عیسی مسیح: امید و وعدهٔ عید پاک

خدا، پدر آسمانی ابدی ما؛ عیسی مسیح، پسر محبوب او؛ و روح‌القدس به طور شخصی به ما نزدیک هستند. نور بی‌پایان و ابدی، شفقت و عشق ضمانتی آنها در هدف خلقت و تار و پود وجود ما در هم تنیده شده است (به آلما ۳۰: ۴۴؛ موسی ۶: ۶۲–۶۳ مراجعه کنید).

در شورای ازلی در بهشت، «ستارگان صبح با هم آواز خواندند، و همهٔ پسران [و دختران] خدا از شادی فریاد زدند» (ایوب ۳۸: ۷). ما [حق] انتخاب را برگزیدیم. اکنون با ایمان قدم برمی‌داریم. از طریق تجربیات خود، ما زیبایی، شفافیت، شادی و هدف وعده داده‌ شدهٔ خدا را در میان ناپایداری‌ها، ناامیدی‌ها و چالش‌های زندگی فانی کشف می‌کنیم.

قرار نیست ما به تنهایی در عدم قطعیت وجودی سرگردان باشیم. ما می‌توانیم با آسمان ارتباط برقرار کنیم، ایمان و احساس تعلق را در خانواده، در خانه، و در جامعه مقدّسین تقویت کنیم و با اطاعت مشتاقانه و شادمانه از فرمان‌های خدا، به حقیقی‌ترین، آزادترین، اصیل‌ترین و شادترین نسخهٔ خودمان تبدیل گردیم. کفّاره —یکی شدن— در و از طریق عیسی مسیح این تعلق پیمانی را به ارمغان می‌آورد.

امید به زندگی و رسالت عیسی مسیح

هر روز، امید و وعده عید پاک شامل برکات و تعالیمی است که عیسی مسیح در دوران خدمت متعالی زمینی خود به اشتراک گذاشت. عیسی مسیح که از ابتدا منصوب شده بود، پسر یگانه خدا به دنیا آمد (به یعقوب ۴:۵؛ آلما ۱۲: ۳۳–۳۴ ؛ موسی ۵: ۷، ۹ مراجعه کنید). او در خِرَد و قامت رشد کرد و مورد لطف خدا و انسان قرار گرفت (نگاه کنید به لوقا ۲: ۵۲). عیسی مسیح که تنها در پی انجام خواست پدرش بود، گناهان را بخشید، بیماری‌ها را شفا داد، مردگان را زنده کرد و بیماران و تنهايان را تسلی داد.

روزی پس از ۴۰ روز روزه، گواهی داد، «روح [سَروَر] بر من است، او مرا مسح كرده است تا به بینوایان مژده دهم، مرا فرستاده است تا دل شکستگان را شفا بخشم، تا آزادی اسیران و بینایی كوران ورهایی ستمدیدگان را اعلام كنم.»(لوقا ۴: ۱۸؛ همچنین به اشعیا ۶۱: ۱ مراجعه کنید).

این سخن درباره‌ی تک‌تک ماست.

در شام آخر، عیسی مسیح پای شاگردان خود را شست (به یوحنا ۱۳: ۴–۸ مراجعه کنید). در هر دو دنیای قدیم و جدید، «آب زنده» و «نان حیات» خود آیین عِشای مقدّس را بنا نهاد. در آیین مُقدّس عِشای مقدّس، ما پدر را می‌خوانیم و پیمان می‌بندیم که نام عیسی مسیح را بر خود بگیریم، همیشه او را به یاد داشته باشیم و فرمان‌های او را نگاه داریم تا روح او همیشه با ما باشد (نگاه کنید به لوقا ۲۲: ۱۹–۲۰؛ ۳ نیفای ۱۸: ۷، ۱۰–۱۱).

در باغ جتسیمانی، عیسی بیش از آنچه انسان می‌تواند رنج بکشد، رنج کشید تا برای ما ضمانت و کفاره بدهد. خون از هر منفذ بدنش جاری شد. او این دردها را برای همه متحمل شد، تا اگر توبه کنیم، رنج نکشیم (به اصول و پیمان‌ها ۱۸: ۱۱؛ ۱۹: ۱۶ مراجعه کنید).

با خیانت و اتهامات دروغین، عیسی مسیح مورد تمسخر و تازیانه قرار گرفت، و تاجی از خار بر سر فروتن او فرو برده شد (نگاه کنید به متی ۲۷: ۲۶، ۲۹؛ مرقس ۱۵: ۱۵، ۱۷، ۲۰، ۳۱؛ لوقا ۲۲: ۶۳؛ یوحنا ۱۹ :۱–۲). «به‌خاطر شرارتهای ما، او مضروب گردیده … به‌خاطر ضربه‌هایی که او تحمّل کرد، سالم شدیم» (اشعیا ۵۳: ۵). او «بر صلیب کشیده شد» تا ما را به سوی خود بکشاند (به ۳ نیفای ۲۷: ۱۴–۱۵ مراجعه کنید). اما حتی بر روی صلیب، عیسی مسیح بخشید (نگاه کنید به لوقا ۲۳: ۳۴). او از یوحنا خواست که از مادرش مراقبت کند (نگاه کنید به یوحنا ۱۹: ۲۶–۲۷). او احساس ترک‌شدگی کرد (نگاه کنید به متی ۲۷: ۴۶؛ مرقس ۱۵: ۳۴). تا آن نوشته‌های مُقدُّس به انجام برسد، او گفت که تشنه است (نگاه کنید به یوحنا ۱۹: ۲۸). وقتی همه چیز به انجام رسید، او خود «روح را تسلیم کرد» (لوقا ۲۳: ۴۶؛ همچنین نگاه کنید به یوحنا ۱۰: ۱۷–۱۸).

عیسی مسیح می‌داند چگونه در بیماری‌ها، ناتوانی‌ها، تنهایی، انزوا و سختی‌ها به ما یاری رساند (نگاه کنید به آلما ۷: ۱۲). چنین رنج‌هایی اغلب به عنوان پیامد انتخاب‌های دیگران به وجود می‌آیند. او همچنین می‌داند چگونه در شادی‌ها و سپاسگزاری‌های ما با ما خوشحال باشد و چگونه با ما بگرید هنگامی که شادی ما کامل است. با محبت، او ما را به نام خود و با صدای خود به آغوش گله‌اش فرا می‌خواند. او هر شخصی را در هر مکانی فرا می‌خواند. و ما را دعوت می‌کند تا زندگی میرا را از دیدگاه ابدی ببینیم و درک کنیم. وقتی که با سربلندی گام برمی‌داریم و پیمان‌های خود را نگه می‌داریم، او وعده می‌دهد که تمام چیزها می‌توانند برای خیر ما با هم کار کنند (برای اطلاعات بیشتر به اصول و پیمان‌ها ۹۰: ۲۴; رومیان ۸: ۲۸ مراجعه کنید).

در زمان و روش او، بازسازی می‌آید—نه تنها به آنچه که بود، بلکه به آنچه که می‌تواند بشود. واقعاً، عیسی مسیح می‌تواند ما را از بندگی و گناه، از مرگ و دوزخ رها کند و می‌تواند به ما کمک کند تا از طریق ایمان و توبه هویت الهی خود را تحقق بخشیم و بیشتر از آنچه که هرگز تصور کرده‌ایم بشویم.

به خاطر عیسی مسیح، مرگ پایان نیست. در عید پاک اعلام می‌کنیم:

به فرمان و قدرت از پدرش، عیسی می‌توانست جان خود را بگذارد و دوباره آن را برگیرد (برای اطلاعات بیشتر به یوحنا ۱۰: ۱۷ مراجعه کنید). در حالی که بدن او در قبر بود، عیسی مسیح در دنیای ارواح خدمت می‌کرد و سازماندهی می‌نمود و «ضمانت آنان از بندهای مرگ» را اعلام می‌کرد(اصول و پیمان‌ها ۱۳۸: ۱۶).

در صبح روز سوم، او از قبر برخاست. او با مریم صحبت کرد. او به دو پیروانش بر سر راه عَمواس، و به رسولان خود و دیگران ظاهر شد. (به متّی ۲۸؛ مرقس ۱۶؛ لوقا ۲۴؛ یوحنا ۲۰مراجعه کنید.)

در گواهی کیاسماتیک، او از شاگردانش دعوت کرد تا تورهای خود را به سمت دیگر قایق بیندازند؛ این بار، هرچند دوباره پر از ماهی شد، اما تورها پاره نشدند (به یوحنا ۲۱: ۶–۱۱؛ لوقا۵: ۳–۷ مراجعه کنید). او به شاگردان غذا داد و سه بار از پطرس خواست که گوسفندان و بره‌های او را تغذیه کند (نگاه کنید به یوحنا ۲۱: ۱۲–۱۷). او به آسمان صعود کرد و اعلام کرد که شاگردانش در آن زمان و همهٔ ما اکنون باید خبر شکوهمند عید پاک و مژده او را با هر ملت، قوم و مردمی به اشتراک بگذاریم (نگاه کنید به متی ۲۸: ۱۹–۲۰؛ مرقس ۱۶: ۱۵).

عیسی مسیح شبان نیکو و برهٔ خدا است. او جان خود را داد و جان خود را به گوسفندانش می‌دهد. در باغ و بر روی صلیب، او آنچه را که غیرقابل تحمل بود بر دوش کشید و برای ما کفاره کرد. در زمان و جاودانگی، او با الگوی رفتاری خود به ما نشان می‌دهد که چگونه «مرگ راهی به سوی ابدیت را می‌گشاید».

از طریق قدرت کفّاره و رستاخیز مسیح، بدن‌ها و ارواح ما در رستاخیز جسمانی دوباره با هم متحد خواهند شد. ما شکوهمند خواهیم بود، در چهره و ساختار جسمانی خود ترمیم شده، از عضو به عضو. حتی موهای سرمان نیز بازگردانده خواهد شد. ما از ناخوشی‌های این زمان، بیماری، حوادث جسمانی و ناتوانی‌های ذهنی آزاد خواهیم بود. کفّاره مسیح می‌تواند به ما برِکَت دهد تا بر هر نوع جدایی روحی و مرگ روحی غلبه کنیم. به شرط توبه، ما از هر گناه و اندوه رها شده و به کمال ابدی عشق و شادی دست می‌یابیم. پاک، خالص و آزاد، می‌توانیم در عزیزترین روابط خانوادگی خود به پیشگاه شکوهمند و سِلِستیالی خدای پدرمان و عیسی مسیح بازگردیم.

ما دوباره عزیزانمان را خواهیم دید. وقتی که دوباره با عزیزانمان که دوستشان داریم متحد می‌شویم، یکدیگر را با دیدگاهی ابدی—با محبتی بیشتر، درکی عمیق‌تر و مهربانی افزون‌تر—خواهیم دید. کفّاره عیسی مسیح می‌تواند به ما کمک کند آنچه را مهم است به خاطر بسپاریم و آنچه را که مهم نیست فراموش کنیم. دیدن منجی‌مان و روابطمان با ایمانی قوی‌تر و قدردانی بیشتری، آرامش می‌آورد، بارها را سبک می‌کند، دل‌ها را آشتی می‌دهد و خانواده‌ها را در عرصه زمان و در ابدیت متحد می‌سازد.

امید به فراوانی و شادی

عید پاک در عیسی مسیح شامل گشوده شدن پنجره‌های آسمان، چند برابر شدن میوه تاک و دل‌انگیز شدن سرزمین‌ها است. عید پاک در عیسی مسیح شامل تسلی و مراقبت از بیوه‌ها و یتیمان، گرسنگان و درماندگان، کسانی که ترسیده‌اند، مورد آزار قرار گرفته‌اند، یا بی‌گناه در مسیر آسیب گرفتار شده‌اند، می‌شود. عیسی مسیح، با در نظر گرفتن هر فرد، ما را دعوت می‌کند تا با محبت و شفقت ببینیم و خدمت کنیم، همان‌گونه که او انجام می‌دهد.

در هر چیز نیکو، عیسی مسیح به فراوانی بازگردانی می‌کند (به یوحنا ۱۰: ۱۰; آلما ۴۰: ۲۰–۲۴ مراجعه کنید). او وعده می‌دهد که «زمین پُر است، و به اندازۀ کافی هست و اضافه» (اصول و پیمان‌ها ۱۰۴: ۱۷). احیای تمام چیزها توسط او شامل کمال مژدهٔ او، اقتدار و قدرت کشیشی او، و آیین‌ها و پیمان‌های مُنزّهی است که در کلیسای او یافت می‌شود، که به نام او نامیده می‌شود، حتی کلیسای عیسی مسیح مقدّسین آخرین زمان.

عید پاک در عیسی مسیح شامل بسیاری از خانه‌های مقدّس سَروَر است که در مکان‌های بیشتری به فرزندان خدا نزدیک‌تر می‌شوند و در دل‌های ما اصول «نجات‌دهندگان بر کوه صهیون» را وارد می‌کنند (نگاه کنید به عوبدیا ۱: ۲۱). سَروَر راهی تقدیس‌کننده و متواضعانه برای ما فراهم می‌کند تا آنچه را که عزیزان درگذشته‌مان در ابدیت نیاز دارند و خواهان آن هستند، ولی قادر به بدست آوردن آن برای خود نیستند، بر روی زمین به آنها ارائه دهیم.

چنین است امید، وعده و گواهی من. من گواهی می‌دهم به خدا پدرمان؛ منجی و ضامن ما، عیسی مسیح؛ و روح‌القدس. در عید پاک و هر روز، امیدوارم که ما امید و وعده ابدی را در برنامهٔ شادمانی خدا بیابیم، با مسیر پیمانی آن که ما را از فانی بودن به نامیرایی و زندگی جاودانه تبدیل می‌کند. هر روز ممکن است با یقین به کفاره عیسی مسیح بارهای ما را بردارد، به ما کمک کند تا دیگران را در غم‌هایشان تسلی دهیم و روح‌های ما را آزاد کند تا تمام شادی او را دریافت کنیم.

از طریق امید و وعده عید پاک، عیسی مسیح آرزوهای قلب ما را پر می‌کند و به سؤالات روح ما پاسخ می‌دهد.