Delen en dienen

Hier in Ghana hebben we een rijke cultuur, lekker eten en bovenal goede vriendschappen met andere mensen. Veel van mijn vrienden zijn lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, en mijn beste vriendin heeft zich een paar jaar geleden laten dopen. Ze zegt vaak voor de grap tegen mij: ‘Waarom heb je niet eerder gezegd dat ik lid van de kerk moest worden?’ En ze heeft gelijk! Dus nu doe ik meer om mensen bij de kerk te brengen, ze uit te nodigen voor activiteiten, en ze te laten zien waar het allemaal om draait.

Er zitten maar twee andere leden van de kerk in mijn klas. Ons geloof is voor sommige klasgenoten echt een andere wereld. Ze stellen ons vaak vragen over het evangelie, en soms zijn die moeilijk te beantwoorden. Als we geen antwoord op een vraag weten, bespreken we die samen en vragen we onze kerkleiders om advies. Als we weten wat we moeten zeggen, vertellen we onze klasgenoten over onze overtuiging. Ik heb zelfs sommigen van hen uitgenodigd om zelf te komen kijken hoe we aanbidden, en ze hebben een goed gevoel over de avondmaalsdienst.

Ik heb ook geleerd dat de Heilige Geest dichter bij je is als je vaker goeddoet. Ik help mensen op straat vaak als ze veel spullen moeten dragen. Laatst zag ik een vrouw die wat spullen op haar hoofd droeg. Ik kende de vrouw en haar achtergrond niet, maar ik ging naar haar toe en vroeg of ik haar kon helpen. Die hulp nam ze graag aan, dus nam ik wat spullen van haar over.

Toen we bij haar huis kwamen, ontdekte ik dat ze bakker is. Ik had toen geen baantje en had er een nodig om wat extra geld te verdienen. Ze wist niet dat ik op zoek was naar werk. Ze vertelde opeens dat ze iemand nodig had om haar te helpen met brood bakken en dat ze daarvoor wilde betalen. Ze gaf me werktijden die precies in mijn drukke schema pasten. Ik denk niet dat het toeval was, maar een zegen van God omdat ik anderen hielp. Het was alsof mijn hemelse Vader tegen mij zei: ‘Jongen, ik zie het goede dat je hebt gedaan!’

Ik getuig dat Jezus Christus het middelpunt en het pad is. We moeten Hem en de mensen om ons heen dienen.

Ik nodigde een vriendin uit voor een oudejaarsfeestje in de kerk. Ze is geen lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, maar staat er wel positief tegenover. Ze kwam dronken aan. Ze kreeg een paniekaanval en vertelde me over haar moeilijkheden thuis. Ik wist dat ik haar moest helpen.

Ik nam haar mee naar mijn vader. Ik vroeg of hij haar een priesterschapszegen wilde geven. Ik gaf haar een beetje uitleg over zegens en ze zei dat ze er wel een wilde. Na de zegen huilde ze niet meer en glimlachte ze zelfs!

Na deze ervaring stelde ze me vragen over het priesterschap. Samen met een andere vriend vertelde ik hoe het evangelie ons en onze familie tot zegen is.

Het voelde goed om het evangelie met mijn vriendin te delen. Een discipel van Jezus Christus probeert op Jezus Christus te lijken en te doen wat Hij deed, vooral als we zien dat iemand het moeilijk heeft.

Op een koude dag in januari werd mij gevraagd of ik klaspresidente jongevrouwen wilde worden. Het was mijn eerste jaar bij de jongevrouwen, en hoewel ik niet had verwacht dat ik klaspresidente zou worden, was ik heel erg blij. Ik knikte glimlachend.

Toen kreeg ik te horen dat ik moest bidden over mijn raadgeefsters.

Mijn vreugde maakte al snel plaats voor angst. Ik was bang dat ik de verkeerde mensen zou kiezen, of nog erger, dat ik helemaal geen beslissing zou kunnen nemen!

Later die avond zei ik tegen mijn moeder dat ik bang was dat ik geen beslissing zou kunnen nemen. Ze zei dat ik naar mijn kamer moest gaan om te bidden en een paar verzen in het Boek van Mormon te lezen.

Ik ging met mijn zorgen naar mijn kamer. Ik bad en vroeg mijn hemelse Vader of Hij me wilde helpen om de juiste beslissing te nemen. Toen sloeg ik de Schriften open waar ik was gebleven en las het eerste vers dat ik tegenkwam. Er stond: ‘En Christus heeft gezegd: Indien u geloof in Mij hebt, zult u macht hebben om alles te doen wat Ik raadzaam acht’ (Moroni 7:33).

Toen ik dat vers had gelezen, wist ik dat mijn hemelse Vader mijn gebed had verhoord. Hij kende mij en wilde mij helpen. Ik hoefde alleen maar mijn geloof in Hem te oefenen. Hij zou me laten weten wat ik moest doen.

Ik weet dat God ons kent en dat Hij ons zal helpen als we bereid zijn om ons geloof in Hem te stellen.