Ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό συμμετέχοντας μαζί Του στο έργο Του

Συμμετέχουμε στο έργο του Σωτήρος καθώς βοηθούμε τα τέκνα του Θεού να γίνουν επίσης πιστοί μαθητές του Ιησού Χριστού. Αυτό περιλαμβάνει τη διάδοση του Ευαγγελίου Του, τη συνάθροιση του διασκορπισμένου Ισραήλ, την εκπλήρωση των ευθυνών στην Εκκλησία του Σωτήρος και την προσπάθεια να γίνουμε όπως Εκείνος. «Η επιτυχία μας [στο έργο Του] δεν εξαρτάται από τον τρόπο που οι άλλοι επιλέγουν να ανταποκριθούν σε [εμάς], στις προσκλήσεις [μας] ή στις ειλικρινείς πράξεις καλοσύνης [μας]». Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον δίδαξε: «Οποιαδήποτε στιγμή κάνετε οτιδήποτε το οποίο βοηθά οποιονδήποτε –και στις δύο πλευρές του καταπετάσματος–ν α κάνει ένα βήμα προς τη σύναψη διαθηκών με τον Θεό και να λάβει τις ουσιώδεις διατάξεις βαπτίσματος και ναού, βοηθάτε τη συνάθροιση του Ισραήλ».

Για να κάνουμε το έργο του Σωτήρος έργο μας, εστιάζουμε στους σκοπούς Του, τηρούμε τις εντολές Του και αγαπούμε αλλήλους. Ενώ κάνουμε το έργο Του κατά τον τρόπο Του (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 51:2), κάποια πράγματα αφήνονται να τα καταλάβουμε μόνοι μας. Ο Σωτήρας είπε στους Αγίους που συναθροίσθηκαν στο Τζάκσον Κάουντυ του Μιζούρι:

«Διότι ιδού, δεν αρμόζει να προστάζω για τα πάντα. Γιατί αυτός που εξαναγκάζεται στα πάντα, αυτός είναι οκνηρός και όχι σοφός υπηρέτης. Γι’ αυτό, δεν παίρνει ανταμοιβή.

»Αληθώς λέω, οι άνθρωποι θα πρέπει να ασχολούνται διακαώς με έναν καλό σκοπό και να κάνουν πολλά πράγματα από δική τους ελεύθερη βούληση και να πραγματοποιούν πολλά έργα χρηστότητας.

»Επειδή η δύναμη είναι μέσα τους, και έτσι είναι κύριοι του εαυτού τους. Και όσο οι άνθρωποι κάνουν το καλό, δεν θα χάσουν με κανέναν τρόπο την ανταμοιβή τους» (Διδαχή και Διαθήκες 58:26-28).

Καθώς ακολουθούμε τον Σωτήρα, συμμετέχουμε στο έργο Του και βοηθούμε άλλους να γίνουν πιστοί μαθητές Του, διδάσκουμε αυτά που θα δίδασκε. Επειδή δεν έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε τίποτα άλλο (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 52:9, 36), εστιάζουμε απαρέγκλιτα στη διδαχή Του (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 68:25). Επιπροσθέτως, δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή σε όσους είναι φτωχοί, σε ανάγκη και ταλαιπωρημένοι (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 52:40). Αυτές οι υπογραμμίσεις έγιναν σαφείς, όταν ο Σωτήρας παρέθεσε από τον Ησαΐα σε μία συναγωγή στη Ναζαρέτ:

«Πνεύμα Kυρίου είναι επάνω μου· γι’ αυτό με έχρισε· με απέστειλε για να φέρνω τα χαρμόσυνα νέα στους φτωχούς, για να γιατρέψω τούς συντετριμμένους στην καρδιά, για να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους, και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αποστείλω τούς ψυχικά τσακισμένους σε ελευθερία,

»για να κηρύξω ευπρόσδεκτο χρόνο τού Κυρίου» (Κατά Λουκάν 4:18-19. Βλ., επίσης, Ησαΐας 61:1-2).

Το αποδεκτό έτος του Κυρίου αναφέρεται στον χρόνο κατά τον οποίο όλες οι ευλογίες της διαθήκης του Θεού θα συσσωρευθούν στον λαό Του. Ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καλώντας άλλους να λάβουν τις ευλογίες της σύναψης και τήρησης διαθηκών με τον Θεό και φροντίζοντας όσους είναι φτωχοί ή με άλλον τρόπο σε ανάγκη.

Συμμετέχοντας με τον Ιησού Χριστό στο έργο Του είναι συναρπαστικό, διότι τα έργα, τα σχέδια και οι σκοποί Του «δεν μπορούν να ανατραπούν, ούτε μπορούν να απαξιωθούν» (Διδαχή και Διαθήκες 3:1). Για όσους αισθάνονται αποθαρρυμένοι ο Κύριος συμβούλευσε: «Επομένως μην κουράζεστε να κάνετε το καλό, γιατί θέτετε τα θεμέλια ενός μεγάλου έργου. Και από μικρά πραγματοποιούνται αυτά που είναι μεγάλα» (Διδαχή και Διαθήκες 64:33). Αφήνουμε τον Κύριο να ανησυχεί για τη συγκομιδή και απλά κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Το να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί είναι απλούστερο απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να φαντασθούμε, επειδή δεν χρειάζεται να φέρουμε εξαιρετικά ταλέντα ή ικανότητες στο έργο του Κυρίου. Η απαίτησή Του είναι απλά δέσμευση και προθυμία. Ο Κύριος είπε στους Αγίους στο Κέρτλαντ του Οχάιο: «Ιδού, ο Κύριος απαιτεί την καρδιά και έναν πρόθυμο νου» (Διδαχή και Διαθήκες 64:34). Ο Θεός μπορεί να κάνει τους πρόθυμους ικανούς, αλλά δεν μπορεί ούτε θα κάνει τους ικανούς προθύμους. Με άλλα λόγια, αν είμαστε δεσμευμένοι και πρόθυμοι, Εκείνος μπορεί να μας χρησιμοποιήσει. Όμως άσχετα από το πόσο ταλαντούχοι είμαστε, δεν θα μας χρησιμοποιήσει εκτός και αν είμαστε δεσμευμένοι στο έργο Του και πρόθυμοι να Τον βοηθήσουμε.

Ο Σάμιουελ και η Άννα-Μαρία Κοϊβίστο έδειξαν δέσμευση και προθυμία. Λίγο μετά τον γάμο τους, οι Κοϊβίστο μετακόμισαν από τη Γυβάσκυλα της Φινλανδίας στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας για να αναζητήσουν ευκαιρίες σταδιοδρομίας. Μετά την άφιξή του, ο αδελφός Κοϊβίστο προσκλήθηκε να επισκεφθεί τον Πρόεδρο Λιφ Μάτσσον, έναν σύμβουλο στην προεδρία πασσάλου του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Επειδή ο Σάμιουελ δεν μιλούσε Σουηδικά, η συνέντευξη διεξήχθη στα Αγγλικά.

Ύστερα από μία σύντομη επίσκεψη, ο Πρόεδρος Μάτσσον ζήτησε από τον Σάμιουελ να υπηρετήσει ως ηγέτης ιεραποστολής τομέως στον τομέα Ούτμπυ. Ο Σάμιουελ επεσήμανε το προφανές: «Αλλά δεν μιλώ Σουηδικά».

Ο Πρόεδρος Μάτσσον έσκυψε επάνω από το γραφείο του και δηκτικά ρώτησε: «Σας ρώτησα αν μιλάτε Σουηδικά ή αν είστε πρόθυμος να υπηρετήσετε τον Κύριο;»

Ο Σάμιουελ απάντησε: «Με ρωτήσατε αν ήμουν πρόθυμος να υπηρετήσω τον Κύριο. Και είμαι».

Ο Σάμιουελ αποδέχθηκε την κλήση. Η Άννα-Μαρία αποδέχθηκε επίσης κλήσεις. Και οι δύο υπηρέτησαν με πίστη και έμαθαν να μιλούν όμορφα Σουηδικά στην πορεία.

Η δέσμευση και η προθυμία να υπηρετήσουν τον Κύριο χαρακτηρίζουν τη ζωή του Σάμιουελ και της Άννας-Μαρίας. Είναι τυπικοί ήρωες στην Εκκλησία. Έχουν υπηρετήσει με πίστη κάθε φορά που τους έχει ζητηθεί. Με έχουν διδάξει ότι όταν υπηρετούμε, χρησιμοποιούμε τα ταλέντα που έχουμε (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 60:13) και ο Κύριος μετά μας βοηθά να επιτύχουμε τους σκοπούς Του.

Όταν είμαστε πρόθυμοι να υπηρετήσουμε, προσπαθούμε να μην παραπονιόμαστε ή να μουρμουράμε, επειδή δεν θέλουμε να αμαυρώσουμε την υπηρέτησή μας με κανέναν τρόπο. Το παράπονο μπορεί να είναι σημάδι αμφιταλαντευόμενης δέσμευσης ή ότι η αγάπη μας για τον Σωτήρα δεν είναι όπως θα έπρεπε. Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η μουρμούρα μπορεί να εξελιχθεί σε απόλυτη ανταρσία εναντίον του Κυρίου. Αυτή η εξέλιξη φαίνεται στη ζωή του Έζρα Μπουθ, ενός από τους πρώτους νεοφώτιστους στην Εκκλησία στο Οχάιο, ο οποίος εκλήθη ως ιεραπόστολος στο Μιζούρι.

Καθώς έφυγε από το Οχάιο τον Ιούνιο του 1831, ο Έζρα στενοχωρήθηκε που ορισμένοι ιεραπόστολοι μπόρεσαν να ταξιδέψουν με άμαξα, ενώ ο ίδιος έπρεπε να περπατήσει στη ζέστη του καλοκαιριού, κηρύττοντας στον δρόμο. Μουρμούριζε. Όταν έφθασε στο Μιζούρι, ένιωσε απογοητευμένος. Το Μιζούρι δεν ήταν αυτό που περίμενε. Αντ’ αυτού, κοίταξε γύρω του και παρατήρησε ότι «η προοπτική φαινόταν κάπως ζοφερή».

Ο Έζρα γινόταν όλο και πιο κυνικός, σαρκαστικός και επικριτικός. Φεύγοντας από το Μιζούρι, αντί να κηρύξει καθώς πήγαινε, όπως του είχε ζητηθεί, επέστρεψε στο Οχάιο όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η αρχική του μουρμούρα εξελίχθηκε σε αμφιταλάντευση και τελικά σε απώλεια εμπιστοσύνης στις προηγούμενες πνευματικές εμπειρίες του. Σύντομα ο Έζρα έφυγε από την Εκκλησία και «τελικώς» εγκατέλειψε τον χριστιανισμό και έγινε αγνωστικιστής.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε εμάς, αν δεν είμαστε προσεκτικοί. Αν δεν διατηρήσουμε μία αιώνια προοπτική, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας τίνος έργο είναι πραγματικά αυτό, μπορεί να παραπονεθούμε, να αμφιταλαντευτούμε και τελικώς να χάσουμε την πίστη που έχουμε.

Προσεύχομαι ώστε να μπορούμε να επιλέξουμε να ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό, συμμετέχοντας μαζί Του στο έργο Του. Καθώς το κάνουμε μας δίδονται «μεγάλες και πολύτιμες υποσχέσεις» (Β΄ Πέτρου 1:4). Αυτές οι ευλογίες περιλαμβάνουν τη συγχώρηση της αμαρτίας (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 60:7, 61:2, 34, 62:3. 64:3), τη σωτηρία (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 6:13, 56:2) και την υπερύψωση (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 58:3-11, 59:23). Πράγματι, μας έχει δοθεί η υπόσχεση για το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ο Θεός – την αιώνια ζωή.