Unutea J.

Foto, Stephane Sayeb

Het gebeurde op een middag, en ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Mijn moeder vroeg me te gaan zitten en luisteren, want ze wilde me iets vragen. Ze had net een e-mail gekregen, met daarin het verzoek aan mij om een toespraak op de ringconferentie te houden. Toen ze me dat vertelde, was ik verbijsterd: ik spreek niet graag voor een publiek. Ik keek haar met grote ogen aan.

Ze gaf me de tijd om erover na te denken en het aan de Heer te vragen. Ze zei ook dat het een geweldige kans was om mijn vader, die geen lid is, uit te nodigen om voor het eerst met ons naar de ringconferentie te gaan. Dus ik dacht erover na, en mijn moeder en ik baden samen.

Ik stemde ermee in om op de conferentie te spreken. Daarna hebben we als gezin veel gevast en gebeden zodat de Geest me kon inspireren en mijn toespraak invloed op anderen kon hebben, vooral mijn vader.

Ik weet dat mijn vader die dag ontroerd was. Toen ik mijn toespraak hield, keek ik hem recht in de ogen zodat hij kon zien dat mijn woorden en mijn geloof in God, hoe groot of klein ook, oprecht zijn.

Ik weet dat de Heiland van me houdt, want Hij is er altijd voor me geweest, vooral tijdens deze beproeving. En zelfs als ik twijfel, weet ik dat Hij er altijd voor me zal zijn. In welke situatie ik me ook bevind, ik hoef me alleen maar met een oprecht hart tot Hem te wenden.