Sevgi ve Sevincin Müjdeleri

Tanrı Baba ve Oğlu İsa Mesih’in genç Joseph’ın hangi kiliseye katılması gerektiği konusundaki duasına yanıt olarak göründüğü ve Joseph Smith ile konuştuğu bir ağaçlık korulukta, insanlık ailesi için yeni bir gün doğdu (bkz. Joseph Smith—Tarihi 1:14–20). İsa Mesih, Joseph’a herhangi bir kiliseye katılmamasını söyledi. Sevindirici haberinin tamamının gelecekte Joseph’a vahiy edileceğini vaat etti.

Birçokları için, Joseph’ın böylesine önemli bir işe çağrılması pek olası görünmüyordu ve haklıydılar. Bilinmeyen bir kasabadaki küçük bir çiftlikten gelen eğitimsiz ve önemsiz bir çocuktu. Tıpkı zamanında bazılarının Kurtarıcı için söylediği gibi, “Nasıra’dan iyi bir şey çıkabilir mi?” (Yuhanna 1:46) diye sorduğunda, birçok kişi Palmyra, New York’ta yaşayan 14 yaşındaki bilgisiz bir çocuktan ne tür bir iyilik gelebileceğini merak etti. Cennetteki Baba ve Rab İsa Mesih, Joseph’ın aracılığıyla -her ne kadar ihtimal dışı görünse de- gerçekten olağanüstü olanı gerçekleştireceki. Bu bize, küçük ve alçakgönüllü bir şekille de olsa, Rab’bin işine anlamlı katkılarda bulunabileceğimize dair umut vermelidir.

Bir süre sonra Rab, Joseph’ı çağırdı ve “ona cennetten konuşarak emirler verdi” (Öğreti ve Antlaşmalar 1:17). Joseph, Cennetteki Baba’nın sevgi dolu planı, İsa Mesih’in kurtarıcı sevgisi ve kefaret amacıyla kurban oluşunun gücü hakkındaki anlayışımıza yeni bir ışık getiren değerli vahiyler ve hayati öğretiler aldı. Dikkat çekici bir şekilde, bu müjdeler tam da ulaşım, iletişim ve diğer alanlardaki önemli ilerlemelerin Tanrı’nın ışığının giderek daha fazla çocuğunu kutsamak için parlamasına izin vereceği bir zamanda geldi.

Melek Moroni, Levhaları Joseph Smith’e Teslim Ederken, C. C. A. Christensen

Tanrı’nın Sevgisinin Güçlü Bir Şahidi

Melek Moroni’nin Joseph Smith’e görünmesi, İade Ediliş için gerekliydi ve Tanrı’nın sevgisinin güçlü bir kanıtıydı. Moroni, Joseph’a yakınlarda gömülü olan altın levhalar üzerine yazılmış bir kayıttan bahsetti (bkz. Joseph Smith—Tarihi 1:33–34). Sonunda Joseph’a bu kaydı Kutsal Kitap’ın yanında duran ve İsa Mesih hakkında başka bir tanıklık olan Mormon Kitabı’na çevirmesi için “yücelerden gelen güç” (Öğreti ve Antlaşmalar 20:8) verildi.

Mormon Kitabı boyunca, Mesih’ten yüzlerce yıl önce O’nun gelişini bilen, önceden haber veren ve bunun için özlem duyan insanlar hakkında okuruz. Ayrıca, dirilmiş Kurtarıcı’nın Nefililer arasında bizzat görünüp hizmet ettiği ve bu sırada herkesi yanına gelip böğründeki izi ve ellerindeki ve ayaklarındaki çivi izlerini hissetmeye davet ettiği olağanüstü anlatıyı da buluruz (bkz. 3. Nefi 11:14-15). O hastaları, topalları, körleri, “herhangi bir derdi olan” herkesi iyileştirdi ve sonra küçük çocukları kutsadı ve onlar için dua etti (bkz. 3. Nefi 17:7–9, 21). Bu kutsal kayıttan Kurtarıcı’nın sevgisi ve şefkati hakkında çok şey öğreniriz.

Mormon Kitabı, “İsa’nın Mesih olduğuna” şahitlik eder. Mormon Kitabı’ndaki güvenceler bize sürekli olarak Cennetteki Babamız’ın ve Kurtarıcımız’ın bizi hayal edebileceğimizin ötesinde sevdiğini hatırlatır.

İade Ediliş, Joseph Smith’e başka göksel habercilerin görünmesiyle devam etti. “Dirilmiş Vaftizci Yahya, günahların bağışlanması için suya daldırılarak yapılan vaftiz etme yetkisini iade etti. İlk oniki Havariler’den üçü; Petrus, Yakup ve Yuhanna, havarilik görevini ve rahiplik yetkisinin anahtarlarını iade etti. Ölümü aşan ebedi ilişkilerde aileleri sonsuza kadar birleştirme yetkisini iade eden İlya dahil olmak üzere, başka haberciler de geldi.”

6 Nisan 1830’da, İsa Mesih, Peygamber Joseph’ın aracılığıyla, Yeni Antlaşma zamanlarında kurduğu kiliseyi örnek alan bir kilise kurdu (bkz. İman Maddeleri 1:6), “Elçilerle (havarilerle) peygamberlerden oluşan temel üzerine inşa edildiniz. Köşe taşı Mesih İsa’nın kendisidir” (Efesliler 2:20). İsa Mesih’in Son Zaman Azizler Kilisesi, iade edilmiş rahiplik gücünün kutsamalarını, kendilerini bu kutsamayı almaya hazırlayan Tanrı’nın bütün çocuklarına sunar.

Başkan Russell M. Nelson’in bize öğrettiği gibi, Cennetteki Baba’ya ve Kurtarıcımız’a döndüğümüzde, günlük tövbede sevinç bulabiliriz. Kendini üzgün hisseden ya da yeterli olmadığını ya da ait olmadığını hisseden herkese: Hepsi Mesih’e ve O’nun Kilisesi’ne gelmeye davetlidir. Kilise mükemmeller için bir manastır değil, hastalar için bir hastanedir. Oniki Havariler Kurulu’ndan Yaşlı Dieter F. Uchtdorf bize şunu hatırlatır: “Bizler kiliseye problemlerimizi saklamaya değil, onları iyileştirmeye geliriz.”

Kilisede kendimizi dışa açma, başkalarına sevgiyle hizmet etme ve Mesih’in iyiliğinin bolluğuyla kendi kişisel tecrübelerimizi paylaşma fırsatlarından sevinç duyarız. Bizler “Mesih’in Kilisesi’nin halkı arasında sayılabiliriz” ve “Tanrı’nın iyi sözüyle hatırlanabilir ve beslenebiliriz” (Moroni 6:4). Ne büyük bir nimet!

Peygamber Joseph Smith bir keresinde şöyle bildirdi: “Şimdi, aldığımız bu sevindirici haberde ne duyuyoruz? Bir sevinç sesini! Cennetten gelen merhametin bir sesini ve yeryüzünden gelen gerçeğin bir sesini; ölüler için olan müjdeyi; yaşayanlar ve ölüler için bir sevinç sesini; büyük sevincin müjdesini” (Öğreti ve Antlaşmalar 128:19).

Bu müjdeler geldi çünkü Cennetteki Baba ve sevgili Oğlu İsa Mesih bizi seviyorlar ve onların yaşadığı türden bir yaşama sonsuza dek sahip olabilmemiz için bizi huzurlarına kabul etmeyi her şeyden çok istiyorlar. İade Ediliş, bunu hepimiz için muhteşem bir olasılık haline getirmek için Onlar’ın gereken her şeyi yaptıklarını ortaya koyuyor. Ebedi yolculuğumuzda sıkıntılar ve zorluklar yaşayacağız, ancak bu hayatta ve gelecek hayatta “sevinebilmek için var [olduk]” (2. Nefi 2:25). Peygamber Joseph bunu pek çoğundan daha iyi biliyordu.

Joseph sık sık muhalefet ve zulümle karşı karşıya kaldı, buna rağmen “doğal neşeli mizacını” korudu (Joseph Smith—Tarihi 1:28). Sevinçli, güçlü ve dirençli kaldı ve kendisine yapması için verilen olağanüstü işi başardı. Peygamber Joseph Smith’e inanan, onu destekleyen ve takip eden ve kendilerini Kilise’nin inşasına adayan tüm ilk Azizleri saygıyla anıyorum. Onlara büyük bir şükran ve onur borçluyuz.

Kilise ilk dönemlerinde de inişli çıkışlıydı, bugün de inişli çıkışlı olabilir. Fakat İade Ediliş devam ediyor. İsa Mesih bu Kilise’nin başındayken, yaşayan peygamberler bize rehberlik etmeye devam edecektir. Rab’bin evleri inşa edilmeye devam edecektir, öyle ki Tanrı ile yaptığımız sonsuz antlaşmaların nimetleri bizi O’na ve perdenin her iki tarafındaki sevdiklerimize bağlayabilir (bkz. Matta 16:19). Kurtarıcı’nın koyunlarını otlatma ve sevindirici haberini paylaşma emrini takip ettiğimizde, Tanrı’nın ve İsa Mesih’in sevgisi tüm dünyaya yayılacaktır. İade Ediliş’in gerçeklerinin, Joseph’ın zamanında hayal bile edilemeyecek şekillerde ve yerlerde ilerleyişine tanık olacağız.

Tıpkı Peygamber Joseph’in yaptığı gibi, bu değerli gerçekleri benimseyip yaşarsak, güç ve büyük sevinç bulabiliriz. Joseph’ın kendi zamanında Azizlere yaptığı çağrı bugün bizimle devam ediyor: “Böyle büyük bir amaç uğruna yolumuza devam etmeyecek miyiz? İleri gidin, geri değil. Cesaretiniz olsun … ve zafer için ilerleyelim, ilerleyelim! Kalpleriniz sevinsin ve sevinçle coşun!” (Öğreti ve Antlaşmalar 128:22).

İade Ediliş’in getirdiği sevgi ve sevinç müjdesi, şimdi ve her zaman hayatlarımızı kutsasın ve yönlendirsin.