عید فِصَح ما — عشای مقدّس

عید فِصَح: بنی‌اسرائیل به مدت هفت روز نان فطیر بدون خمیر مایه می‌خوردند (که هم سریع‌تر درست می‌شود و هم کمتر کپک می‌زند و فاسد می‌شود).

شام آخر: عیسی مسیح نان فطیر بدون خمیرمایه عید فصح را برکت داد و تقسیم کرد و آن را به شاگردان داد. به آنها گفت که آن را به یاد بدنش بخورند، بدنی که می‌دانست به زودی درهم‌شکسته می‌شود و می‌میرد اما دوباره زنده می‌شود.

عِشای مقدّس: ما نان را به یاد بدن عیسی مسیح می‌خوریم.

عیسی مسیح نان حیات است. به واسطه رستاخیز او، همه ما با بدن‌های کامل، فسادناپذیر و فناناپذیر رستاخیز خواهیم یافت. او ما را از مرگ رهایی می‌بخشد.

عید فِصَح: بره عید فصح، یک بره نر یک ساله و بی‌عیب بود. این بره کشته می‌شد و خونش در کاسه‌ای جمع‌آوری می‌شد. زوفا (نوعی گیاه) را در کاسه فرو می‌کردند و با آن، خون برّه را دور چارچوب در بیرونی خانه می‌مالیدند. این نشانه‌ای آشکار بود برای اینکه فرشته مرگ از جان قوم هم‌پیمان با سَروَر بگذرد تا از اسارت و بندگی در مصر رهایی یابند.

شام آخر: عیسی مسیح از شراب به عنوان نماد خون خود استفاده کرد. او به شاگردانش گفت که آن را به یاد خون او بنوشند، خونی که برای آمرزش گناهان و به عنوان بخشی از پیمان جدید برای آنها ریخته خواهد شد.

عِشای مقدّس: ما آب را به یاد خون عیسی مسیح می‌نوشیم.

عیسی مسیح برّۀ خدا است. خون او ریخته شد، زیرا او برای گناهان و ناتوانی‌های ما رنج می‌کشید. خون او — قربانی او — ما را پاک می‌کند. او ما را از گناه رهایی می‌بخشد.