“ไปเยี่ยมคุณตาผู้เป็นกษัตริย์,” เพื่อนเด็ก, พฤศจิกายน 2025, 20–21.
ไปเยี่ยม คุณตาผู้เป็นกษัตริย์
คุณตาเล่าให้กิฟต์ฟังถึงเรื่องราวเกี่ยวกับบรรพชนของเธอ
เรื่องจริงจากไนจีเรีย
กิฟต์พิงขอบเรือและมองด้วยความพิศวงขณะน้ำกระทบด้านข้าง เธอเอื้อมมือลงไปใกล้คลื่น และละอองน้ำกระทบแขนเธออย่างอ่อนโยน นี่เป็นการเดินทางที่เธอชื่นชอบ เธอและครอบครัวกําลังเดินทางไปหมู่บ้านของคุณตา และเธอเริ่มเข้าใกล้โลกที่เป็นธรรมชาติและอิสระกว่าชีวิตในเมืองที่เธอจากมาในทุกขณะ
ในเมือง กิฟต์กลมกลืนไปกับคนอื่น เธอเป็นหนึ่งในหลายล้านคน บางครั้งก็รู้สึกดี—ที่ได้เป็นตัวของตนเอง โดยไม่มีใครสนใจสิ่งที่เธอเลือกใส่หรือทํามากนัก แต่ในหมู่บ้านของคุณตานั้นแตกต่างออกไป ที่นั่นกิฟต์มีลักษณะเฉพาะตัว เธอเป็นเจ้าหญิง—หลานสาวของกษัตริย์ผู้มีปัญญา
หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง เรือก็เทียบท่า แต่ช่วงการเดินทางที่นานที่สุดยังอยู่ข้างหน้าคือการนั่งรถโดยสารหกชั่วโมง เธอรู้ว่าจะเหนื่อย แต่อีกไม่นานเธอจะได้อยู่กับคุณตาของเธออีกครั้ง นั่นทําให้ทุกอย่างคุ้มค่า
ถนนขรุขระมาก กิฟต์พยายามฆ่าเวลาด้วยการมองดูเมฆรูปร่างต่างๆ ที่เธอเห็นนอกหน้าต่าง และมองดูแผ่นดินอันสวยงามที่เลือนลางผ่านไป ดวงอาทิตย์เริ่มตกดินเมื่อรถโดยสารจอดที่ป้าย ในที่สุด! คุณตา! กิฟต์กระโจนลงจากรถโดยสารและวิ่งไปที่บ้านในหมู่บ้าน
เธอมองหาคุณตาในบ้าน หาที่ลานด้านใน ที่คุณแม่เคยเลี้ยงแพะสมัยเด็ก เธอหาในห้องนอน ซึ่งที่นั่น ตอนกลางคืนเธอจะต้องปิดหน้าต่างเพื่อกันยุง หาที่ลานหลังบ้าน ที่เธอสวมเสื้อคลุมของราชวงศ์—ผ้าพันคอสีสดใสและมงกุฎกระดาษ—เพื่อเข้าร่วมสภาหมู่บ้าน
กิฟต์เห็นคุณตานั่งอย่างสงบบนม้านั่ง กำลังมองไปยังสวนของครอบครัว กิฟต์ยิ้ม
“คุณตาคะ!” เธอเรียก
คุณตายืนและอ้าแขนกว้าง “หลานรักของตา” เขากระซิบขณะโอบกอดเธออย่างอบอุ่น “นั่งพักกับตาสิ”
“หนูคิดถึงคุณตาค่ะ” กิฟต์บอก
“ตาคิดถึงหลานมากกว่าจ้ะ! ตาดีใจที่หนูอยู่ที่นี่” คุณตาหยุดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “หนูรู้ไหมว่าสวนนี้พิเศษอย่างไร?”
กิฟต์ส่ายหน้า
คุณตาชี้ไปที่ต้นไม้ตรงหน้าพวกเขา “นี่คือต้นไม้ครอบครัว” เขากล่าว กิฟต์สังเกตเห็นว่ามันดูอายุมากและแข็งแรง
“กระเบื้องบนพื้นรอบต้นไม้มีชื่อบรรพชนของเรา เราต้องระลึกถึงครอบครัวของเราเสมอ”
กิฟต์ไม่รู้จักหลายชื่อบนกระเบื้อง เธอจะจดจําคนที่เธอไม่รู้จักได้อย่างไร? “เล่าเรื่องราวของพวกเขาให้ฟังหน่อยค่ะ คุณตา” กิฟต์บอก
คุณตาอ่านชื่อทีละชื่อและเล่าให้กิฟต์ฟังถึงเรื่องราวเกี่ยวกับบรรพชนของเธอ ขณะที่เขาพูด กิฟต์เริ่มรู้ว่าในบางแง่มุม นี่ก็เป็นเรื่องราวของ เธอ เช่นกัน เธอมีหลายอย่างคล้ายกับสมาชิกในครอบครัวเหล่านี้ที่เธอไม่เคยพบมาก่อน
ในขณะนั้น กิฟต์ท์เข้าใจบางสิ่งที่สําคัญ ไม่ใช่เพียงคลื่นและแผ่นดินเท่านั้นที่ทําให้เธอรู้สึกเป็นอิสระที่นี่ แต่เป็นความสัมพันธ์กับครอบครัวที่เธอรู้สึกในหมู่บ้านนี้กับคุณตา
คุณตาเล่าเรื่องจนดวงดาวส่องประกายบนท้องฟ้า
ในที่สุด คุณตาถอนหายใจ “เราเข้าไปข้างในดีกว่า”
“อีกสักครู่ค่ะ” กิฟต์บอก
กิฟต์เดินไปที่ต้นไม้และแตะเปลือกไม้อย่างอ่อนโยน จากนั้นเธอมองดูกระเบื้องบนพื้น แล้วนึกถึงเรื่องราวของบรรพชนแต่ละคน สักวันหนึ่ง เธอจะไปเข้าพระวิหารและทําศาสนพิธีศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเขา เพราะพวกเขา เธอจึงอยู่ที่นี่ตอนนี้ เธอจะทำส่วนของเธอเพื่อตอบแทนของขวัญที่พวกเขาให้เธอ
คุณตายื่นมือออกมา กิฟต์ก็ยื่นมือไปจับไว้ กิฟต์หันกลับไปมองต้นไม้ครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเดินเข้าบ้านที่สมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ กำลังรอต้อนรับเธออยู่
ภาพประกอบโดย ออเดรย์ เดย์