نوید خوشِ عشق و شادی

روز جدیدی برای خانوادهٔ بشر در بیشهٔ درختان طلوع کرد، جایی که خدای پدر و پسرش، عیسی مسیح، ظاهر شدند و در پاسخ به دعای جوزف جوان با جوزف اسمیت صحبت کردند که به کدام کلیسا باید بپیوندد (رجوع کنید به جوزف اسمیت — تاریخچه ۱: ۱۴–۲۰). عیسی مسیح به جوزف گفت که به هیچ کلیسایی نپیوندد. او وعده داد که کمال مُژده‌اش در آینده بر جوزف آشکار خواهد شد.

برای بسیاری، بعید به نظر می‌رسید که جوزف به چنین کار مهمی فراخوانده شود، و حق با آنها بود. او پسری بی‌سواد و بی‌اهمیت از مزرعهٔ کوچکی در یک شهر گمنام بود. درست همانطور که برخی در مورد منجی در زمان او گفتند: «آیا چیز خوبی می‌تواند از ناصره بیرون آید؟» (یوحنا ۱: ۴۶)، خیلی‌ها فکر می‌کردند که یک نوجوان ۱۴ سالهٔ بدونِ سواد در پالمیرا، نیویورک، چه چیز خوبی می‌تواند به بار آید. اما از طریق جوزف — هر چقدر هم که بعید به نظر می‌رسید — پدر آسمانی و سَروَر، عیسی مسیح، کارهای واقعاً شگفت‌انگیزی را به انجام خواهند رساند. این باید ما را امیدوار کند که با روش کوچک و فروتنانهٔ خود، ما نیز می‌توانیم به شیوه‌های معناداری در کار سَروَر سهیم باشیم.

با گذشت زمان، سَروَر جوزف را فراخواند «و از آسمان با او سخن گفت و به او فرمان داد»(اصول و پیمان‌ها ۱: ۱۷). جوزف وحی‌های گرانبها و اصول حیاتی دریافت کرد که به درک ما از برنامهٔ محبت‌آمیز پدر آسمانی و عشق ضمانت کنندهٔ عیسی مسیح و قدرت ایثارِ مسیح که کفاره‌اش را پیش می‌آورد، نور بیفکند. به طرز شگفت‌انگیزی، این نوید‌های خوش دقیقاً در زمانی آمدند که پیشرفت‌های قابل توجهی در حمل‌ونقل، ارتباطات و سایر زمینه‌ها رخ داده بود که به نور خدا اجازه می‌داد تا برای برکت دادن به تعداد بیشتری از فرزندانش بدرخشد.

فرشته مورونی در حال تحویل صفحات به جوزف اسمیت، توسط سی. سی. ای. کریستنسن

یک شاهد قدرتمند عشق خدا

ظهور فرشته مورونی به جوزف اسمیت برای بازسازی و شواهد قوی از عشق خدا ضروری بود. مورونی از گزارشی به جوزف گفت که روی صفحات طلا نوشته شده و در همان نزدیکی مدفون شده بود (رجوع کنید به جوزف اسمیت — تاریخچه ۱: ۳۳–۳۴). در نهایت، به جوزف «قدرتی از آن بالا» داده خواهد شد (اصول و پیمان‌ها ۲۰: ۸) تا آن سرگذشتی که به کتاب مورمون، که به اندازهٔ کتاب مقدس اهمیت دارد و وصیت دیگری از عیسی مسیح است تبدیل می‌شود را ترجمه کند.

در سرتاسر کتاب مورمون، در مورد افرادی می‌خوانیم که صدها سال قبل از میلاد مسیح، آمدن او را می‌دانستند و پیشگویی کرده بودند و مشتاق آن بودند. ما همچنین روایت خارق‌العاده‌ای از ظهور شخصی و خدمت منجی رستاخیزشده در میان نیفایان می‌یابیم، که در طی آن او همه را دعوت کرد که به او روی بیاورند و نشان‌های پهلویش و نقش میخ‌ها را در دست و پاهای او احساس کنند. او بیماران، لنگان، نابینایان را شفا داد — «همهٔ کسانی که به هر نحوی مبتلا شده بودند» — و سپس کودکان کوچک را برکت داد و برای آنها دعا کرد (رجوع کنید به ۳ نیفای ۷:۱۷–۹، ۲۱). ما از این روایت مقدس چیزهای زیادی در مورد عشق و شفقت منجی می‌آموزیم.

کتاب مورمون شهادت می‌دهد که «عیسی همان مسیح است.» تضمین‌های کتاب مورمون مکرراً به ما یادآوری می‌کند که پدر ما در آسمان ​​و منجی ما، فراتر از هر چیزی که بتوانیم تصور کنیم، ما را دوست دارند.

بازآوری با ظهور سایر پیام‌آوران آسمانی به جوزف اسمیت ادامه یافت. «یحیای تعمید دهنده که رستاخیز یافته بود، اقتدار تعمید برای آمرزش گناهان را احیاء کرد. سه تن از دوازده رسول اولیّه، پطرس، یعقوب، و یوحنّا، رسالت و کلیدهای اقتدار کشیشی را احیاء کردند. دیگران هم آمدند؛ از جمله، الیاس که اقتدار پیوند همیشگی خانواده‌ها به یکدیگر در روابط ابدی خویشاوندی را که در ورای مرگ ادامه می‌یابند، را احیاء نمود.»

در ۶ آوریل ۱۸۳۰، عیسی مسیح از طریق پیامبر جوزف، کلیسایی را بر اساس کلیسایی که او در زمان عهد جدید ترتیب داده بود، تأسیس کرد. (رجوع کنید به ارکان دین ۱: ۶)، کامل با «بنیاد رسولان و پیامبران، خود عیسی مسیح سنگ گوشهٔ اصلی است» (افسسیان ۲: ۲۰). کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان، برکات قدرت کشیشی احیا شده را در اختیار همهٔ فرزندان خدا که خود را برای دریافت آن آماده می‌کنند قرار می‌دهد.

همانطور که رئیس راسل ام. نلسون به ما یاد داده است، وقتی به پدر آسمانی و منجی خود روی می‌آوریم، می‌توانیم در توبهٔ روزانه شادی پیدا کنیم. همهٔ کسانی که احساس ناراحتی می‌کنند یا به اندازهٔ کافی خوب نیستند یا به آن تعلق ندارند: همه دعوت شده‌اند تا به مسیح و کلیسای او روی بیاورند. کلیسا یک صومعه برای افراد کامل نیست، بلکه یک بیمارستان برای بیماران است. ارشد دیتر اِف. اُکتدورف از مجمع دوازده رسول این را به ما یادآوری می‌کند «ما به کلیسا می‌آییم تا مشکلات خود را پنهان نکنیم، بلکه آنها را شفا دهیم»

در کلیسا ما از فرصت‌هایی لذت می‌بریم که نیازهای دیگران را در نظر بگیریم، با عشق به دیگران خدمت کنیم و تجربیات شخصی خود را در مورد فراوانی نیکویی مسیح به اشتراک بگذاریم. ما می‌توانیم «در میان مردم کلیسای مسیح شمرده شویم» و «با سخن نیکِ خدا به یاد آورده شویم و پرورش یابیم» ( مورونی ۴:۶). چه برکت شگرفی!

پیامبر جوزف اسمیت اعلام کرد: «اکنون، ما در مژده‌ای که دریافت کرده‌ایم چه می‌شنویم؟ یک صدای خوشحالی! یک نوای شفقت از آسمان؛ و یک صدای حقیقت از درون زمین؛ نوید خوش برای مردگان؛ نوای خوشحالی برای زندگان و مردگان؛ نوید خوش شادی بزرگ. (اصول و مژده‌ها ۱۹:۱۲۸)

این مژده‌ها به این دلیل آمده است که پدر آسمانی و پسر محبوبش، عیسی مسیح، ما را دوست دارند و —بیش از هر چیز—می‌خواهند که ما را به حضور خود بازگردانند، تا ما برای همیشه از نوع زندگی آنها برخوردار باشیم. بازآوری آشکار می‌کند که آنها همهٔ چیز‌های لازم را انجام داده‌اند تا این امکان با شکوه برای همهٔ ما فراهم شود. در سفر جاودان خود، آزمایش‌ها و مشکلاتی را تجربه خواهیم کرد، اما «[ما] هستیم تا [ما] شادی داشته باشیم» (۲ نیفای ۲۵:۲) در این زندگی و زندگی بعدی. پیامبر جوزف این را بهتر از همه می‌دانست.

جوزف مکرراً با مخالفت و آزار و اذیت مواجه شد، با این حال او «سرشت سرخوش» خود را حفظ کرد (جوزف اسمیت — تاریخچه ۱: ۲۸). او شاد، قوی و مقاوم باقی ماند و کار خارق‌العاده‌ای که به او محول شده بود را انجام داد. من به تمام مقدسین اولیه که به پیامبر جوزف اسمیت ایمان آوردند، او را حمایت و پیروی کردند و خود را وقف ساختن کلیسا کردند، ادای احترام می‌کنم. ما چنان قدردانی و افتخاری را مدیون آنها هستیم.

در روزهای اولیه، کلیسا پر از دست‌انداز بود، و امروز هم می‌تواند ناهموار باشد. اما احیا ادامه دارد. با عیسی مسیح در رأس این کلیسا، پیامبران زنده به هدایت ما ادامه خواهند داد. خانه‌های سَروَر به ساخته شدن ادامه خواهند داد تا برکات عهدهای جاودان با خدا ما را به او و عزیزانمان در هر دو طرف پرده پیوند دهد (رجوع کنید به متی ۱۹:۱۶). عشق خدا و عیسی مسیح همانطور که از فرمان منجی برای سیر کردن گوسفندانش و به اشتراک گذاشتن مژدهٔ او پیروی می‌کنیم، در سراسر جهان گسترش خواهد یافت. ما شاهد خواهیم بود که حقایق بازآوری از راه‌ها و مکان‌هایی بیان می‌شود که در زمان جوزف به سختی قابل تصور بود.

وقتی این حقایق گرانبها را در آغوش می‌گیریم و زندگی می‌کنیم— همانطور که پیامبر جوزف انجام داد—می‌توانیم قدرت و شادی بزرگی پیدا کنیم. فراخوانی که جوزف در زمان خود به مقدسین داد، امروز نیز با ما ادامه دارد: «آیا نباید ما در چنین هدفِ بزرگی پیش برویم؟» به پیش بروید و نه به عقب. شجاعت، … و پیش به[سوی] پیروزی! بگذارید دل‌هایتان شادمانی کنند، و بی‌اندازه شاد شوند.» (اصول و مژده‌ها ۲۲:۱۲۸).

باشد که نوید خوش عشق و شادی که بازآوری به ارمغان می‌آورد، زندگی ما را برکت دهد و هدایت کند—اکنون و همیشه.