Wszystko staje się lepsze, gdy ufasz Bogu

W tym czasie zaczęłam wątpić w prawdziwość ewangelii, moje świadectwo i to, kim był Jezus Chrystus. W pewnym momencie zakwestionowałam nawet Jego istnienie i zaczęłam myśleć, że jestem ateistką. Moje serce było twarde i zimne jak lodowa bryła.

Ten etap mojego życia był niezwykle trudny i złożony. Myślę, że dzieje się tak dlatego, że kiedy przestajemy wierzyć w Jezusa Chrystusa i Jego moc, nasze życie traci sens i staje się nieszczęśliwe.

W końcu mój ojciec wpłynął na mnie, abym znów zaczęła przychodzić do kościoła. Zrobiłam to, mimo że nadal byłam zdezorientowana i borykałam się z wieloma pytaniami.

Pewnego dnia w kościele zobaczyłam plakat dotyczący seminarium. Wzbudziło to moje zainteresowanie. Zwróciłam się do mojego biskupa, aby go o to zapytać. Natychmiast dodał mnie do grupowego czatu seminarium i powiedział, że zajęcia zaczynają się o 5:30 rano.

Zaczęłam więc uczęszczać na zajęcia seminarium. Pomogło mi to nawiązać nowe przyjaźnie i ostatecznie zdobyć świadectwo o Kościele i pismach świętych. Miałam nauczyciela, który dodawał otuchy uczniom i wydobywał z nas to, co najlepsze. Odkryłam, że studiowanie pism świętych naprawdę pozwala nam poznawać Zbawiciela. Istnieje różnica pomiędzy słuchaniem czyjegoś świadectwa, a poszukiwaniem własnego poprzez studiowanie i wiarę.

Na początku to, co wiedziałam o Ojcu Niebieskim i Jezusie Chrystusie odkryłam dzięki temu, co mówiły inne osoby. Jednak nie możemy cały czas polegać wyłącznie na świadectwach innych osób. Sami musimy poznać Zbawiciela.

Musimy znaleźć czas dla Zbawiciela i dla boskich spraw, abyśmy mogli stać się Jego uczniami. Nauczyłam się, że poznajemy Go, kiedy:

1. Świadomie Go szukamy.

2. Czytamy pisma święte.

3. Staramy się doskonalić duchowo.

4. Modlimy się.

5. Uczęszczamy do świątyni.

6. Służymy bliźnim.

7. Pościmy.

8. Bierzemy z Niego przykład.

9. Mamy dobre serce.

10. Nie mówimy nic złego ani nie plotkujemy o innych ludziach.

Dzięki temu poznałam Zbawiciela — i stałam się jedną z Jego uczennic. Bycie uczniem Jezusa Chrystusa jest bardzo ważne, ponieważ możemy korzystać z Jego światła, aby pomagać bliźnim. Dzięki naszemu dobremu przykładowi inni ludzie mogą zobaczyć, jak wielkim błogosławieństwem jest ewangelia.

Kiedy wróciłam do Kościoła, byłam na dnie — pełna wątpliwości, bez przyjaciół, bez nadziei, nie wiedząc, kim naprawdę jestem ani jaki mam cel.

Teraz ewangelia jest „płomieniem”, który oświetla moje życie i pomaga mi czynić to, co właściwe, i stawać się lepszą osobą. Nie wiem, gdzie bym była bez ewangelii.

Wszystko w życiu staje się lepsze, gdy ufasz Bogu. Od chwili, gdy zaczniesz Go poszukiwać, zaczniesz wychodzić z dołu, a wszystko zacznie się poprawiać. Oczywiście, przeciwności nadal będą się pojawiać, ale to zaufanie i pragnienie wiary stopniowo będą cię podnosić. Może to zająć trochę czasu, ale będzie lepiej!

Kiedy zaufasz Ojcu Niebieskiemu, będziesz w stanie stawić czoła wszystkiemu, przez co przechodzisz — czy będą to wyzwania, wątpliwości, problemy zdrowotne czy samotność. Na przykład, możesz mieć dobre stopnie na sprawdzianie, poprawić stan swojego zdrowia lub otrzymać odpowiedzi — czasami odpowiedzi, których szukałeś od 10. roku życia, jak to było w moim przypadku — jeśli będziesz Go szukać i Mu zaufasz.

Jestem tego pewna. Dzięki ewangelii mogę powiedzieć, że się zmieniłam. Tak naprawdę wszystko się zmieniło — moje serce, myśli, zachowanie i zasady. Teraz znam prawdę i to zmienia wszystko. Wszystko stało się lepsze dzięki ewangelii Jezusa Chrystusa.