Veel manieren om ‘Ik hou van je’ te zeggen

‘Laten we onze gezinsraad met een gebed beginnen’, zei Trina’s papa.

Trina knielde naast haar broers en zussen terwijl haar broer Taylor het gebed uitsprak. Toen gingen ze allemaal zitten.

‘Mama en ik willen het even over Adam hebben’, zei papa. Trina’s broer Adam was op zending. Hij was drie maanden geleden vertrokken en Trina miste hem.

‘Hij komt deze week van zijn zending thuis’, zei mama.

Trina schrok. Ik hoop dat het goed met hem gaat, dacht ze.

‘Huh? Hoezo?’ vroeg Taylor.

‘Hij heeft last van een angststoornis en is depressief’, zei mama. ‘Dat betekent dat hij veel zorgen en verdriet heeft die niet zomaar weggaan. Artsen gaan hem hier helpen, net zoals ze doen bij een gebroken been of ziekte.’

Trina wist niet wat ze ervan moest denken. Ze had vrienden van wie een broer of zus vroegtijdig van zending was thuisgekomen om hulp van een dokter te krijgen. Zou alles wel goed komen met Adam?

‘We willen al het mogelijke doen om Adam te helpen. Zouden jullie willen bidden hoe jullie je broer kunnen helpen?’ vroeg papa.

Trina en haar broers en zussen knikten.

‘Als je ergens mee zit, kun je altijd bij ons terecht en ons vertellen hoe je je voelt. We houden zielsveel van jullie’, zei mama. Trina rende naar haar toe om haar een knuffel te geven, waarna de rest van het gezin er een grote groepsknuffel van maakte.

De daaropvolgende dagen dacht Trina over Adam na. Ze bad wat ze voor hem kon doen. Ze dacht aan momenten waarop ze zich zorgen had gemaakt of verdrietig was geweest, en hoeveel haar familie haar toen had geholpen. Maar een angststoornis en depressiviteit leken niet niks.

‘Hoe kan ik Adam helpen?’ vroeg Trina aan mama.

‘We kunnen niet veranderen wat Adam voelt’, zei mama. ‘Maar we kunnen hem steunen en laten zien dat we om hem geven.’

‘We kunnen van hem houden!’ zei Trina.

Mama glimlachte en omhelsde haar. ‘Dat is het beste wat we kunnen doen.’

Trina wist dat ze op veel manieren ‘Ik hou van je’ kon zeggen, zelfs zonder woorden. Als familieleden iets liefs voor haar deden of haar een knuffel gaven, wist ze dat ze van haar hielden. Dat kon Trina voor Adam doen!

Trina besloot dat ze nu al liefde voor Adam kon tonen. Ze schreef met krijt een boodschap voor hem op de stoep. Ze verstopte lieve briefjes in hun huis. Ze hielp haar broers en zussen om een bord te maken. Daarop stond: ‘Welkom thuis, ouderling Dawson! We houden van je!’

De volgende dag gingen ze als gezin naar de luchthaven. Trina hielp haar broers en zussen om het bord dat ze hadden gemaakt vast te houden. Toen Adam naar buiten kwam, renden Trina en haar familie naar hem toe om hem te omhelzen.

‘Ik hou van je, Adam!’ zei Trina.

Toen ze thuiskwamen, pakte Trina Adam bij de hand en toonde hem haar boodschap op de stoep.

‘We zijn heel trots op je, ouderling Dawson’, las Adam. Hij keek naar zijn ouders en broers en zussen. ‘Bedankt, iedereen.’ Hij kneep in Trina’s hand.

Adam ging zijn koffer in zijn kamer zetten. Hij kwam met een grote glimlach op zijn gezicht terug. ‘Wie heeft al die lieve dingen in huis gedaan? Ik vond net een lief briefje op mijn kussen.’ Hij knipoogde naar Trina.

Trina glunderde. Ze stond te popelen om nog meer manieren te bedenken om ‘Ik hou van je’ te zeggen!