Cud na progu

Gracie zjadła ostatni kęs naleśników, włożyła naczynia do zlewu i była gotowa do wyjścia z plecakiem w ręku.

„Czas na rodzinną modlitwę”, powiedział tata.

Wszyscy uklękli w salonie. George, brat bliźniak Gracie, odmówił modlitwę. „Proszę, pomóż nam mieć dobry dzień w szkole”, powiedział. „I proszę, pobłogosław mamę, żeby wyzdrowiała. Proszę, pobłogosław lekarzy, aby wiedzieli, jak jej pomóc”.

Mama Gracie miała guza mózgu. Musiała poddać się operacji. Lekarze mieli nadzieję, że wyzdrowieje, ale nie mieli takiej pewności.

Po modlitwie mama wszystkich przytuliła. „Dzisiaj znowu idę do lekarza. Mam nadzieję, że uda nam się uzyskać więcej odpowiedzi”.

Co się stanie, jeśli mama umrze i nie będę już mogła z nią rozmawiać?, zastanawiała się Gracie. Bardzo się bała. Nie wyobrażała sobie sytuacji, w której nie będzie mogła przytulić się do mamy lub nie zobaczyć jej po szkole.

Tego dnia Gracie normalnie poszła na zajęcia, przerwę i lunch. Ciągle jednak myślała o mamie. Kiedy ogarniał ją strach, myślała o swojej ulubionej pieśni z Organizacji Podstawowej. Razem na zawsze wieczna rodzina wypełnia Boży plan, śpiewała w myślach.

Po powrocie ze szkoły Gracie i George wbiegli do domu i mocno uścisnęli mamę. „Jak poszło u lekarza?”, spytała Gracie.

„Bardzo dobrze”, powiedziała mama. „Wciąż nie wiemy zbyt wiele. Mam jeszcze kilka wizyt w przyszłym tygodniu przed operacją”.

Gracie ucieszyła się na widok mamy. Wciąż się jednak martwiła.

Kilka dni później zadzwonił dzwonek do drzwi. Kiedy mama otworzyła drzwi, Gracie usłyszała śpiew.

Stanęła z mamą na progu i patrzyła na tłum przyjaciół rodziny z kościoła i ze szkoły. Wszyscy śpiewali pieśni z Organizacji Podstawowej. „Myśleliśmy o was i chcieliśmy was pocieszyć”, powiedziała jedna z osób. Potem znów zaczęli śpiewać.

George też podszedł do drzwi. Zwracając się do Gracie, powiedział: „Zaśpiewajmy razem z nimi!”.

Gracie i George chwycili kurtki i wybiegli na zewnątrz, aby dołączyć do pozostałych. Śpiewali tak głośno, jak tylko mogli:

Gracie zobaczyła, jak mama ociera łzy. Jej młodsza siostra, Rosie, trzymała się nóg mamy i też słuchała.

Gracie ogarnęło uczucie spokoju. Wciąż martwiła się o mamę. Wiedziała jednak, że Jezus Chrystus kocha jej rodzinę. On był Bogiem cudów. W jakiś sposób Gracie wiedziała, że wszystko będzie dobrze.

Ilustracje — Bethany Stancliffe