İsa Mesih: Paskalya’nın Umudu ve Vaadi

Tanrı, Cennetteki Ebedi Babamız; İsa Mesih, O’nun Sevgili Oğlu; ve Kutsal Ruh kişisel olarak bize yakındır. Onların sonsuz ve ebedi ışıkları, merhametleri ve kurtarıcı sevgileri, yaratılışın amacı ve varoluşumuzun dokusu ile iç içe geçmiştir (bkz. Alma 30:44; Musa 6:62–63).

Ölümlülük öncesi hayatta Cennetteki Meclis’te “sabah yıldızları birlikte şarkı [söyledi] ve İlahi varlıklar [O’nun oğulları ve kızları] sevinçle çağrıştı” (Eyüp 38:7). Seçmeyi seçtik. Şimdi imanla yürüyoruz. Kendi deneyimlerimiz aracılığıyla, ölümlü hayatın belirsizlikleri, hayal kırıklıkları ve zorlukları arasında Tanrı’nın vaat edilen güzelliğini, berraklığını, sevincini ve amacını keşfederiz.

Varoluşsal belirsizlik içinde yalnız dolaşmamız gerekmiyor. Tanrı’nın emirlerine istekli ve sevinçli bir şekilde itaat ederek cennetle iletişim kurabilir, ailede ve evde ve Azizler topluluğunda inanç ve aidiyet inşa edebilir ve en gerçek, en özgür, en hakiki, en sevinçli kendimiz haline gelebiliriz. Kefaret, İsa Mesih’te ve O’nun aracılığıyla bir olma, bu antlaşmaya ait olmayı getirir.

İsa Mesih’in Hayatının ve Görevinin Umudu

Her gün, Paskalya’nın umudu ve vaadi, İsa Mesih’in kusursuz ölümlü hizmeti sırasında paylaştığı kutsamaları ve öğretileri içerir. Başlangıçta önceden atanmış olan İsa Mesih, Tanrı’nın Biricik Doğmuş Oğlu olarak doğdu (bkz. Yakup 4:5; Alma 12:33–34; Musa 5:7, 9). O, Tanrı’nın ve insanların beğenisini kazanarak bilgelikte ve boyda gelişti (bkz. Luka 2:52). Sadece Babası’nın isteğini yapmaya çalışan İsa Mesih, günahları bağışladı, hastalıkları iyileştirdi, ölüleri diriltti, hastaları ve yalnızları teselli etti.

Bir keresinde, 40 gün oruç tuttuktan sonra şöyle tanıklık etti: “Rab’bin Ruhu üzerimdedir. Çünkü O beni yoksullara müjdeyi iletmek için meshetti; kırık yüreklileri iyileştirmek için, tutsaklara serbest bırakılacaklarını, körlere gözlerinin açılacağını duyurmak için, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak için gönderdi” (Luka 4:18; ayrıca bkz. Yeşaya 61:1).

Her birimiz bu kişileriz.

Son Akşam Yemeği’nde İsa Mesih öğrencilerinin ayaklarını yıkadı (bkz. Yuhanna 13:4–8). Hem Eski hem de Yeni Dünya’da, “yaşam suyu” ve “yaşam ekmeği”nin Kendisi Rab’bin sofrasını kurdu. Rab’bin sofrası kutsal töreninde Baba’ya yakarırız ve İsa Mesih’in adını üzerimize almaya, O’nu her zaman hatırlamaya ve O’nun emirlerini yerine getirmeye dair antlaşma yaparız ki böylece O’nun Ruhu her zaman bizimle birlikte olabilir (bkz. Luka 22:19–20; 3. Nefi 18:7, 10–11).

Getsemani Bahçesi’nde İsa, bizim için fidye ile kurtarmak ve kefaret etmek için bir insanın acı çekebileceğinden çok daha fazla acı çekti. Her gözenekten kan geldi. Tövbe edersek acı çekmeyelim diye, o herkes için bu acıları çekti (bkz. Öğreti ve Antlaşmalar 18:11; 19:16).

İhanete uğrayan ve haksız yere suçlanan İsa Mesih ile alay edildi, kırbaçlandı ve O’nun alçakgönüllü başına dikenden bir taç geçirildi (bkz. Matta 27:26, 29; Markos 15:15, 17, 20, 31; Luka 22:63; Yuhanna 19:1–2). “Bizim suçlarımız yüzünden o eziyet çekti … bizler onun yaralarıyla şifa bulduk” (Yeşaya 53:5). O bizi Kendisine çekebilmek için “çarmıha gerildi” (bkz. 3. Nefi 27:14–15). Yine de, çarmıhta bile İsa Mesih affetti (bkz. Luka 23:34). Yuhanna’dan annesine bakmasını istedi (bkz. Yuhanna 19:26–27). Kendisini terk edilmiş hissetti (bkz. Matta 27:46; Markos 15:34). Kutsal yazıların yerine gelebilmesi için, susadığını söyledi (bkz. Yuhanna 19:28). Her şey tamamlandığında, O kendi başına “ruhunu bıraktı” (Luka 23:46; ayrıca bkz. Yuhanna 10:17–18).

İsa Mesih hastalıklarımızda, güçsüzlüğümüzde, yalnızlığımızda, dışlanmışlığımızda ve sıkıntılarımızda bize nasıl yardım edeceğini bilir (bkz. Alma 7:12). Bu tür sıkıntılar genellikle başkalarının seçimlerinin sonucu olarak gelir. Ayrıca sevinçlerimizde ve minnettarlığımızda bizimle nasıl sevineceğini, sevincimiz dolduğunda bizimle nasıl ağlayacağını da bilir. Şefkatle, O bizi Kendi adıyla, Kendi sesiyle, Kendi ağılına çağırır. Her yerdeki herkesi çağırır. O, bizi ölümlü hayatı sonsuz bir bakış açısıyla görmeye ve anlamaya davet eder. Doğru bir şekilde yürüdüğümüz ve antlaşmalarımızı yerine getirdiğimiz sürece, O her şeyin bizim iyiliğimiz için birlikte çalışabileceğini vaat eder (bkz. Öğreti ve Antlaşmalar 90:24; Romalılar 8:28).

O’nun zamanında ve yöntemiyle, iade ediliş sadece her şeyin nasıl olduğuna değil, aynı zamanda neye dönüşebileceğine de bağlıdır. Gerçekten, İsa Mesih bizi esaretten ve günahtan, ölümden ve cehennemden kurtarabilir ve iman ve tövbe yoluyla, hayal ettiğimizden daha fazlası olurken ilahi kimliğimizi gerçekleştirmemize yardım edebilir.

İsa Mesih sayesinde, ölüm bir son değildir. Paskalya’da şöyle bildiririz:

Babası’ndan gelen emir ve güçle İsa canını verebilir ve tekrar dirilebilirdi (bkz. Yuhanna 10:17). Bedeni mezarda yatarken, İsa Mesih “ölümün bağlarından fidye ile kurtuluşunu” ilan ederek ruhlar dünyasında hizmet etti ve organize oldu (Öğreti ve Antlaşmalar 138:16).

Üçüncü günün sabahında mezardan kalktı. Meryem ile konuştu. Emmaus’a, Havarilerine ve diğerlerine giden yolda iki öğrenciye göründü. (Bkz. Matta 28; Markos 16; Luka 24; Yuhanna 20.)

Kiazmatik tanıklıkta, öğrencilerini ağlarını geminin diğer tarafına atmaya davet etti, bu sefer yine balıklarla dolu olmasına rağmen ağlar kırılmadı (bkz. Yuhanna 21:6–11; Luka 5:3–7). Öğrencilerini besledi ve koyunlarını ve kuzularını otlatması için Petrus’a üç defa yalvardı (bkz. Yuhanna 21:12–17). O zamanki öğrencilerinin ve şimdi hepimizin Paskalya’nın görkemli haberlerini ve O’nun sevindirici haberini her ulus, akraba ve halkla paylaşmamız gerektiğini bildirerek göğe yükseldi (bkz. Matta 28:19–20; Markos 16:15).

İsa Mesih bizim İyi Çobanımız’dır ve Tanrı’nın Kuzusu’dur. Koyunları için canını verdi ve onlara hayatını bağışlar. Bahçede ve çarmıhta, O dayanılmaz olanı taşıdı ve bizim için kefaret etti. Zamanda ve sonsuzlukta, O bize “ölümün sonsuzluğa giden yolu nasıl açtığını” örnek olarak gösterir.

Mesih’in Kefareti’nin ve Dirilişi’nin gücü sayesinde, bedenlerimiz ve ruhlarımız fiziksel dirilişte yeniden birleşecektir. Görkemli olacağız, çehremiz ve fiziksel yapımız eski haline dönecek, bir uzvumuz bir uzvumuza kavuşacak. Başımızdaki saçlar bile eski haline dönecek. Zamanın hastalıklarından, fiziksel kazalardan ve zihinsel yetersizlikten kurtulacağız. Mesih’in Kefareti, her türlü ruhsal ayrılığın ve ruhsal ölümün üstesinden gelmemiz için bizi kutsayabilir. Tövbe etmek koşuluyla, her türlü günah ve acıdan kurtulur ve sonsuz bir sevgi ve sevinç doluluğuna açılırız. Saf, temiz, özgür olarak, en değerli aile ilişkilerimizde Tanrı Babamız ve İsa Mesih’in görkemli, göksel huzuruna geri dönebiliriz.

Sevdiklerimizi tekrar göreceğiz. Sevdiklerimizle yeniden bir araya geldiğimizde birbirimizi sonsuz bir bakış açısıyla, daha büyük bir sevgiyle, anlayışla ve nezaketle göreceğiz. İsa Mesih’in Kefareti, önemli olanı hatırlamamıza ve önemsiz şeyleri unutmamıza yardım edebilir. Kurtarıcımız’ı görmek ve daha büyük bir iman ve minnettarlıkla ilişki kurmak huzur verir, yükleri kaldırır, yürekleri barıştırır ve aileleri bu zamanda ve sonsuzlukta birleştirir.

Bereket ve Sevinç Umudu

İsa Mesih’te Paskalya, gökteki pencerelerin açılmasını, asmanın meyvelerinin çoğalmasını ve toprakların güzelleşmesini içerir. İsa Mesih’te Paskalya, dul kadınları ve yetimleri, aç ve çaresizleri, korkanları, istismar edilenleri veya masum bir şekilde tehlikede olanları teselli etmeyi ve onlara göz kulak olmayı içerir. İsa Mesih, her birinin farkında olarak, bizi Kendisi gibi sevgi ve şefkatle görmeye ve hizmet etmeye davet eder.

Her iyi şeyde, İsa Mesih bol bol onarır (bkz. Yuhanna 10:10; Alma 40:20–24). O, “yeryüzü doludur ve yeter de artar bile” diye vaat eder (Öğreti ve Antlaşmalar 104:17). O’nun her şeyi iade edişi, sevindirici haberinin tamamını, O’nun rahiplik yetkisini ve gücünü ve Kilisesi’nde bulunan, O’nun adıyla anılan Kilisesinde, hatta İsa Mesih’in Son Zaman Azizler Kilisesi’nde bulunan kutsal törenleri ve antlaşmaları içerir.

İsa Mesih’te Paskalya, Rab’bin daha fazla kutsal evinin birçok yerde Tanrı’nın çocuklarına yaklaşmasını ve yüreklerimize “Siyon Dağı’ndaki kurtarıcılar” öğretisini getirmesini içerir (bkz. Obadya 1:21). Rab, ölmüş olan sevdiklerimizin sonsuzlukta ihtiyaç duydukları ve kendi başlarına elde edemeyecekleri şeyleri ve arzu ettikleri şeyleri yeryüzünde sunabilmemiz için kutsallaştırıcı, bencil olmayan bir yol sağlar.

Benim umudum, sözüm ve tanıklığım böyledir. Babamız Tanrı’ya, Kurtarıcımız ve Fidye ile Kurtaranımız İsa Mesih’e ve Kutsal Ruh’a tanıklık ederim. Paskalya’da ve her gün, Tanrı’nın ölümlülükten ölümsüzlüğe ve sonsuz yaşama ilahi dönüşümün antlaşma yolu ile olan ilahi mutluluk planında sonsuz umut ve vaat bulmamızı umuyorum. İsa Mesih’in Kefareti’nin kesinliği her gün yüklerimizi kaldırsın, başkalarını üzüntülerinde teselli etmemize yardım etsin ve ruhlarımızı O’nun tam sevincine kavuşmak için özgür bıraksın.

Paskalya’nın umudu ve vaadi aracılığıyla, İsa Mesih yüreklerimizin özlemlerini doldurur ve ruhlarımızın sorularını yanıtlar.