Хелмут Хјубенер

Хелмут Гунтер Хјубенер (1925–42), член на Црквата во Хамбург, Германија, е најмладиот член на германскиот отпор против националсоцијализмот убиен по наредба на Специјалниот народен суд (Volksgerichtshof) во Берлин. Од почетокот на 1941, Хјубенер продуцирал серија на анти-нацистички летоци што вклучуваат негови сопствени политички коментари и транскрипции на радио емитувања на сојузниците. Со помош на останатите младинци, тој дистрибуира летоци низ Хамбург. Во февруари 1942, судот го обвинил Хјубeнер за виновен за „заговор за извршување велепредавство и предавничка поддршка на непријателот“ и наредил негово погубување; трибуналот исто така ги прогласил за виновни и неговите тројца пријатели Рудолф Вобе, Карл-Хајнц Шнибе и Герхард Дувер за „слушање на странски радио станици и ширење на странски радио вести“. Хибенер беше погубен на 17-годишна возраст осум месеци подоцна. Вобе, Шнибе и Дувер биле осудени на тешка работа и останале во затворскиот кампус сé до крајот на II Светска војна.

Хјубeнер бил роден во Хамбург во 1925 год. Неговата самохрана мајка, Ема Гудат Кункел, работела за да ги издржува Хелмут и неговите двајца постари полубраќа, Ханс и Герхард. Како резултат на тоа, Хелмут и неговите браќа поминале поголем дел од својата младост со нивната баба Вилхемиа Судроу, која живееле во близина. Во 1939 Ема се омажила за Хуго Хјубeнер, градежен работник и член на Нацистичката партија, кој подоцна го посвоил Хелмут.

Како и нивните соседи, многу германски Светци од Подоцнежните Дни првично гледале со надеж на ветувањата дадени од Нацистичката партија за обновување на економската стабилност и зголемување на националната гордост. Некои црковни членови се приклучиле на партијата, додека други активно му се спротивствавувале на режимот. Други пак останале неутрални. Хелмут Хјубeнер од прва рака ја доживеал оваа класификација на нивото на политичко партиско учество. Претседателот на неговата гранка, Артур Зандер, бил член на Нацистичката партија и ги принудувал членовите на таа гранка да ги слушаат радио преносите на партиската радио станица, се заканувал дека ќе ги пријави членовите за анти-владини активности, а, во 1938 год., поставил знак на вратата од просториите за средби, дека Евреите не се добредојдени. На црковните средби неколку членови биле облечени во своите нацистички воени и цивилни униформи. Од друга страна, Ото Берндт, претседателот на округот Хамбург, проповедаше против политиката на владата од проповедалницата. Иако се спротивставуваше на идејата за радио емисии, приватно ги поттикнуваше членовите и често служеше на еврејски конверти. Иако Хибенер првично учествуваше во локалниот Jungvolk (нацистички организирана група за деца) и Хитлеровата младина, со време ја отфрли идеологијата на партијата.

Пролетта 1941 год., Хјубeнер открил радио станица со кратка бранова должина во сопственост на неговиот брат Герхард и ја користел за да ги слуша вечени вести емитувани од BBC (Британска Радиодифузна Корпорација—БиБиСи)—криминално дело според Нацистичкиот закон. Повремено му се придружуваа двајца пријатели од црквата, Карл-Хајнц Шнибе и Рудолф (Руди) Вобе. Хибенер наскоро почна да изработува антинацистички летоци кои ја пренесуваа информацијата од радио-емисиите заедно со негови сопствени коментари. Користејќи јаглеродна хартија и две машини за пишување позајмени од гранката, Хјбeнер правел копии од овие летоци, кои тој, Шнибе и Воби ги прикачувале на огласните табли на НСДАП, ги фрлале на прометните улици, и ги оставале во поштенските сандачиња. Хибенер безуспешно се обидел да привлече други тинејџерски познаници за помош. Во текот на осум месеци, Хибенер изработи низа летоци кои ја оспоруваа партиската реторика и ги доведуваа во прашање официјалните извештаи за војната. Тој исто така директно ги напаѓал партиските службеници. Фирерот „ќе ве испрати илјадници во огнот за да го заврши злосторството што го започна“, напишал Хјубнер на летокот. „Илјадници ваши сопруги и деца ќе станат вдовици и сираци. И за ништо!"

Во февруари 1942, агентите на Гестапо го уапсиле Хјубeнер, Воби, Шнибе и Дувер под обвинение за различни злосторства според Нацистичкиот закон, вклучувајќи „заговор за извршување велепредавство“. На 11 август, на четворицата им се судело со сослушување кое траело подолго од девет часа, пред тричлениот Специјален народен Суд во Берлин Сите четворица биле прогласени за виновни. Хјубeнер бил осуден на смрт, додека Воби, Шнибе и Дувер биле осудени на 4 до 10 години затвор во работен логор. Хјубeнер бил усмртен со гилотина на 27 октомври 1942.

Кратко по апсењето на Хјубeнер, претседателот на гранка Артур Зандер напишал „протеран“ во неговиот членски запис. Но, претседателот на округ Ото Бернд сепак одбил да ja потпише постапката. Антон Хук, член на претседателство на европската мисија, обезбедил втор потпис. Неколку водачи на Црквата подоцна кажале дека имале намера да ја дистанцираат Црквата од Хјубeнер за да ги заштитат Светците од Подоцнежните Дни од гневот на нацистичките власти. По завршувањето на Втората светска војна , Првото претседателство ја поништи одлуката за екскомуникација на Хибенер и, во 1948 година, Хибенер доби храмски обреди преку полномошник.

Во децениите по Втората светска војна , Хелмут Хјубeнер останал запаметен по неговиот отпор кон нацистичкиот режим. Меморијални изложби се поставени во стручното училиште во Хамбург, на Меморијалниот центар на германскиот отпор во Берлин, и во затворот на езерото Плецензе каде Хјубeнер бил погубен. Дополнително, еден младински центар, училиште и две улици во Хамбург го носат неговото име. Од 1940-тите години навака, на 8-ми јануари и 27 октомври политички, општествени и верски групи одржуваат различни прослави за да го одбележат неговото херојство. На 8 јануари 2020 година, училиште во центар за малолетнички притвор близу затворот Плецензе беше именувано во чест на Хибенер. На крајот, можеби мислите на Хибенер фатени во писмото што го испрати во последните моменти служат како најдобар потсетник на неговата сила на убедување и трајна надеж: „Многу сум благодарен на мојот Небесен Отец што овој мачен живот завршува вечерва. И онака веќе не можев да издржам! Мојот Отец на Небесата знае дека не сум направил ништо лошо. … Знам дека Бог живее, и Тој ќе биде вистинскиот судија за ова прашање. Сè до нашето радосно повторно обединување во оној подобар свет!"

Related Topics: Germany, World War II