Црковна историја
Хелмут Хјубенер

Хелмут Хјубенер

Хелмут Гунтер Хјубенер (1925–42), член на Црквата во Хамбург, Германија, е најмладиот член на германскиот отпор против националсоцијализмот убиен по наредба на Специјалниот народен суд (Volksgerichtshof) во Берлин. Од почетокот на 1941, Хјубенер продуцирал серија на анти-нацистички летоци што вклучуваат негови сопствени политички коментари и транскрипции на радио емитувања на сојузниците. Со помош на останатите младинци, тој дистрибуира летоци низ Хамбург. Во февруари 1942, судот го обвинил Хјубeнер за виновен за „заговор за извршување велепредавство и предавничка поддршка на непријателот“ и наредил негово погубување; трибуналот исто така ги прогласил за виновни и неговите тројца пријатели Рудолф Вобе, Карл-Хајнц Шнибе и Герхард Дувер за „слушање на странски радио станици и ширење на странски радио вести“. Хјубeнер бил погубен на 17 години и осум месеци подоцна. Вобе, Шнибе и Дувер биле осудени на тешка работа и останале во затворскиот кампус сé до крајот на II Светска војна.

Хјубeнер бил роден во Хамбург во 1925 год. Неговата самохрана мајка, Ема Гудат Кункел, работела за да ги издржува Хелмут и неговите двајца постари полубраќа, Ханс и Герхард. Како резултат на тоа, Хелмут и неговите браќа поминале поголем дел од својата младост со нивната баба Вилхемиа Судроу, која живееле во близина. Во 1939 Ема се омажила за Хуго Хјубeнер, градежен работник и член на Нацистичката партија, кој подоцна го посвоил Хелмут. На новиот сопруг на Ема не му се допаднала Црквата, и, веројатно за да го смири, нејзините активности се намалиле по венчавката. Хелмут и неговите браќа, сепак, продолжиле да ја посетуваат црквата со нивната баба

Како и нивните соседи, многу германски Светци од Подоцнежните Дни првично гледале со надеж на ветувањата дадени од Нацистичката партија за обновување на економската стабилност и зголемување на националната гордост. Некои црковни членови се приклучиле на партијата, додека други активно му се спротивствавувале на режимот. Други пак останале неутрални. Хелмут Хјубeнер од прва рака ја доживеал оваа класификација на нивото на политичко партиско учество. Претседателот на неговата гранка, Артур Зандер, бил член на Нацистичката партија и ги принудувал членовите на таа гранка да ги слушаат радио преносите на партиската радио станица, се заканувал дека ќе ги пријави членовите за анти-владини активности, а, во 1938 год., поставил знак на вратата од просториите за средби, дека Евреите не се добредојдени. На црковните средби неколку членови биле облечени во своите нацистички воени и цивилни униформи. Од друга страна, Ото Берндт, претседател на Хамбургшкиот округ, од говорницата проповедал против владината политика, лично ги охрабрувал членовите да се приклучат кон отпорот, и често ги придружувал еврејските преобратеници. Иако Хјубeнер првично припаѓал на локалната Jungvolk (Група на Нацистичка организација за деца премногу млади за да се приклучат на Хитлеровата младина), тој постепено ја отфрлал идеологијата на партијата.

Пролетта 1941 год., Хјубeнер открил радио станица со кратка бранова должина во сопственост на неговиот брат Герхард и ја користел за да ги слуша вечени вести емитувани од BBC (Британска Радиодифузна Корпорација—БиБиСи)—криминално дело според Нацистичкиот закон. Одвреме навреме му се придружувале и двајца пријатели од црквата, Карл-Хајнц Шнибе и Рудолф (Руди) Воб. Хјубeнер набрзо почнал да изготвува анти-нацистички летоци во кои имало негови коментари, како и информации од емитувањата. Користејќи јаглеродна хартија и две машини за пишување позајмени од гранката, Хјбeнер правел копии од овие летоци, кои тој, Шнибе и Воби ги прикачувале на огласните табли на НСДАП, ги фрлале на прометните улици, и ги оставале во поштенските сандачиња. Хјбeнер наскоро регрутирал неколку други тинејџерски познаници да му помогнат. Герхард Дувер, кој работел за Социјалните Служби во Хамбург (Sozialbehörde), каде што тој и Хјубенер работеле како ученици, помогнал да се прошири дистрибуцијата. Преку непозната врска, Хјубeнер исто така се погрижил една печатница во Киел да ги умножува летоците во поголем број. Во период од 10 месеци, Хјубeнер изготвил серија летоци поттикнувајќи партиска реторика и расправајќи за официјалните записи за војната. Тој исто така директно ги напаѓал партиските службеници. Фирерот „ќе ве испрати илјадници во огнот за да го заврши злосторството што го започна“, напишал Хјубнер на летокот. „Илјадници ваши сопруги и деца ќе станат вдовици и сираци. А сето тоа за ништо!“

Во февруари 1942, агентите на Гестапо го уапсиле Хјубeнер, Воби, Шнибе и Дувер под обвинение за различни злосторства според Нацистичкиот закон, вклучувајќи „заговор за извршување велепредавство“. На 11 август, на четворицата им се судело со сослушување кое траело подолго од девет часа, пред тричлениот Специјален народен Суд во Берлин Сите четворица биле прогласени за виновни. Хјубeнер бил осуден на смрт, додека Воби, Шнибе и Дувер биле осудени на 4 до 10 години затвор во работен логор. Хјубeнер бил усмртен со гилотина на 27 октомври 1942.

Меморијалниот ѕид на Плецензе

Меморијалниот ѕид на езерото Плецензе во Берлин, Германија, е местото каде Хјубeнер бил погубен.

Кратко по апсењето на Хјубeнер, претседателот на гранка Артур Зандер напишал „протеран“ во неговиот членски запис. Но, претседателот на округ Ото Бернд сепак одбил да ja потпише постапката. Антон Хук, член на претседателство на европската мисија, обезбедил втор потпис. Неколку водачи на Црквата подоцна кажале дека имале намера да ја дистанцираат Црквата од Хјубeнер за да ги заштитат Светците од Подоцнежните Дни од гневот на нацистичките власти. Откако Втората светска војна завршила, Хјубeнер постхумно бил вратен во Црквата и во 1948 му биле дадени храмски обреди од лице кое ги извршило истите во негово име.

Во децениите по Втората светска војна, Хелмут Хјубeнер останал запаметен по неговиот отпор кон нацистичкиот режим. Меморијални изложби се поставени во стручното училиште во Хамбург, на Меморијалниот центар на германскиот отпор во Берлин, и во затворот на езерото Плецензе каде Хјубeнер бил погубен. Дополнително, еден младински центар, училиште и две улици во Хамбург го носат неговото име. Од 1940-тите години навака, на 8-ми јануари (неговиот роденден) и на 27 октомври (денот на неговото погубување) политички, општествени и верски групи одржуваат различни прослави за да го одбележат неговото херојство. На 8 јануари 2020 год., едно училиште во затворот за малолетници близу затворот на езерото Плецензе во негова чест го доби името на Хјубeнер.

Related Topics: Germany, World War II

Белешки

  1. Erin Blakemore, “Meet the Youngest Person Executed for Defying the Nazis,” History Stories, Aug. 31, 2018, https://www.history.com/news/meet-the-youngest-person-executed-for-defying-the-nazis. Руди Воби, Карл-Хајнц Шнибе објавиле мемоари од нивните искуства со пружањето отпор против Нацистичкиот режим заедно со Хјубенер; види Rudi Wobbe and Jerry Borrowman, Before the Blood Tribunal (American Fork, Utah: Covenant Communications, 1992), преобјавена како Three against Hitler (American Fork, Utah: Covenant Communications, 1992); Karl-Heinz Schnibbe, Alan F. Keele, and Douglas F. Tobler, The Price: The True Story of a Mormon Who Defied Hitler (Salt Lake City: Bookcraft, 1984). За Хјубенер се напишани безброј други книги (фикција и нефикција), написи и есеи.

  2. Народен суд, пресуда, документ 52 во Blair R. Holmes and Alan F. Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason: German Youth against Hitler: The Story of the Helmuth Hübener Group, 2nd ed. (Provo: Stratford Books, 2003), 219–20; District Court Hamburg, Arrest Warrant, Document 16 in Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 174–75; Rudolf Wobbe, Statement, документ 66 во Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 259–62; Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 74. Види и Теми: World War II.

  3. Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 14; Richard Lloyd Dewey, Hübener vs. Hitler: A Biography of Helmuth Hübener, German Teenage Resistance Leader, 2nd ed. (Provo: Academic Research Foundation, 2004), 1–2; Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 20.

  4. Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 20; Dewey, Hübener vs. Hitler, 5–6.

  5. Види Dewey, Hübener vs. Hitler; David Conley Nelson, Moroni and the Swastika: Mormons in Nazi Germany (Norman: University of Oklahoma Press, 2015), 99–104. Додека Нелсон тврди дека поддршката на членовите на Црквата за идеологијата на партијата отишла подалеку од „обична заштита“, повеќето сведоци ја опишале како „неволно учество“ родено од желбата да се заштитат себеси, своите семејства и Црквата од мешање на владата, затворање или уште полошо. На пример, види Otto Berndt, Statement, документ 65 во Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 257.

  6. Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 28–32; Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 22–24.

  7. Dewey, Hübener vs. Hitler, 23–24, 27–28, 61, 71–73; Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 15, 31–32, 39; Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 16, 22.

  8. Wobbe, Statement, 259; Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 25–27; Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 34–39.

  9. Holmes and Keele, eds., When Truth Was Treason, 336n8.

  10. Хелмут Хјубнер „Јас пресметував за сé“ документ 42 во Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 208. Според обвинението, Гестапо заплени 29 летоци, вклучително и девет „помали летоци“ и 20 летоци на цела страница. Комплетна листа и опис на овие летоци може да се најдат во Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 191–93, 221–24.

  11. Виш јавен обвинител на Ханзеатскиот виш регионален суд, кривична постапка против Хjубенер, документ бр. ## во Holmes and Keele, eds., and trans., When Truth Was Treason, 180–82. На друго место злосторството беше опишано и како „подготовка за велепредавство“; види District Court Hamburg, Arrest Warrant, 174–75; Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 66–67. „Гестапо“ е кратенка за Geheime Staatspolizei („Тајна Државна Полиција“).

  12. Wobbe and Borrowman, Before the Blood Tribunal, 69–76; Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, 51–54.

  13. Народен суд, пресуда, 219–31; Генерално обвинителство на Народниот суд, Извештај за извршување, 27 октомври 1942 година, документ 62 во Holmes and Keele, eds. and trans., When Truth Was Treason, 241–42.

  14. Berndt, Statement, 258–59. Ото Берндт објасни: „Ова беше направено за да се избегнат понатамошни тешкотии со партијата [Националсоцијалистичката] партија. Светците кои веруваа во идеалите на Новата Германија … го направија тоа што го направија бидејќи веруваа дека тоа е во најдобар интерес на Црквата и на земјата. Покајание и прошка беше прикажано од сите инволвирани по војната” (Berndt, Statement, 258–59). Види и Dewey, Hübener vs. Hitler, 174.

  15. Види https://helmuthhuebener.de; Helmuth Hübener Exhibition, “Memorial in Hamburg in Remembrance of Nazi Crimes,” https://gedenkstaetten-in-hamburg.de/en/memorials/show/helmuth-huebener-exhibition; Gedenkstätte Deutscher Widerstand, “Helmuth Hübener,” https://www.gdw-berlin.de/en/recess/biographies/index_of_persons/biographie/view-bio/helmuth-huebener; Brigitte Oleschinski, Plötzensee Memorial Center (Berlin: German Resistance Memorial, 2002), 31.

  16. Schnibbe, Keele, and Tobler, The Price, ix; “Schule der Berliner Jugendstrafanstalt wird Helmuth-Hübener-Schule,” https://presse-de.kirchejesuchristi.org/artikel/schule-der-berliner-jugendstrafanstalt-wird-helmuth-huebener-schule.