og sáttmálar 52:40). Þessi áhersla kom skýrt fram þegar frelsarinn vitnaði í Jesaja í samkunduhúsi í Nasaret:

„Andi Drottins er yfir mér af því að hann hefur smurt mig. Hann hefur sent mig til að flytja fátækum gleðilegan boðskap, boða bandingjum lausn og blindum sýn, láta þjáða lausa

og kunngjöra náðarár Drottins“ (Lúkas 4:18–19; sjá einnig Jesaja 61:1–2).

Náðarár Drottins á við um þann tíma þegar öllum blessunum sáttmála Guðs mun úthellt yfir fólk hans. Við fylgjum Jesú Kristi með því að bjóða öðrum að taka á móti blessunum þess að gera og halda sáttmála við Guð og annast þá sem eru fátækir eða á annan hátt í neyð.

Hrífandi er að ganga til liðs við Jesú Krist í verki hans, því verk hans, áætlanir og tilgangur „er [hvorki] unnt að ónýta né gera þau að engu“ (Kenning og sáttmálar 3:1). Drottinn ráðlagði þeim sem eru vondaufir: „Þreytist þess vegna ekki á að gjöra gott, því að þér eruð að leggja grunninn að miklu verki. Og af hinu smáa sprettur hið stóra“ (Kenning og sáttmálar 64:33). Við látum Drottin huga að uppskerunni og við gerum einfaldlega okkar hlut.

Það er einfaldara en við gætum ímyndað okkur að gera okkar hlut, því við þurfum ekki að koma með sérstaka hæfileika eða hæfni í verk Drottins. Krafa hans er einfaldlega skuldbinding og fúsleiki. Drottinn sagði við hina heilögu í Kirtland, Ohio: „Sjá, Drottinn krefst hjartans og viljugs huga“ (Kenning og sáttmálar 64:34). Drottinn getur gert hina viljugu færa, en hann getur ekki eða mun ekki gera hina færu viljuga. Með öðrum orðum, ef við erum staðráðin og fús, þá getur hann notað okkur. Sama hve hæfileikarík við erum, þá mun hann ekki nota okkur nema við séum skuldbundin verki hans og fús til að hjálpa honum.

Samuel og Anna-Maria Koivisto sýndu bæði skuldbindingu og fúsleika. Stuttu eftir hjónaband sitt fluttu Koivistos-hjónin frá Jyväskylä í Finnlandi til Gautaborgar í Svíþjóð til að sækjast eftir atvinnutækifærum. Þegar þangað var komið var bróður Koivisto boðið að heimsækja Leif G. Mattsson forseta, ráðgjafa í stikuforsætisráði Gautaborgar í Svíþjóð. Þar sem Samuel talaði ekki sænsku, fór viðtalið fram á ensku.

Eftir stutta heimsókn, bað Mattsson forseti Samuel að þjóna sem deildartrúboðsleiðtogi í Utby-deildinni. Samúel benti á hið augljósa: „En ég tala ekki sænsku.“

Mattsson forseti hallaði sér yfir skrifborðið sitt og spurði afdráttarlaust: „Spurði ég hvort þú kynnir að tala sænsku eða ertu fús til að þjóna Drottni?“

Samuel svaraði: „Þú spurðir hvort ég væri fús til að þjóna Drottni. Ég er það.“

Samuel tók á móti kölluninni. Anna-Maria tók einnig á móti köllunum. Bæði þjónuðu þau dyggilega og lærðu að tala fallega sænsku samhliða því.

Hollusta og fúsleiki til að þjóna Drottni hefur einkennt líf Samuels og Önnu-Mariu. Þau eru venjulegar hetjur í kirkjunni. Þau hafa þjónað trúfastlega í hvert sinn sem þau hafa verið beðin þess. Þau hafa kennt mér að þegar við þjónum, þá notum við hæfileikana sem við höfum (sjá Kenning og sáttmálar 60:13) og Drottinn hjálpar okkur síðan að ná fram tilgangi sínum.

Þegar við erum fús til að þjóna, reynum við að kvarta eða mögla ekki, því við viljum ekki varpa skugga á þjónustu okkar á nokkurn hátt. Að kvarta getur verið merki um veika skuldbindingu eða að elska okkar til frelsarans sé ekki eins og hún ætti að vera. Sé mögl látið óátalið, getur það þróast yfir í beina uppreisn gegn Drottni. Þessa framvindu má sjá í lífi Ezra Booth, einum af fyrstu trúskiptingum kirkjunnar í Ohio, sem kallaður var sem trúboði til Missouri.

Þegar Ezra yfirgaf Ohio í júní 1831, var hann ósáttur við að sumir trúboðarnir gátu ferðast í vögnum meðan hann þurfti að ganga í sumarhitanum og boða fagnaðarerindið á leiðinni. Hann möglaði. Þegar hann kom til Missouri, var hann niðurdreginn. Missouri var ekki það sem hann hafði vænst. Þess í stað leit hann í kringum sig og sá að „horfurnar virtust nokkuð drungalegar.“

Ezra varð sífellt kaldhæðnari og gagnrýnni. Þegar hann fór frá Missouri, sneri hann aftur til Ohio eins fljótt og auðið var í stað þess að prédika, eins og hann hafði verið beðinn um að gera. Hið upphaflega mögl hans þróaðist yfir í óstöðugleika og að lokum missti hann trú á fyrri andlegar upplifanir sínar. Að því kom að Ezra fór frá kirkjunni og „að lokum ‚yfirgaf hann kristni og gerðist efasemdarmaður.‘“

Það sama getur gerst ef við gætum okkar ekki. Ef við viðhöldum ekki eilífu sjónarhorni, minnum okkur á hvers verk þetta raunverulega er, gætum við tekið að mögla, efast og að lokum glatað trú okkar.

Ég bið þess að við getum valið að fylgja Jesú Kristi með því að ganga til liðs við hann í verki hans. Þegar við gerum það, eru okkur gefin „dýrmæt og háleit fyrirheit“ (2. Pétursbréf 1:4). Þær blessanir fela í sér fyrirgefningu synda (sjá Kenning og sáttmálar 60:7; 61:2, 34; 62:3; 64:3), sáluhjálp (sjá Kenning og sáttmálar 6:13; 56:2) og upphafningu (sjá Kenningu og sáttmála 58:3–11; 59:23). Okkur er vissulega lofað æðstu gjöf Guðs – eilífu lífi.