ख्रीष्टमा एक

जसरी अध्यक्ष ड्यालीन एच्. ओक्सले उल्लेख गर्नुभएको छ, आज पवित्र हप्ताको सुरूवात, यरूशलेममा परमप्रभुको विजयी प्रवेश, गेत्समनीमा उहाँको पीडा र केही दिन पछि क्रुसमा मृत्यु र ईस्टर आइतबारमा उहाँको महिमामय पुनरुत्थानको पाम आइतबार हो । हामीलाई उद्धार गर्न ख्रीष्टले सहनु भएका विषयलाई कहिल्यै नबिर्सने सङ्कल्प गरौँ ।^१ अनि चिहानमाथिको उहाँको विजय र विश्वव्यापी पुनरुत्थानको वरदानलाई मनन गर्दा हामीले इस्टरमा पुनः एकपटक महसुस गर्ने अत्याधिक आनन्दलाई कहिल्यै नगुमाऔँ ।

उहाँलाई प्रतिक्षा गरिरहेका परीक्षाहरू र क्रूसारोहणको अघिल्लो साँझ, येशू आफ्ना प्रेरितहरूसँग निस्तार-चाडको भोजमा सामेल हुनुभयो । यस अन्तिम भोजको अन्त्यमा, एक पवित्र मध्यस्थता प्रार्थनामा, येशूले आफ्ना पितालाई यी शब्दहरूमा आग्रह गर्नुभयो: “पवित्र पिता, हजुरले मलाई दिनुभएको हजुरको आफ्नै नाममा [मेरा प्रेरितहरू]लाई सुरक्षित राख्नुहोस्, ताकि हामी जस्तै तिनीहरू एक हुन सकून् ।”^२

त्यसपछि, कोमलतापूर्वक, मुक्तिदाताले सबै विश्वासीहरूलाई समावेश गर्न आफ्नो निवेदन विस्तार गर्नुभयोः

“म यिनीहरूका निम्ति मात्र प्रार्थना गर्दिनँ, तर यिनीहरूका सन्देशद्वारा ममाथि विश्वास गर्नेहरूका निम्ति पनि प्रार्थना गर्छु;

“ताकि तिनीहरू सबै एक हुन सकून्‌; हे पिता, जसरी हजुर ममा हुनुहुन्छ र म हजुरमा, त्यसरी तिनीहरू पनि हामीमा हुन सकून् ।”^३

एक बन्नु भनेको येशू ख्रीष्टको सुसमाचार र उहाँका सन्ततिसँग परमेश्वरको व्यवहारमा पुनरावृत्ति हुने विषय हो । हनोकको समयमा सियोन सहरको सन्दर्भमा यसो भनिएको छ कि तिनीहरू एउटै हृदय र एउटै मनका थिए ।^४ येशू ख्रीष्टको प्राचीन चर्चका प्रारम्भिक सन्तहरूका सम्बन्धमा, नयाँ नियमले अभिलेख गर्छ, “विश्वास गर्नेहरूको भीडमा सबै एकै हृदय र एकै आत्माका थिए ।”^५

हाम्रो आफ्नै समयावधिमा, परमप्रभुले चेतावनी दिनुभयो, “म तिमीहरूलाई भन्दछु, एक होऊ; र यदि तिमीहरू एक छैनौ भने तिमीहरू मेरा होइनौ ।”^६ मिजोरीका प्रारम्भिक सन्तहरू सियोनको स्थान स्थापना गर्न किन असफल भए भन्ने विषयका सम्बन्धमा परमप्रभुले दिनुभएका कारणहरूमध्ये एक कारण यो थियो कि तिनीहरू “सेलेस्टियल अधिराज्यका आवश्यकनियमद्वारा एकताबद्ध थिएनन् ।”^७

जहाँ परमेश्वर सबै हृदय र मस्तिष्कमा व्याप्त हुनुहुन्छ, मानिसहरूलाई “एउटै, ख्रीष्टका सन्तानहरू” भनेर वर्णन गरिएको छ ।^८

जब पुनरुत्थान हुनु भएका मुक्तिदाता मोर्मोनका प्राचीन जनहरूका बीचमा देखा पर्नुभयो, उहाँले बप्तिस्मा र अन्य विषयहरूमा विगतमा मानिसहरूबीच विवाद भएको सम्बन्धमा उहाँले टिप्पणी गर्नुभयो । उहाँले आज्ञा गर्नुभयो:

अनि यस अघि तिमीहरूका बीचमा भए जस्ता कुनै पनि वादविवादहरू हुने छैन; न त मेरा सिद्धान्तका बुँदाहरूका सम्बन्धमा तिमीहरूबीचमा यसअघि भए जस्ता विवादहरू हुने छन् ।

किनकि साच्चैँ नै, साच्चैँ नै म तिमीहरूलाई भन्दछु, जोसँग कलहको आत्मा छ ऊ मेरो होइन, तर सैतानको हो, जो कलहको पिता हो ।”^९

हाम्रो अत्यन्त विवादास्पद संसारमा, कसरी एकता प्राप्त गर्न सकिन्छ, विशेष गरी चर्चमा जहाँ हामीले “एउटै परमप्रभु, एउटै आस्था, एउटै बप्तिस्मा” लिनुपर्छ?^१० पावलले हामीलाई साँचो दिन्छन्:

“किनकि तिमीहरूमध्ये जतिको ख्रीष्टमा बप्तिस्मा भयो, तिमीहरू सबैले ख्रीष्टलाई धारण गरेका छौ ।

“अब न त यहूदी छ न ग्रीक, न कमारा छ न स्वतन्त्र, न त पुरुष न स्त्री छ, किनभने ख्रीष्टमा तिमीहरू सबै समान छौ ।”^११

हामी अति नै भिन्न छौँ र कहिलेकाहीँ कुनै पनि अन्य आधारमा वा कुनै अन्य नाम अन्तर्गत एकसाथ आउन सक्षम हुन धेरै पृथक छौँ । येशू ख्रीष्टमा मात्र हामी वास्तवमा नै एक हुन सक्छौँ ।

ख्रीष्टमा एक बन्नु क्रमिक रूपमा हुन्छ—हामी प्रत्येक आफैँबाट सुरु गर्छौँ । हामी शरीर र आत्माको दोहोरो प्राणी हौँ र कहिलेकाहीँ हामी अन्तर हृदयको युद्धमा हुन्छौँ । पावलले व्यक्त गरे जस्तै:

“किनकि म मेरो अन्तस्करणमा परमेश्वरको व्यवस्थामा आनन्दित हुन्छु;

परन्तु म [मेरो शरीरको] अङ्गहरूमा अर्को नियमले मेरो मनमा रहेको नियमसँग युद्ध गर्छ र मेरा अङ्गहरूमा वास गर्ने पापको व्यवस्थाले मलाई बन्धनमा पार्छ ।”^१२

येशू पनि शरीर र आत्माको प्राणी हुनुहुन्थ्यो । उहाँलाई परीक्षण गरियो; उहाँ बुझ्नुहुन्छ; उहाँले हामीलाई अन्तर हृदयमा एकता प्राप्त गर्न सहयोग गर्न सक्नुहुन्छ ।^१३ त्यसकारण, ख्रीष्टको ज्योति र अनुग्रहमा चित्रण गर्दै, हामी हाम्रो आत्मा—र पवित्र आत्मालाई—शरीरमाथि प्रभुत्व दिन कोसिस गर्छौँ । अनि जब हामी गल्ती गर्छौँ, ख्रीष्टले उहाँको प्रायश्चितद्वारा हामीलाई पश्चात्तापको वरदान र पुन: प्रयास गर्ने अवसर दिनुभएको छ ।

यदि हामी प्रत्येकले व्यक्तिगत रूपमा “ख्रीष्टलाई धारण गर्‍यौँ” भने, पावलले भने जस्तै, “ख्रीष्टको शरीर” सँगसँगै हामी एक हुने आशा गर्न सक्छौँ ।^१४ “ख्रीष्टलाई धारण गर्न” वास्तवमा नै उहाँको “पहिलो र महान् आज्ञा”^१५ हाम्रो पहिलो र सबैभन्दा महान् प्रतिवद्धता निर्माण गर्ने विषय समावेश हुन्छ र यदि हामी परमेश्वरलाई प्रेम गर्छौँ भने, हामीले उहाँका आज्ञाहरू पालना गर्ने छौँ ।^१६

ख्रीष्टको शरीरमा हाम्रा दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूसँगको एकता बढ्छ जब हामीले दोस्रो आज्ञा पालना —पहिलोसँग अभिन्न रूपमा जोडिएको—अरूहरूलाई आफूलाई जस्तै प्रेम गर्ने गर्दछौँ।^१७ अनि मलाई महसुस हुन्छ कि यदि हामीले मुक्तिदाताको यो दोस्रो आज्ञाको उच्च र पवित्र अभिव्यक्तिको पालना गर्‍यौँ भने —हामीले आफूलाई प्रेम गरे जस्तै एकअर्कालाई प्रेम गर्ने मात्र होइन तर उहाँले हामीलाई प्रेम गर्नुभए जस्तै हामीबीचमा अझै बढी पूर्ण एकता प्राप्त हुने छ ।^१८ संक्षेपमा, यो “हरेक व्यक्तिले आफ्नो छिमेकीको कल्याणमा रुची देखाउनु अनि सबै विषयहरू परमेश्वरको महिमाप्रति एकाग्र भएर गर्नु” हो ।^१९

अध्यक्ष मेरियन जी रोम्नी, प्रथम अध्यक्षताका पूर्व सल्लाहकारले कसरी स्थायी शान्ति र एकता प्राप्त गरिन्छ भनेर व्याख्या गर्दै, यसो भन्नुभयो:

“यदि कुनै एक्लो मानिस, सैतानलाई समर्पण गर्दै, पापमय कार्यहरूले भरिएको छ भने, उसले आफू स्वयंमा युद्ध गर्छ । यदि दुईजनाले अर्पण गर्छन् भने, तिनीहरू आफैँ भित्र लड्छन् र एकअर्कासँग लड्छन् । यदि धेरै मानिसहरूले समर्पण गर्छन् भने, समाजले ठूलो तनाव र विवादको फसल [कटनी] गर्छ । यदि कुनै देशका शासकहरूले समर्पण गर्छन् भने, त्यहाँ विश्वव्यापी विवाद हुन्छ ।

अध्यक्ष रोम्नीले निरन्तरता दिनुभयो: “जसरी पापमय कार्यहरू विश्वव्यापी रूपमा लागू हुन्छन्, त्यसरी नै शान्तिको सुसमाचार पनि सबैमा लागू हुन्छ । यदि कुनै व्यक्तिले यस अनुसार जिउँछ भने, उसले आफैँमा शान्ति प्राप्त गर्छ । यदि दुई व्यक्तिले यस अनुसार जिउँछन् भने, तिनीहरू प्रत्येकले आफैँमा र एकअर्कासँग शान्ति प्राप्त गर्छन् । यदि नागरिकहरूले यस अनुसार जिउँछन् भने देशमा आन्तरिक शान्ति हुन्छ । जब संसारिक विषयहरू नियन्त्रण गर्न आत्माको फलको आनन्द लिने पर्याप्त राष्ट्रहरू हुन्छन्, तब, तब मात्र, युद्धका ड्रमहरू त्यस उप्रान्त बज्ने छैनन् र युद्धका झण्डाहरू फहराइने छैनन् । … (हेर्नुहोस् अल्फ्रेड लर्ड टेनिसन, ‘Locksley Hall,’ The Complete Poetical Works of Tennyson,द्वारा सम्पादन गरिएको । डब्ल्यू.जे. रोल्फ, बोस्टन: हाउटन-मिफ्लिन कं, १८९८, पृष्ठ. ९३, पदहरू २७-२८ ।)”^२०

“जब हामी ख्रीष्टलाई धारण गर्दछौँ,” मतभेद, असहमति र विवादहरू समाधान गर्न वा परित्याग गर्न सम्भव हुन्छ । हाम्रो चर्चको इतिहासमा विभाजनलाई जित्ने केही मात्रामा आकस्मिक उदाहरण भेटिन्छ । एल्डर ब्रिघम हेनरी रोबर्ट्स (सामान्यतया बी.एच्. रोबर्ट्स भनेर चिनिने), सन् १८५७ मा बेलायतमा जन्मेका, सत्तरीको प्रथम परिषदको सदस्यका रूपमा सेवा गरेका—जसलाई हामी आज सत्तरीको अध्यक्षताका रूपमा उल्लेख गर्दछौँ । एल्डर रोबर्ट्स चर्चका सबैभन्दा कठिन समयहरूमा पुनर्स्थापित सुसमाचार र चर्चको सक्षम र अथक प्रतिरक्षक थिए ।

सन् १८९५मा, यद्यपि, चर्चमा एल्डर रोबर्ट्सको सेवालाई विवादले सन्देहमा पारेको थियो । बी. एच.लाई अधिवेशनमा प्रतिनिधिका रूपमा नियुक्त गरिएको थियो जसले यूटा एक राज्य बनेपछि यसको संविधानको मस्यौदा तयार पारेका थिए । त्यसपछि, उनले संयुक्त राज्य काङ्ग्रेसका लागि उम्मेद्वार बन्ने निर्णय गरे तर प्रथम अध्यक्षतालाई सूचित गरेनन् वा उनीहरूबाट अनुमति लिएनन् । प्रथम अध्यक्षताका एक सल्लाहकार, अध्यक्ष जोसेफ एफ्. स्मिथले निन्दा गरे  बी. एच्.को एक साधारण पादरित्वको सभामा त्यो असफलताका लागि । एल्डर रोबर्ट्सले चुनाव हारे र उनले महसुस गरे कि उनको पराजयको ठूलो अंश अध्यक्ष स्मिथको बयानको कारण थियो । उनले केही राजनीतिक भाषण र अन्तर्वार्ताहरूमा चर्चका अगुवाहरूको आलोचना गरे । उनी सक्रिय चर्च सेवाबाट बाहिरिए । प्रथम अध्यक्षता र बाह्रका परिषदका सदस्यहरूसँग सल्ट लेक मन्दिरमा लामो बैठकमा, बी. एच्. आफूलाई उचित प्रमाणित गर्न दृढ रहे । अन्ततः, “अध्यक्ष [विल्फोर्ड] उड्रफले [एल्डर रोबर्ट्स] लाई आफ्नो परिस्थितिको पुनर्विचार गर्न तीन हप्ता दिए । यदि उनले पश्चात्ताप नगरेमा, तिनीहरूले उनलाई सत्तरीबाट मुक्त गर्ने छन् । ”^२१

लगत्तै पछि प्रेरितहरू हिबर जे. ग्रान्ट र फ्रान्सिस लाइमनसँगको निजी बैठकमा, बी.एच्. प्रारम्भमा दृढ थिए तर प्रेम र पवित्र आत्माले अन्ततः विजय प्राप्त गर्‍यो । उनका आँखामा आँसु आयो । दुई प्रेरितहरूले केही कथित कमजोरीहरू र अपमानहरूलाई प्रतिक्रिया दिन सक्षम भए जसले बी.लाई चिन्तित बनाएको थियो । एच्., र तिनीहरू पुनर्मिलनका लागि हार्दिक बिन्ती गर्दै निस्किए । भोलिपल्ट बिहान, लामो प्रार्थनापछि, एल्डर रोबर्ट्सले उनी आफ्ना बन्धुहरूसँग पुनर्मिलन गर्न तयार छन् भनेर एल्डर ग्रान्ट र एल्डर लाइमनलाई एउटा सन्देश पठाए ।^२२

जब उनले पछि प्रथम अध्यक्षतासँग भेट गरे, एल्डर रोबर्ट्सले भने, “म परमप्रभुमा गएँ र मैले उहाँको आत्माद्वारा परमेश्वरको अधिकारलाई स्वीकार गर्नका लागि प्रकाश र निर्देशनलाई प्राप्त गरेँ ।”^२३ परमेश्वरप्रतिको उनको प्रेमबाट उत्प्रेरित, बी.एच्. रोबर्ट्स आफ्नो जीवनको अन्त्यसम्म एक आस्थावान् र सक्षम चर्च अगुवा रहे ।^२४

हामी यस उदाहरणमा यो पनि देख्न सक्छौँ कि एकताको अर्थ सबैले आ-आफ्नै कार्य गर्नुपर्छ वा आ-आफ्नै बाटोमा जानुपर्छ भन्ने विषयमा सहजै सहमत हुनु होइन । हामी एक हुन सक्दैनौँ जबसम्म हामी सबैले समान उद्देश्यमा हाम्रा प्रयासहरूलाई मोड्दैनौँ । यसको अर्थ, बी. एच्. रोबर्ट्सका शब्दहरूमा, परमेश्वरको अधिकारलाई स्वीकार्नु हो । हामी ख्रीष्टको शरीरका विभिन्न समयमा विभिन्न कार्यहरू पूरा गर्ने—कान, आँखा, टाउको, हात, खुट्टा हौँ—तर पनि सबै एउटै शरीरका अभिन्न अङ्गहरू हौँ ।^२५ त्यसकरण, हाम्रो लक्ष्य भनेको “शरीरमा कुनै प्रकारको विभाजन नहोस्; तर सदस्यहरूले एकअर्कालाई समान हेरचाह गर्नुपर्छ ।”^२६

एकतालाई समानता चाहिँदैन, तर यसलाई सद्भाव चाहिन्छ । हामी हाम्रो हृदयलाई प्रेममा एकसाथ जोड्न , आस्था र सिद्धान्तमा एक हुन सक्छौँ र विभिन्न टोलीहरूको समर्थन गर्न सक्छौँ, विभिन्न राजनीतिक समस्याहरूमा असहमत हुन सक्छौँ, लक्ष्यहरू र तिनीहरूलाई हासिल गर्ने सही मार्गका सम्बन्धमा बहस गर्न सक्छौँ अनि त्यस्ता अन्य धेरै विषयहरू पनि गर्न सक्छौँ । परन्तु हामी कहिल्यै क्रोधसँग असहमत हुन वा झगडा गर्न सक्दैनौँ या त एक अर्काको अपमान गर्न नै सक्छौँ । मुक्तिदाताले भन्नुभयो:

“किनकि साच्चैँ नै, साच्चैँ नै म तिमीहरूलाई भन्दछु, जोसँग कलहको आत्मा छ ऊ मेरो होइन, तर सैतानको हो, जो कलहको पिता हो र उसले मानिसका हृदयहरूलाई एक अर्कासँग क्रोधमा कलह गर्न भड्काउँछ ।

“हेर, मानिसका हृदयहरूलाई एक अर्का विरुद्ध क्रोधमा भड्काउनु मेरो सिद्धान्त होइन; तर यो , त्यस्ता विषयहरूलाई बन्द गर्नु मेरो सिद्धान्त हो ।”^२७

एक वर्ष पहिले, अध्यक्ष रसल एम. नेल्सनले यी शब्दहरूमा हामीसँग निवेदन गर्नुभयो: “हामी मध्ये कसैले पनि राष्ट्रहरू वा अरूहरूका कार्यहरू वा आफ्नै परिवारका सदस्यहरूलाई नियन्त्रण गर्न सक्दैनौँ । परन्तु हामी आफैलाई नियन्त्रण गर्न सक्छौँ । प्रिय दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू, आज मेरो आह्वान, तपाईंहरूका हृदय, तपाईंहरूका घर र तपाईंहरूका जीवनमा भइरहेका द्वन्द्वहरू अन्त्य गर्नका लागि हो । अरूहरूलाई चोट पुर्‍याउने सहित कुनै पनि अनि सबै प्रवृतिहरूलाई दृष्टि बाहिर राख्नुहोस्—चाहे ती प्रवृतिहरू मनोवृत्ति, छुद्र वाणी वा तपाईंलाई चोट पुर्‍याउने कसैका लागि क्रोध नै किन नहून् । मुक्तिदाताले हामीलाई अर्को गाला फर्काउन [हेर्नुहोस् ३ नफी १२:३९], हाम्रा शत्रुहरूलाई प्रेम गर्न, अनि हामीलाई प्रयोग गर्नेहरूका लागि प्रार्थना गर्न आज्ञा दिनुभयो [हेर्नुहोस् ३ नफी १२:४४]।”^२८

यो केवल उहाँ प्रतिको हाम्रो व्यक्तिगत निष्ठामा र येशू ख्रीष्टकोप्रेमद्वारा मात्रै हामीस्वयंमा एक हुने—घरमा एक हुने, चर्चमा एक हुने, अन्ततः सियोनमा एक हुने र यी सबै भन्दा पनि माथि, पिता र पुत्र र पवित्र आत्मामा एक हुने आशा गर्न सक्छौँ भनेर म पुनः भन्दछु ।

म पवित्र हप्ता र हाम्रो उद्धारकर्ताको समापक विजयका घटनाहरूमा फर्कन्छु । येशू ख्रीष्टको पुनरुत्थानले उहाँको देवत्व र उहाँले सबै विषयहरू जित्नुभएको छ भन्ने गवाही दिन्छ । करारद्वारा उहाँसँग बाँधिएमा, हामी पनि सबै विषयहरूलाई जितेर एक हुन सक्छौँ भनेर उहाँको पुनरुत्थानले गवाही दिन्छ । अमरत्व र अनन्त जीवन उहाँद्वारा सम्भव छन् भनेर उहाँको पुनरुत्थानले गवाही दिन्छ ।

आज बिहान, म उहाँको शाब्दिक पुनरुत्थान र यसले सङ्केत गर्ने सबैको गवाही दिन्छु, येशू ख्रीष्टको नाममा, आमीन ।