Ukryte skarby

Według Doktryny i Przymierzy 95 Pan nieco zawiódł się na świętych. Wcześniej nakazał im zbudować świątynię (zob. Doktryna i Przymierza 88:119), ale pięć miesięcy później nadal nic z tym nie zrobili.

Dziś wydaje się to nie do pomyślenia. Kładziony jest duży nacisk na budowanie świątyń! Jednak w 1833 roku Pan nie objawił zbyt wiele na temat świątyń. Święci nie do końca zdawali sobie sprawę z tego, jak wielkie będą miały one znaczenie.

Co więc zrobił Pan? Szczegółowo wyjaśnił, dlaczego chciał, aby święci zbudowali świątynię (zob. Doktryna i Przymierza 95:8–17). Wyjaśnił to, co powiedział wcześniej, podając nowe spostrzeżenia i tłumacząc znaczenie tego działania.

W 1834 roku święci zastanawiali się, dlaczego Pan pozwolił, by ich wrogowie nękali ich i wypędzali z ich własnej ziemi. Poprzez Proroka Józefa Smitha Pan przekazał dwie odpowiedzi:

Po pierwsze, Pan powiedział, że czasami pozwala niegodziwym czynić zło, „aby wypełnili miarę niegodziwości swoich” (Doktryna i Przymierza 103:3). Alma ujął to w ten sposób: „Dopuszcza On, aby to uczynili […], aby sprawiedliwe były sądy, które na nich wyda” (Ks. Almy 14:11).

Drugi powód, który Pan podał świętym jako przyczynę ich problemów, był prawdopodobnie nieco trudniejszy do usłyszenia: „Aby ci, którzy nazywają się moim imieniem, mogli być karceni przez krótki okres […], gdyż wcale nie zważali na nauki i przykazania, jakie im dałem” (Doktryna i Przymierza 103:4).

Nie oznacza to, że Bóg pochwala niegodziwe i bezprawne czyny ich wrogów. On nie „inspirował” motłochu do atakowania świętych. Pozwolił mu korzystać z wolnej woli i nie interweniował, aby go powstrzymać.

Jednak Pan nadal obiecywał, że jeśli święci będą posłuszni, „nigdy nie przestaną zwyciężać” (Doktryna i Przymierza 103:7).

Być może zastanawiałeś się, dlaczego wyższe kapłaństwo zostało nazwane imieniem Melchizedeka. Pan wyjaśnił to poprzez Proroka Józefa Smitha.

„Przed jego [Melchizedeka] czasami zwało się ono Świętym Kapłaństwem według Porządku Syna Bożego. Lecz z szacunku, to jest poważania, dla imienia Najwyższej Istoty, aby uniknąć zbyt częstego powtarzania Jej imienia, oni, czyli Kościół w starożytnych czasach, nazwali kapłaństwo to imieniem Melchizedeka” (Doktryna i Przymierza 107; 3–4).

Zastanówcie się, jak często wspominamy o „Kapłaństwie Melchizedeka” podczas spotkań kościelnych i w nieformalnych dyskusjach. A teraz wyobraźcie sobie, co by było, gdybyśmy za każdym razem zamiast „Melchizedek” mówili „Syn Boga”. Zaczęłoby się to wydawać brakiem szacunku. Pan chciał temu zapobiec.