Ogień. Noże. Taniec. I ewangelia.

Samoański taniec z ognistymi nożami, czyli ailao afi, to nowoczesne podejście do tradycyjnego tańca wojennego. To wyjątkowy talent, forma sztuki i ekspresji, a dla wielu sposób wyraz szacunku dla swojej kultury.

Oto jak wyjaśniła to trójka młodych osób z Hawajów w USA:

Vivian, 18 lat: „Tradycyjnie był to taniec, który wojownicy wykonywali tylko z nożem. Później dodano ogień i obracanie nożami. Jest to bardzo podobne do obracania pałką mażoretkową, tylko z ogniem na obu końcach”.

Tui, 12 lat: „Taniec ognistych noży wiąże się z dużą ilością ciepła. Ale jest też dużo wymachiwania. Rzucasz nawet nożem i poruszasz nim w trakcie obrotów.

Joseph, 18 lat: „Kiedy ogień jest w ruchu, wiatr gwiżdże i grają bębny, jest dosyć głośno. Ale szczerze mówiąc, jest to dla mnie cichy, duchowy moment, ponieważ ma on dla mnie ogromne znaczenie. Przy pomocy ognistego noża nawiązuję więź z moją rodziną i moją kulturą”.

Dla tych młodych osób taniec z ognistymi nożami to nie tylko niesamowity i rzadki talent. Dzięki niemu zdobyli również wiele cennych życiowych lekcji o pozostawaniu blisko Pana poprzez życie zgodne z ewangelią i pomaganie innym ludziom.

Kiedy wykonujesz taniec z ognistymi nożami, wiele rzeczy może pójść nie tak. Benzyna może przedostać się na rękojeść, przez co uchwyt może stać się śliski. Wiatr może również mieć wpływ i utrudnić złapanie noża. Ufanie Panu podczas tańca było dla mnie ogromną pomocą.

Jednym z moich ulubionych fragmentów z pism świętych jest werset Przypowieści Salomona 3:5, który mówi o ufaniu Panu z całego serca. Myślę, że to ważne, ponieważ w momencie występu zdajesz sobie sprawę, jak wiele ćwiczyłeś, ale tak naprawdę wszystko sprowadza się tylko do ciebie, ognistego noża i Ojca Niebieskiego.

Lubię modlić się do Ojca Niebieskiego w ten sposób: „OK, włożyłem w to pracę, teraz proszę, pokieruj moimi rękami”.

Zawody w tańcu z ognistymi nożami wymagają wielu przygotowań. Ćwiczę codziennie na około sześć miesięcy przed zawodami.

To też może być trudne, ponieważ mam napięty grafik. Zawsze jednak robię miejsce dla Pana, chodząc do kościoła, uczestnicząc w zajęciach Organizacji Młodych Mężczyzn, seminarium, czytając pisma święte i modląc się. Kiedy robię te rzeczy, zauważam różnicę danego dnia. Wszystko się układa.

Zdecydowanie czuję, że Chrystus jest blisko mnie. Jeśli ufasz Panu i starasz się stawiać Go na pierwszym miejscu, On pomoże ci we wszystkim, co musisz zrobić.

Dorastając, obserwowałam, jak moi wujkowie i kuzyni tańczą z ognistymi nożami. Pomyślałam, że to naprawdę fajne, ale nie wiedziałam, czy sama dam radę temu podołać. W liceum postawiłam sobie za cel nauczenie się tej umiejętności. Kiedy ją opanowałam, doprecyzowałam swój cel: chciałam wziąć udział w zawodach tańca z ognistymi nożami.

Taniec ten pomógł mi w nabraniu pewności siebie. Kiedy tańczysz, są pewne ruchy, w których podrzucasz nóż, obserwujesz go w powietrzu, a następnie łapiesz. Zdarzało mi się uciekać przed ostrzem po tym, jak rzuciłam nóż w powietrze. Mój tata nauczył mnie, jak nabrać pewności do wykonania danego ruchu i nie tracić pewności siebie.

Z biegiem czasu zaczęłam zachowywać się pewniej podczas występów i w ogóle. Teraz jest naprawdę świetnie. Czasami dziewczyny podchodzą do mnie po występach i mówią, że były zainspirowane i też chcą spróbować tańca z ognistymi nożami. To dla mnie ekscytujące, że inspiruję innych ludzi do zrobienia czegoś, o czym sądzili, że nie są w stanie tego zrobić!

Kiedy występuję, nie denerwuję się. Czuję dreszczyk emocji. Nauczyłem się, że nawet jeśli coś się nie uda, mogę obrócić to w coś pięknego. To jest prawie jak malowanie. Kiedy malarz popełnia błąd, może zrobić ze swojego dzieła coś nowego. Czasem upuszczam swój ognisty nóż, ale podnoszę go z powrotem i tańczę dalej.

Dodawanie sobie otuchy bardzo pomogło mi w pokonywaniu swoich lęków. Zamiast myśleć: „A co, jeśli coś się nie uda?”, staram się mieć więcej myśli typu: „A co, jeśli pójdzie mi dobrze?!”.

Rutyną stało się dla mnie również odmawianie cichej modlitwy przed każdym występem z użyciem ognistego noża. Modlitwa chroni mnie i pomaga mi dobrze tańczyć. Kiedy się modlę, mam pewność, że dobrze mi pójdzie.

Zwykle jestem zdenerwowany przed występami z ognistymi nożami. Za każdym razem, zanim zacznę występ, zmawiam modlitwę. Pewnego razu, zanim wszedłem na scenę, pomodliłem się i poczułem ciepło zamiast strachu. Kiedy tańczyłem, czułem, jakby ktoś stał obok mnie.

Modlitwa naprawdę pomaga mi w opanowaniu nerwów. Po modlitwie zdaję sobie sprawę, że podczas występu po prostu dobrze się bawię!

Zeszłego lata wykonywaliśmy pokazy z ognistymi nożami w Rumunii i Bułgarii. Mój tata zawsze każe nam uczyć się pieśni „W domu miłość jest” (Hymny, nr 184) w języku krajów, które odwiedzamy. Robimy to, aby po występie zaśpiewać ją wspólnie, jakbyśmy byli rodziną.

Myślę, że przesłanie o miłości w domu jest ważne, ponieważ przypomina nam, aby okazywać miłość wszędzie, gdzie się udajemy. Czuję, że podnoszę na duchu innych ludzi i sprawiam, że są szczęśliwi. I chociaż czasami nie mówią w moim języku, wiem, że czują przesłanie ewangelii, którą dzielimy się za pomocą naszych talentów.

Nainoa A., 13 lat

Przesłanie o miłości w domu jest ważne, ponieważ jeśli ludzie nie wiedzą, że otacza ich miłość, mogą być nieszczęśliwi. Kiedy w moim domu panuje miłość, czuję spokój i ukojenie.

Taniec z ognistymi nożami to jeden ze sposobów, w jaki ta młodzież jaśnieje swoim światłem i dzieli się swoim talentem z innymi ludźmi. „Występuję z moją rodziną i dzielę się swoimi talentami na całym świecie. Czuję się szczęśliwy, wiedząc, że jeśli dzielę się tym, podnoszę innych na duchu”, mówi Nainoa.

Starszy brat Nainoa, Kawiki, mówi, że taniec z ognistymi nożami przypomina mu o tym, jak światło przezwycięża ciemność. Dzielenie się swoimi talentami jest dla niego jak dzielenie się swoim światłem z innymi ludźmi.

Joseph powiedział, że kiedy jaśniejemy, robimy to dla Ojca Niebieskiego. „Kiedy dzielimy się tym, co mamy, nie tylko jesteśmy błogosławieni my czy ludzie, z którymi dzielimy się naszymi talentami, ale także oddajemy chwałę naszemu Ojcu Niebieskiemu”.

Vivian mówi, że jej dziadek zawsze przytacza Ew. Mateusza 5:16, gdzie mowa o tym, aby nasze światło jaśniało przed ludźmi. „Myślę, że to dobry fragment, ponieważ nie trzeba być dobrym w tańcu z ognistymi nożami, aby dzielić się ewangelią. Możesz być dobry w czymkolwiek i wykorzystywać swoje talenty, aby z ich pomocą dzielić się ewangelią”.