សុន្ទរកថា និងការពិភាក្សា ៖ អែលឌើរ និងស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន និងយុវមជ្ឈិមវ័យ
ការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានទូទាំងពិភពលោកសម្រាប់យុវមជ្ឈិមវ័យ
ថ្ងៃអាទិត្យ ទី១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៦
អែលឌើរ ផាទ្រីក ខៀរ៉ុន ៖ វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលបាននៅទីនេះជាមួយក្មួយៗទាំងអស់គ្នានារាត្រីនេះ ក្នុងការប្រារព្ធខួបលើកទី១០០ឆ្នាំនៃថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន និងគិតអំពីជីវិតទាំងអស់ដែលបានផ្លាស់ប្តូរតាមរយៈថ្នាក់សិក្ខាសាលា និងថ្នាក់វិទ្យាស្ថានក្នុងរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មកនោះ ។ វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលបានឃើញក្មួយៗមកដល់ក្នុងរាត្រីនេះ ។ ហើយខ្ញុំចង់និយាយថា ទីនេះមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅយ៉ាងអស្ចារ្យ និងធំធេងបំផុត ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ក្មួយៗបានកត់សម្គាល់ឃើញថា យើងមានភ្លើងប៊ីស្ត្រូ ដើម្បីបង្កើនអារម្មណ៍កក់ក្ដៅនៅទីនេះ ។
វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលបាននៅជាមួយក្មួយៗ ហើយយើងទន្ទឹងរង់ចាំពេលវេលានេះជាមួយក្មួយៗ និងសូមអរគុណសម្រាប់ការអញ្ជើញមក ។ យើងទទួលស្គាល់ថា ក្មួយៗខ្លះបានជួបការកកស្ទះចរាចរណ៍ ប៉ុន្តែក្មួយៗនៅតែនៅទីនេះ ដែលជារឿងគួរឲ្យកោតសរសើរ ។
ស៊ីស្ទើរ ជែននីហ្វើរ ស៊ី. ខៀរ៉ុន ៖ មែនហើយ យើងពិតជាមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងចំពោះភាពរំភើបដែលយើងមានអារម្មណ៍នៅទីនេះនារាត្រីនេះ ហើយយើងចូលចិត្តមើលមុខរបស់ក្មួយៗដែលចូលរួមជាមួយយើងផ្ទាល់នារាត្រីនេះ ។ ប៉ុន្តែ យើងក៏កំពុងព្យាយាមស្រមៃដល់អ្នកដែលប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងរោងជំនុំ ឬនៅក្នុងផ្ទះ ឬកន្លែងណាមួយដោយឡែកពីគ្នា ដើម្បីទស្សនានារាត្រីនេះផងដែរ—ខណៈពេលដែលក្មួយៗស្វែងរកចំណងកាន់តែជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់ក្មួយៗ ។ យើងស្រឡាញ់ក្មួយៗទាំងអស់គ្នា ហើយយើងមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងដែលបាននៅជាមួយក្មួយៗ ។
កាលពីពីរបីសប្តាហ៍មុន យើងមានឱកាសដ៏អស្ចារ្យក្នុងការជួបជាមួយក្រុមមិត្តភក្ដិរបស់ក្មួយៗពីរក្រុមផ្សេងគ្នា—ហើយតាមពិតទៅ ពួកគេខ្លះនៅទីនេះនារាត្រីនេះ—ហើយយើងបានអង្គុយសន្ទនាជាមួយពួកគេ ។ យើងបានជជែកគ្នាប្រហែលមួយម៉ោង ឬច្រើនជាងនេះជាមួយក្រុមទាំងពីរនេះ ។ ពួកគេបានសួរសំណួរមួយចំនួន ហើយយើងបានផ្តល់ចម្លើយខ្លះៗទៅវិញ ។ ពួកគេមកពីប្រទេសចំនួនប្រាំផ្សេងគ្នា ៖ យុវមជ្ឈិមវ័យមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក មកពីប្រទេសម៉ិកស៊ិក មកពីប្រទេសន័រវេស មកពីកោះឃូរ៉ាខៅ នៃសមុទ្រការ៉ាប៊ីន និងមកពីសាធារណរដ្ឋកុងហ្គោ ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ដូច្នេះអ្វីដែលយើងនឹងធ្វើឥឡូវនេះ គឺពិនិត្យមើលសំណួរចំនួនប្រាំដែលត្រូវបានសួរនៅក្នុងវីដេអូ ។ ហើយរួចមកយើងអាចនឹងផ្តល់មតិយោបល់មួយ ឬពីរនៅចន្លោះវីដេអូនីមួយៗ ។ តស់ ! ឥឡូវយើងមើលវីដេអូទីមួយ ។
ទទួលស្គាល់ និងយកឈ្នះឧបសគ្គ
យុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ តើមានឧបសគ្គធំៗអ្វីខ្លះដែលលោកបានឃើញថា យុវមជ្ឈិមវ័យនៅលីវប្រហែលជាបានដាក់វានៅលើផ្លូវរបស់ខ្លួនឯង ដែលរារាំងយើងពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ឬរារាំងយើងពីការក្លាយជាអ្វីមួយដែលព្រះសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងប្រែក្លាយ ?
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ពេលខ្ញុំគិតអំពីឧបសគ្គដែលយុវមជ្ឈិមវ័យមាន ខ្ញុំគិតដល់គំនិតមួយដែលថា ជីវិតនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងជាការសាកល្បងមួយ ដូចនឹងអ្វីដែលក្មួយកំពុងជួបប្រទះនៅក្នុងការសិក្សារបស់ក្មួយ—ជាការសាកល្បងដែលស្ថិតនៅលើខ្សែកោងដែលមិនអាចទៅរួចមួយចំនួន ។ ខ្ញុំមិនប្រាកដទេ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ផ្នត់គំនិតបែបនេះហើយ ដែលអាចក្លាយជាឧបសគ្គដល់របៀបដែលយើងមើលទៅពេលវេលានៅក្នុងជីវិតរមែងស្លាប់ និងដ៏អស់កល្បរបស់យើង ។
ខ្ញុំសូមចែកចាយនូវសម្តីដកស្រង់ដែលខ្ញុំចូលចិត្តមួយមកពីប្រធាន ហែនរី ប៊ី. អាវរិង ៖ « ព្រះអម្ចាស់មិនដាក់យើងឲ្យឆ្លងកាត់ការសាកល្បង … ដើម្បីផ្តល់ពិន្ទុឲ្យយើងនោះទេ ។ ទ្រង់ធ្វើដូច្នោះ ព្រោះដំណើរការនេះនឹងផ្លាស់ប្តូរយើង » ។
យើងមិនកំពុងត្រូវបានសាកល្បងដូចជាការធ្វើតេស្តនៅក្នុងការសិក្សារបស់ក្មួយនោះទេ—យើងកំពុងត្រូវបានផ្ដល់ឱកាសឲ្យពង្រីកសមត្ថភាព និងរៀនសូត្រ ។ មិនមែនដោយសារតែនរណាម្នាក់កំពុងកត់ត្រាពិន្ទុអស់កល្បជានិច្ចនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែយើងត្រូវការរីកចម្រើន អភិវឌ្ឍ និងយល់ដឹង ហើយស្គាល់ថាយើងជានរណា ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនជាឧបសគ្គនោះទេ ។ តាមពិតទៅ វាជាផ្លូវដែលត្រូវបានត្រួសត្រាយសម្រាប់យើង ។ ពេលខ្លះពោរពេញដោយបទពិសោធន៍ដ៏ស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យ ហើយពេលខ្លះពោរពេញដោយបទពិសោធន៍ដែលពិបាកខ្លាំង ។
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ ចុះតើយ៉ាងណាដែរ ចំពោះឧបសគ្គនៃការសង្ស័យលើខ្លួនឯង និងការភ័យខ្លាចនោះ ? ចុះសំឡេងខាងក្នុងចិត្តរបស់ក្មួយៗយ៉ាងណាវិញ ? នោះពិតណាស់អាចជាឧបសគ្គមួយ ។ សំឡេងនៃការបំបាក់ទឹកចិត្ត ។ សំឡេងដែលប្រាប់ក្មួយៗថា ក្មួយៗជាមនុស្សបរាជ័យ ។ សំឡេងដែលប្រាប់ក្មួយៗថា ក្មួយៗមិនទាន់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ ។ ហើយមានហេតុផលជាច្រើនសម្រាប់រឿងនោះ ៖ ប្រហែលមកពីក្មួយៗមិនបានទទួលការងារនោះទេ ។ ប្រហែលជាក្មួយៗមិនបានប្រឡងជាប់ទេ ។ ប្រហែលជាក្មួយៗមានបំណងចង់រៀបការ ប៉ុន្ដែក្មួយៗនៅតែមិនទាន់រៀបការ ។ ប្រហែលជាក្មួយៗបានលែងលះ ។ ប្រហែលជាក្មួយៗកំពុងតស៊ូជាមួយនឹងបញ្ហាដដែល អំពើបាបដដែល បញ្ហាប្រឈមដដែល ដែលក្មួយៗធ្លាប់មានជាយូរមកហើយ ។ ដូច្នេះ សំឡេងទាំងនេះប្រាប់ក្មួយៗថា « ខ្ញុំមិនល្អគ្រប់គ្រាន់នោះទេ ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃល្អគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាអ្វីដែលព្រះចង់ឲ្យខ្ញុំក្លាយជានោះទេ » ។ ខ្ញុំគិតថានោះជាឧបសគ្គមួយ ។ ហើយពេលខ្លះ ខ្ញុំឮសំឡេងទាំងនោះដោយខ្លួនឯង ។
តើសំឡេងរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៅក្នុងគំនិតរបស់ក្មួយៗស្តាប់ទៅដូចម្តេចដែរ ? វាស្តាប់ទៅខុសគ្នាខ្លាំងណាស់ពីអ្វីដែលខ្ញុំបានពិពណ៌នា ទៅនឹងសំឡេងនៃការចំអក ការរិះគន់ និងការបិរហារ សំឡេងនៃភាពអស់សង្ឃឹម ។ សូមស្ដាប់អ្វីដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះមានបន្ទូលប្រាប់យើងនៅក្នុងយ៉ូហានជំពូក ១០ ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់ពាក្យនោះ ។
« ប្រាកដមែន ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាជាប្រាកដថា អ្នកណាដែលចូលទៅក្នុងក្រោលចៀម មិនមែនតាមទ្វារ គឺឡើងចូលតាមកន្លែងណាឯទៀតវិញ អ្នកនោះឈ្មោះថាជាចោរលួច ចោរប្លន់ហើយ ។
« ឯអ្នកដែលចូលតាមទ្វារ នោះជាអ្នកគង្វាលចៀមពិត ។
« … ហ្វូងចៀមស្ដាប់តាមសំឡេងគាត់ ៖ នោះគាត់ហៅតាមឈ្មោះវានីមួយៗនាំចេញទៅក្រៅ ។
« … ហើយចៀមក៏ដើរតាមក្រោយទៅ ត្បិតវាស្គាល់សំឡេងគាត់ ។
« នោះគាត់ដើរពីមុនវា ហើយវាមិនព្រមតាមមនុស្សដទៃទេ វានឹងរត់ចេញពីគេវិញ ពីព្រោះវាមិនស្គាល់សំឡេងរបស់មនុស្សដទៃណាសោះ » ។
ពេលខ្លះ ក្មួយៗមានសំឡេងរបស់មនុស្សចម្លែកនៅក្នុងគំនិតរបស់ក្មួយៗ ជាសំឡេងរបស់ចោរលួច និងសំឡេងរបស់ចោរប្លន់ ហើយខ្ញុំក៏ដូចគ្នាដែរ ។ ជាសំឡេងរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនស្គាល់ក្មួយៗ ដែលមិនខ្វល់ខ្វាយពីក្មួយៗ ហើយតាមពិតទៅ ជាអ្នកដែលមានបំណងបំផ្លាញក្មួយៗ ។ យើងមិនត្រូវស្តាប់សំឡេងទាំងនោះទេ សំឡេងរបស់មនុស្សចម្លែក ចោរលួច និងចោរប្លន់ ។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ចូរស្តាប់សំឡេងរបស់អ្នកគង្វាលល្អរបស់យើង ដែលតែងតែលើកទឹកចិត្ត តែងតែស្រឡាញ់ និងតែងតែមានសង្ឃឹម ។ មែនហើយ ទ្រង់ហៅយើងឲ្យក្លាយជាមនុស្សល្អជាង ។ មែនហើយ ទ្រង់ហៅយើងឲ្យប្រែចិត្ត ប្រសិនបើចាំបាច់ ។ ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់ទ្រង់តែងតែជាសំឡេងរបស់អង្គមួយ—ជាសំឡេងរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលស្រឡាញ់យើង ដែលបានបង់ថ្លៃចុងក្រោយសម្រាប់យើង ហើយតាមពិតទៅ ដែលត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយសេចក្តីសញ្ញាចំពោះយើងម្នាក់ៗ ។ ដូច្នេះ ចូរទទួលទានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មិនមែនព្រះបន្ទូលរបស់មនុស្សចម្លែកនោះទេ ។
អូខេ តស់យើងមើលវីដេអូបន្ទាប់ ។
ជំនួយសម្រាប់អ្នកដែលដើរចេញ
យុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ មានដំណាក់កាលផ្សេងៗគ្នាក្នុងជីវិតដែលខ្ញុំរក្សាបញ្ញត្តិទៅតាមរបៀបដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ព្រះរំពឹងឲ្យខ្ញុំរក្សាវា ។ ប៉ុន្តែសំណួរមួយគឺ តើយើងជួយមិត្តម្នាក់ដែលយើងឃើញថាកំពុងងាកចេញបន្តិចម្តងៗពីសកម្មភាពព្រះវិហារ ឬពីការមានអារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃដោយរបៀបណា ? តើយើងអាចជួយពួកគេដោយមិនឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថាពួកគេមានកំហុសដោយរបៀបណា ?
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ វាពិបាក ព្រោះក្មួយមិនចង់ធ្វើការវិនិច្ឆ័យ ។ ក្មួយមិនចង់និយាយថា « មែនហើយ របៀបដែលខ្ញុំរស់នៅតាមដំណឹងល្អ គឺល្អជាង ឬត្រឹមត្រូវជាងនោះទេ ។ ខ្ញុំគិតថា វាតែងតែអាស្រ័យលើសេចក្តីស្រឡាញ់ និងពេលវេលា ។ មិត្តរបស់ក្មួយត្រូវការទទួលអារម្មណ៍នៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ក្មួយ ហើយត្រូវដឹងថាក្មួយត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីមានពេលវេលាជាមួយពួកគេ ។
ហើយប្រហែលជាមិត្តរបស់ក្មួយស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលដែលពួកគេត្រូវការពិភាក្សាអំពីរឿងមួយចំនួនដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងចិត្ត និងគំនិតរបស់ពួកគេ ។ ហើយក្មួយអាចផ្តល់សារដល់ពួកគេ—ជាសារដែលច្បាស់លាស់—ថាក្មួយជាកន្លែងសុវត្ថិភាព ។ ក្មួយគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលនឹងស្រឡាញ់ពួកគេ គោរពពួកគេ យកចិត្តទុកដាក់ដល់ពួកគេ និងជួយពួកគេ មិនថាពួកគេកំពុងឆ្លងកាត់អ្វីក៏ដោយ ។ ក្មួយប្រហែលជាមិនយល់ស្របជាមួយពួកគេ ។ ក្មួយប្រហែលជាមិនជ្រើសរើសអ្វីដែលពួកគេកំពុងជ្រើសរើសនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់មិត្តភក្តិដែលកំពុងតស៊ូពុះពារ វាមានអត្ថន័យខ្លាំងណាស់ក្នុងការមានកន្លែងសុវត្ថិភាពមួយនៅក្នុងជីវិត ហើយមាននរណាម្នាក់ដែលពួកគេជឿជាក់ មើលថែទាំពួកគេ ។
ខ្ញុំគិតថា វាជួយបានពេលដែលនិយាយអំពីពេលវេលាដែលពួកគេមានអារម្មណ៍ព្រះវិញ្ញាណខ្លាំង ឬពេលវេលាដែលពួកគេបានរស់នៅតាមដំណឹងល្អដោយស្មោះត្រង់ជាងពេលឥឡូវ ។ ហើយនិយាយអំពីជីវិតរបស់ពួកគេនៅក្នុងពេលនោះ និងពីភាពខុសគ្នាដែលពួកគេបានសង្កេតឃើញ ។
ហើយពិភាក្សាដោយស្មោះត្រង់ ចិត្តនឹងចិត្ត វិញ្ញាណនឹងវិញ្ញាណ ដែលក្មួយៗមិនធ្វើឲ្យពួកគេគិតថា « អូ ! ឯងមិននិយាយអ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងឲ្យឯងនិយាយ ឬឯងមិនធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យឯងធ្វើនោះទេ ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ការសន្ទនានេះហើយ » ។ ខ្ញុំគិតថា វាពិតជាសំខាន់ណាស់ ។
ហើយនោះគឺជាគោលការណ៍ដែលអាចអនុវត្តបាននៅក្នុងគ្រប់ទំនាក់ទំនងរបស់យើង ។ វាជាគោលការណ៍ដែលអាចអនុវត្តបាននៅក្នុងការចិញ្ចឹមកូន ។ វាជាគោលការណ៍ដែលអាចអនុវត្ត នៅពេលយើងនិយាយជាមួយមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់យើងក្នុងស្ថានភាពណាមួយ ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ បាទ ! ជាការពិត ។ ហើយខ្ញុំគិតថា អាស្រ័យលើទីកន្លែងដែលពួកគេកំពុងរស់នៅ—ដូចជាខាលកំពុងនិយាយថា មានមិត្តដែលកំពុងតែបែកចេញ—អាស្រ័យទៅនឹងកន្លែងដែលពួកគេរស់នៅ យើងគួរតែព្យាយាមជួយពួកគេឲ្យនៅតែចូលរួមក្នុងសកម្មភាពនានា—យើងនិយាយអំពីសកម្មភាពក្នុងសាសនាចក្រ ។ យើងនិយាយអំពីការនៅសកម្មក្នុងសាសនាចក្រ ។ វាជាឃ្លាដែលអ្នកទើបរៀនថ្មីចាប់អារម្មណ៍ពេលស្តាប់ឮ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា យើងចង់ធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលយើងអាចធ្វើបាន ដើម្បីរក្សាពួកគេឲ្យនៅតែចូលរួម ដើម្បីឲ្យពួកគេនៅតែសកម្ម និងដើម្បីជួយពួកគេឲ្យអាចជួយអ្នកដទៃបាន ។ ប្រសិនបើពួកគេមានការហៅបម្រើ ជួយពួកគេឲ្យទទួលយក និងចូលរួមនឹងការហៅនោះ ។ ហើយឲ្យបង្រៀន ឲ្យផ្ដល់ការបម្រើ ហើយស្វែងរកអ្នកដែលកំពុងមានបញ្ហាលំបាក ។ ខ្ញុំគិតថា វាសមស្របណាស់ដែលព្រះគម្ពីរមរមនចាប់ផ្តើមជាមួយលីហៃ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់—ជាមួយនីហ្វៃទៅ ហើយធ្វើ—ហើយយើងជាមនុស្សដែលទៅហើយធ្វើ ។ ហើយខ្ញុំគិតថា មានអំណាចដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងនោះ ។ ដែលរក្សាសេចក្ដីជំនឿរបស់យើងឲ្យនៅរស់រវើក ។ ហើយប្រសិនបើជំនឿរបស់យើងបានធ្លាក់ចុះបន្តិច វាអាចទាញយើងថយក្រោយបាន ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្វីដែលប្រធាន ម៉នសុន បានមានប្រសាសន៍អំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រះអង្គសង្គ្រោះតែងតែចេញទៅធ្វើកិច្ចការជានិច្ច ។ ខ្ញុំគិតថា យើងអាចធ្វើតាមគំរូនោះបានយ៉ាងអស្ចារ្យ ។
តស់ មើលវីដេអូបន្ទាប់ ។
មានអារម្មណ៍សុខសាន្ត ទោះជាមានការថប់បារម្ភក៏ដោយ
យុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ ខ្ញុំជា—មនុស្សថប់បារម្ភម្នាក់ ។ ពេលខ្លះវាពិបាកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការមានភាពរីករាយ ព្រោះខ្ញុំព្រួយចិត្តគ្រប់ពេល ។ ហើយខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើលោកទាំងពីរមានយោបល់អ្វីខ្លះ អំពីរបៀបធ្វើឲ្យមានភាពសុខសាន្តកាន់តែច្រើននៅក្នុងព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដើម្បីឲ្យអំណរចូលមកក្នុងចិត្តបានកាន់តែស្រួល ?
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ នោះជាសំណួរល្អណាស់ ពីព្រោះយើងទាំងអស់គ្នាមានការភ័យខ្លាច និងការថប់បារម្ភនៅពេលខ្លះ ។ មនុស្សមួយចំនួនក្នុងចំណោមពួកយើងមានបន្ទុកច្រើនជាងអ្នកដទៃ ។ មនុស្សមួយចំនួនត្រូវការជំនួយក្នុងការដោះស្រាយភាពភ័យខ្លាច និងការថប់បារម្ភរបស់ខ្លួន ។ សម្រាប់ពួកយើងខ្លះទៀត វាអាចឈានដល់តម្រូវការជំនួយផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រទៀតផង ហើយជាសំណាងល្អ យើងកំពុងកាន់តែមានភាពប្រសើរឡើងក្នុងការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ឬទទួលបានជំនួយផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រសម្រាប់ការភ័យខ្លាច និងការថប់បារម្ភ ។
ប្រសិនបើក្មួយមើលក្នុងព្រះគម្ពីរ តាមដែលខ្ញុំអាចប្រាប់បាន បុគ្គលនៅក្នុងព្រះគម្ពីរដែលរៀបរាប់អំពីការថប់បារម្ភ និង « ការភ័យខ្លាច » ច្រើនជាងគេសម្រាប់ខ្ញុំ និងច្រើនជាងអ្នកដទៃនោះគឺ យ៉ាកុប ។ ហើយវាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ពីព្រោះការថប់បារម្ភរបស់លោក គឺខុសគ្នាខ្លាំងពីខ្ញុំក្នុងរូបភាពជាច្រើន ។ ការថប់បារម្ភរបស់លោកផ្ដោតចេញទៅខាងក្រៅខ្លួនលោក ។ ការថប់បារម្ភរបស់លោកគឺអំពីប្រជាជនរបស់លោក និងសុខុមាលភាពរបស់ពួកគេ ។ ការថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំភាគច្រើនគឺអំពីខ្លួនខ្ញុំ និងតើខ្ញុំសុខសប្បាយប៉ុនណា ហើយតើខ្ញុំបានធ្វើឲ្យជីវិតខ្ញុំរញ៉េរញ៉ៃឬទេ គឺរឿងបែបអស់ទាំងនេះឯង ។ អ្វីមួយដែលខ្ញុំរៀន ម្តងហើយម្តងទៀត—ហើយត្រូវតែបន្តរៀនសូត្រ និងរៀនសាឡើងវិញ—នោះគឺ ប្រសិនបើខ្ញុំគិតអំពីអ្នកដទៃណាម្នាក់ ការថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំនឹងថយចុះ ។ ហើយគ្រាន់តែខ្ញុំគិតអំពីសុខុមាលភាពរបស់អ្នកដទៃ នោះការថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមថយចុះ ។ តាមពិតទៅ ការថប់បារម្ភនោះបានបាត់ទៅ ។ ជារឿយៗ វារលាយបាត់ទៅ ។ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើល្អដាក់នរណាម្នាក់ នោះវាមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំង ។ ដូចនេះ ខ្ញុំចង់ប្រែក្លាយកាន់តែដូចជាយ៉ាកុប ហើយធ្វើឲ្យការថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំផ្ដោតចេញទៅរឿងខាងក្រៅខ្លួនវិញ ។ ហើយខ្ញុំដឹងថា—នោះគឺជាការព្យាបាលដ៏សំខាន់ណាស់ ។
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ ខ្ញុំគិតថា នៅក្នុងសម័យទំនើបនេះ យើងតែងតែមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រណុកចិត្ត និងឈឺចាប់ ហើយយើងចង់ឲ្យរឿងនោះកន្លងផុតទៅឆាប់ៗ ។ យើងសុំានឹងការបំពេញចិត្តភ្លាមៗ ។ ប៉ុន្តែ ចូរយើងគិតកាលដែលយើងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក ឈរងូតទឹក ហើយពេលទឹករាងត្រជាក់បន្តិច ខ្ញុំក៏មូលក្បាលរ៉ូប៊ីណេទៅខាងឆ្វេងតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ហើយទឹកក៏ក្តៅល្មម ។ ឬអ្វីក៏ដោយ ។ យើងស៊ាំនឹងការមានភាពស្រណុកសុខស្រួល ។ យើងមិនចង់លំបាកឡើយ ។ មនុស្សចង់មានភាពស្រណុកសុខស្រួល—យើងមិនចង់មានអារម្មណ៍មិនស្រណុកទេ ។
ជារឿងធម្មតាទេ យើងបារម្ភអំពីអនាគត ព្រោះវាមិនប្រាកដប្រជា និងមិនដឹងមុន ។ ហើយខ្ញុំគិតថា យើងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា រស់ជាមនុស្សនៅលើផែនដីនេះត្រូវតែទទួលយកនូវគ្រាដែលមិនស្រណុកសុខស្រួល និងទទួលយកភាពមិនប្រាកដប្រជានោះ ។ ក្មួយៗអាចមានពេលពីរបីថ្ងៃ ពីរបីសប្ដាហ៍ ឬសូម្បីតែពីរបីខែ ដែលក្មួយៗមានអារម្មណ៍មិននឹងធឹង ឬសោកសៅបន្តិចបន្តួច ។ យើងត្រូវការភាពរីករាយ និងទុក្ខព្រួយ ។ យើងត្រូវការអំណរ និងភាពសោកសៅ ។ ហើយបទពិសោធន៍ទាំងនោះ និងអារម្មណ៍ទាំងនោះហើយ ដែលធ្វើឲ្យជីវិតមានន័យ និងរំភើបរីករាយ ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ខ្ញុំចង់បន្ថែមពីគំរូជាក់លាក់មួយចេញពីយ៉ាកុប ។ ខ្ញុំចង់និយាយអំពីយ៉ាកុប គឺ យ៉ាកុប ៤ ក្នុង ខទី២ ដល់ទី៤ យើងអាចអានបានថា ៖
« តែយើងកត់បានពាក្យខ្លះនៅលើផ្ទាំង ដែលនឹងផ្ដល់ដល់កូនចៅយើង ហើយព្រមទាំងដល់បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់យើងផងនូវការចេះដឹងមួយកម្រិតតូចអំពីយើង ឬអំពីពួកអយ្យកោរបស់គេ —
« ឥឡូវនេះ យើងអររីករាយនឹងការណ៍នេះ ហើយយើងខំព្យាយាម ដើម្បីឆ្លាក់ពាក្យទាំងនេះ នៅលើផ្ទាំងដោយសង្ឃឹមថា បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់របស់យើង និងកូនចៅយើងនឹងទទួលពាក្យទាំងនេះ ដោយចិត្តអរគុណ ហើយគេមើលពាក្យទាំងនេះ ដើម្បីពួកគេអាចចេះដឹង ដោយសេចក្ដីអំណរ ហើយមិនមែនដោយសេចក្ដីសោកសៅ ។…
« ត្បិតព្រោះដោយគោលបំណងនេះហើយ ដែលយើងបានសរសេររឿងទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យគេដឹងថា យើងបានដឹងអំពីព្រះគ្រីស្ទ ហើយយើងបានសង្ឃឹមដល់សិរីល្អរបស់ទ្រង់ជាច្រើនរយឆ្នាំមុនទ្រង់យាងមកម្ល៉េះ » ។
ម្ដទៀត អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តអំពីយ៉ាកុប គឺគាត់តែងតែគិតអំពីប្រជាជន ។ គាត់តែងតែគិតអំពីមនុស្សនៅជុំវិញគាត់ ហើយនៅត្រង់នេះ គាត់គិតអំពីមនុស្សជាច្រើនជំនាន់បន្ទាប់មកទៀត ។ គាត់គិតដល់ចំណុចនោះទៀត ។ តើនោះមានប្រយោជន៍អ្វីដល់គាត់ ? មែនហើយ គាត់អត់គិតពីខ្លួនឯង វានាំឲ្យគាត់មានអំណរដ៏មហិមា ហើយគាត់នាំឲ្យជំនាន់ជាច្រើន—សព្វថ្ងៃនេះ—មានអំណរនៅពេលពួកគេអានអំពីគាត់ ។
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ ខ្ញុំគិតថា ប្រភពដ៏សំខាន់មួយនៃការថប់បារម្ភសម្រាប់យើងភាគច្រើន គឺនៅពេលដែលយើងមើលទៅក្នុងពិភពលោក ហើយយើងឃើញភាពចលាចល យើងឃើញអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅលើព័ត៌មានទូទាំងពិភពលោក ហើយវាជាមូលហេតុនៃការថប់បារម្ភ ។ ហើយជារឿងដ៏សោកសៅបំផុតដែលយើងមួយចំនួនកំពុងរស់នៅក្នុង និងឆ្លងកាត់សម័យកាលនៃភាពចលាចល អយុត្តិធម៌ និងភាពលម្អៀងទាំងនោះ ។ ហើយហេតុអ្វីបានជាវាធ្វើឲ្យយើងមានការថប់បារម្ភ ? ពីព្រោះវិញ្ញាណរបស់យើងមិនមែនសម្រាប់ការតស៊ូនោះទេ ។ ព្រះយេស៊ូវបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់ថា « វិញ្ញាណនៃការទាស់ទែងគ្នាគឺពុំមែនជារបស់ផង [ ទ្រង់ ] ទេ » ។ វិញ្ញាណរបស់យើងគឺសម្រាប់ភាពទន់ភ្លន់ ភាពស្លូតបូត សេចក្ដីស្រឡាញ់ ការអភ័យទោស និងសេចក្តីសុខសាន្ត ។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលយើងមើលឃើញមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលនៅជុំវិញយើង កំពុងជួបប្រទះនឹងភាពចលាចល និងអយុត្តិធម៌ក្នុងជីវិត វាពិតជាលំបាកណាស់សម្រាប់វិញ្ញាណរបស់យើង ។ យើងមិនចង់ឃើញរឿងនោះទេ ។
ឥឡូវនេះ តើព្រះអង្គសង្គ្រោះនឹងមានបន្ទូលឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច ? យើងដឹងថា ទ្រង់មានបន្ទូលថា « នៅលោកិយនេះ [ មែនហើយ ] នោះអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីវេទនាមែន » ។ នឹងមានភាពចលាចល និងអយុត្តិធម៌ ។ នឹងមានសង្គ្រាម ហើយនឹងមានគ្រោះមហន្តរាយ ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូបានមានបន្ទូលថា « ត្រូវសង្ឃឹមឡើង » ។ ហេតុអ្វី ? ពីព្រោះ « ខ្ញុំបានឈ្នះលោកិយហើយ » ។ យើងត្រូវប្រាកដថា យើងត្រូវតែផ្តាច់ចេញពីព័ត៌មានប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមរបស់យើង ដើម្បីភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង ហើយខិតទៅជិតសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ទ្រង់ដែលកើតពីការដឹងថា ទ្រង់បានយកឈ្នះលើលោកិយ ហើយបានបង់ថ្លៃសម្រាប់ភាពអយុត្តិធម៌ និងភាពលម្អៀងទាំងអស់ដែលយើងឃើញនៅជុំវិញយើងរួចហើយ ។ សូមទុកការរង់ចាំចោល និងបន្ធូរអារម្មណ៍ចេញពីទ្រូងរបស់ក្មួយៗ ហើយថ្វាយវាដល់ទ្រង់ ។ ទ្រង់រឹងមាំគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទ្រាំទ្រវា ។
តស់ មើលវីដេអូបន្ទាប់ ។
ស្វែងរកអំណរក្នុងភាពមិនប្រាកដប្រជា
យុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ តើពួកលោករកឃើញអំណរយ៉ាងដូចម្តេចពេលនៅជាយុវមជ្ឈិមវ័យ នៅពេលដែលលោកពិតជាមិនដឹងថា អនាគតរបស់លោកនឹងទៅជាបែបណានោះ ?
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ ចម្លើយសម្រាប់សំណួរនេះត្រូវបានផ្អែកលើ—រឿងជាច្រើន—ជំនឿ និងការទុកចិត្តលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងព្រះហឫទ័យដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងបរិបូរណ៍របស់ទ្រង់ ។ ទ្រង់មានអនាគតដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតសម្រាប់ក្មួយៗ—សម្រាប់យើងម្នាក់ៗ ។ កាលណាយើងកាន់តែទុកចិត្តលើរឿងនោះ នោះយើងកាន់តែអាចអនុញ្ញាតឲ្យខ្លួនយើងចុះចាញ់ និងចុះចូលទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ហើយរស់នៅតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ហើយកាលណាយើងអាចទុកចិត្តលើរឿងល្អៗដែលនឹងមកដល់ ។ ខ្ញុំគិតថា វាពិតជាជួយយើងឲ្យរកឃើញអំណរ ។ វាផ្តល់ឲ្យយើងនូវមូលដ្ឋានគ្រឹះ ភាពសុខសាន្តនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់យើង និងទំនុកចិត្តនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ ។ គ្រាន់តែយើងមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីរីករាយ នៅពេលដែលយើងបង្កើនជំនឿ និងការទុកចិត្តលើព្រះគ្រីស្ទ និងផែនការរបស់ទ្រង់សម្រាប់យើង ។ នោះជាបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ ។ ហើយនៅពេលដែលរឿងលំបាកកើតឡើង ដែលវាតែងតែកើតឡើង ហើយវានឹងតែងតែកើតឡើងនោះ នោះយើងមិនចាំបាច់ភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះរឿងនោះទេ ។ យើងគ្រាន់តែបង្វែរដួងចិត្តរបស់យើងទៅរកទ្រង់ឲ្យកាន់តែពេញលេញ ហើយសួរទ្រង់ថា « តើក្នុងស្ថានភាពនេះ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យទូលបង្គំរៀនអ្វីពីវា ? » តើទូលបង្គំត្រូវធ្វើអ្វីឥឡូវនេះ ដោយមានទំនុកចិត្តយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដែលជួយក្មួយៗបន្តទៅមុខទៀត ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ខ្ញុំក៏ចូលចិត្ដគំនិតនេះដែរ ។ ពេលខ្លះ នៅពេលដែលយើងព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត វាអាចល្អក្នុងការមើលត្រឡប់ក្រោយ ។ ហើយជីវិតរបស់ក្មួយៗ គឺជាការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងពេលវេលាល្អៗ និងពេលវេលាលំបាកៗ ក្នុងសមាមាត្រផ្សេងៗគ្នា ។ ខ្ញុំបានឮមនុស្សនិយាយថា « យើងមិនដឹងថា យើងបានឡើងខ្ពស់ប៉ុនណាទេ លុះត្រាតែយើងមើលចុះក្រោមពីលើភ្នំសិន » ។ នោះគឺជាការពិពណ៌នាមួយដ៏មានន័យណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ។ ហើយជាក់ស្ដែង ភ្នំដែលយើងត្រូវឡើងតែងតែមើលទៅគួរឲ្យខ្លាច ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងមើលបកទៅក្រោយវិញ ហើយក៏លាន់មាត់ថា « វ៉ាវ ! ខ្ញុំបានមកដល់ឆ្ងាយហើយ » នោះអាចផ្តល់ឲ្យយើងនូវទំនុកចិត្តសម្រាប់អនាគតបាន ។
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ វាពិតជាជួយណាស់ក្នុងការចងចាំថា « ព្រះ[ ទ្រង់ ]មិនបានប្រទានឲ្យយើងមានវិញ្ញាណដែលតែងតែខ្លាចឡើយ គឺឲ្យមានវិញ្ញាណដ៏មានអំណាច សេចក្តីស្រឡាញ់ និងប្រាជ្ញានឹងធឹងវិញ » ។ ក្មួយៗកំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលនៃជីវិត ដែលក្មួយៗមានការសម្រេចចិត្តជាច្រើននៅចំពោះមុខក្មួយៗ—មានផ្លូវបំបែកជាច្រើនដែលអាចកើតមាន—ហើយវាមិនប្រាកដប្រជានោះទេ ។ វាមិនប្រាកដប្រជាទេ ប៉ុន្តែវាជួយក្នុងការចងចាំថា ក្មួយរាល់គ្នាត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនមក ។ មុនពេលក្មួយៗមកផែនដីនេះ កាលក្មួយៗរស់នៅជាមួយគ្រួសារសួគ៌ារបស់ក្មួយៗ ក្មួយៗត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនមកសម្រាប់គោលបំណង និងបេសកកម្មដ៏ជាក់លាក់ ហើយក្មួយៗត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនមកដើម្បីទទួលបានជោគជ័យ ត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនមកសម្រាប់ភាពអស្ចារ្យ ដើម្បីជួយព្រះអម្ចាស់ក្នុងកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ ។ ពេលព្រះយេហូវ៉ាកំពុងមានបន្ទូលទៅកាន់ម៉ូសេ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់លោកថា « បុត្រយើងអើយ … យើងមានកិច្ចការសម្រាប់អ្នក » ។ ហើយរឿងដដែលនេះក៏ពិតចំពោះយើងម្នាក់ៗដែរ ។ ទ្រង់មានកិច្ចការមួយសម្រាប់ក្មួយៗ និងសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយយើងត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនសម្រាប់ភាពអស្ចារ្យនេះ ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ គំនិតនោះល្អណាស់ ។ ហើយខ្ញុំគិតថា ការអញ្ជើញមួយដែលខ្ញុំអញ្ជើញនារាត្រីនេះ គឺយើងគិតឲ្យបានជ្រៅអំពីរឿងនោះ ។ ប្រហែលជាអ្នកខ្លះបានធំឡើងជាមួយនឹងចំណេះដឹងអំពីការណ៍ដែលត្រូវបានតែងតាំងទុកជាមុនសម្រាប់ភាពអស្ចារ្យនេះ ថាវាជាអ្វីដែលមានស្រាប់ហើយ ។ ប៉ុន្តែតើតម្លៃរបស់វាបានថយចុះដែរឬទេ ដោយសារវាតែងតែជាផ្នែកមួយនៃអារម្មណ៍ក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះ ? ប៉ុន្តែវាជារឿងពិត ។
និយាយឲ្យសាមញ្ញ នៅពេលយើងភ្ជាប់ពាក្យ មានស្ត្រីដ៏ឈ្លាសវៃម្នាក់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើង—ដើម្បីស្វែងរកអំណរនៅក្នុងអនាគតដ៏មិនប្រាកដប្រជា—គាត់និយាយថា « អំណរគឺមានមកកាន់យើងមួយស្លាបព្រាម្ដងៗ » ។ ពិតណាស់ គាត់បាននិយាយថា « មួយស្លាបព្រាកាហ្វេម្ដងៗ » ។ ហើយនោះជាការប្រៀបធៀបដ៏ល្អដែលនៅជាប់នឹងយើង ។ គាត់ចង់មានន័យថា អំណរគឺជាពេលព្រឹកដ៏ស្រស់ស្អាត ។ អំណរគឺជាការភ្លក់រសជាតិតូចមួយនៃអ្វីមួយ ។ អំណរគឺជាគ្រាមួយនៅជាមួយមិត្ត ឬអ្វីៗផ្សេងទៀត ។ ប៉ុន្តែ អំណរកើតមានមកមួយស្លាបព្រាម្ដងៗ ។ នោះជាការពិត ។
អ្វីមួយទៀតដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញគឺថា ការស្វែងរកអំណរគឺត្រូវហាត់រៀន ។ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវហាត់រៀន ត្រូវខ្នះខ្នែងខិតខំធ្វើការ ។ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញក្មួយៗ—យើងចង់អញ្ជើញក្មួយៗឲ្យដាក់ពេលមួយម៉ោងរាល់សប្ដាហ៍ ដើម្បីផ្ដោតឲ្យប្រាកដលើការស្វែងរកអំណរ ៖ នៅម៉ោងទទួលសាក្រាម៉ង់នៅថ្ងៃអាទិត្យ ។ ចូរយើងធ្វើឲ្យវាក្លាយជាម៉ោងដ៏មានអំណរបំផុតក្នុងសប្ដាហ៍នោះដែលយើងទទួលបទពិសោធន៍ ។ បន្ទាប់មក យើងអាចសង្ឃឹមថា អំណរនឹងត្រូវបានសាយភាយពីត្រង់ចំណុចនោះទៅ ។ ប៉ុន្តែស្រមៃមើលបើយើងមិនបានធ្វើឲ្យម៉ោងនោះជាម៉ោងដ៏មានអំណរនៅក្នុងសប្ដាហ៍ទេនោះ ។ នោះយើងច្បាស់ជាខាតបង់ខ្លាំងណាស់ ! ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញក្មួយៗឲ្យធ្វើឲ្យម៉ោងសាក្រាម៉ង់ ជាម៉ោងប្រកបដោយអំណរបំផុត ដ៏ពិសេសបំផុត ។ មែនហើយ នឹងមានទឹកភ្នែកនៅពេលក្មួយៗគិតអំពីអំណោយជាដង្វាយធួនដ៏មហិមារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ ប៉ុន្តែច្បាស់ជាមានអំណរ នៅពេលយើងគិតអំពីទ្រង់ចេញមកពីផ្នូរ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលទ្រង់បានដកបន្ទុកចេញពីក្មួយៗ ។
អូខេ យើងមានវីដេអូមួយទៀត ។
យល់ដឹង និងអនុវត្ដដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ
យុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ តើយើងអាចយល់អំពីដង្វាយធួនបានកាន់តែច្បាស់ដោយរបៀបណា ? តើយើងអាចអនុវត្តដង្វាយធួននៅក្នុងជីវិតរបស់យើងដោយរបៀបណា ?
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ខ្ញុំបានចូលរួមសាសនាចក្រនៅពេលមានអាយុ២៦ឆ្នាំ ។ ខ្ញុំបកទៅរឿងនោះវិញ ហើយថាតើវាពិបាកប៉ុនណាសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការយល់ដឹងអំពីដង្វាយធួននៅពេលនោះ ។ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយស្ទើរតែមិនអាចជឿបាន ។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលខ្ញុំគិតអំពីរឿងនោះឥឡូវនេះ ខ្ញុំគិតអំពីផែនការរបស់ព្រះ ៖ ព្រះជាព្រះវរបិតាសួគ៌ដ៏ពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលស្រឡាញ់យើង ដែលជាបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ ។ ហើយគោលបំណងនៃការមកទីនេះ—ដើម្បីរៀន រីកចម្រើន មានទំនាក់ទំនង ស្រឡាញ់ និងប្រព្រឹត្តដោយជំនឿ ។ ហើយទទួលដង្វាយធួន ។
ទ្រង់ជ្រាបថាយើងនឹងធ្វើខុស ដូច្នេះទ្រង់បានចាត់ព្រះរាជបុត្រាដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់មក—ក្មួយដឹង ក្មួយនិយាយថា « ក្មួយមើល ហើយក្មួយយំ ក្មួយគិត ហើយក្មួយយំ » ដើម្បីទទួលយកអំពើបាបរបស់យើងដាក់លើអង្គទ្រង់ ។ ដោយរបៀបណា ? ទ្រង់នឹងពន្យល់វានៅថ្ងៃណាមួយ ប៉ុន្តែយើងដឹងថា ទ្រង់បានធ្វើវា ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលខ្ញុំគិតអំពីដង្វាយធួនបែបនោះ ខ្ញុំគិតអំពីគោលបំណងនៃផែនការនៃសុភមង្គលរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌សម្រាប់ក្មួយៗ និងសម្រាប់ខ្ញុំ ។ ហើយក្រោយមកជាមួយនឹងបរិបទនោះ ខ្ញុំអាចចាប់ផ្តើមយល់ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគិតថា យើងណាម្នាក់មានការយល់ដឹងដ៏ល្អឥតខ្ចោះអំពីដង្វាយធួននៅទីនេះទេ ។
ប៉ុន្តែកាលយើងយល់ថា ផែនការ និងដង្វាយធួនអាចជួយយើងឆ្លងកាត់ការសាកល្បង បញ្ហាប្រឈមណាមួយ យល់ពីភាពសុខសាន្ត យល់ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងអំណរ ក៏ដូចជាអំពើអាក្រក់ និងអំពើបាបរបស់អ្នកដទៃ នោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងដើរលើផ្លូវត្រូវហើយ ។ ហើយសម្រាប់ខ្ញុំ សេចក្ដីអំណរក៏មកដល់ បន្ទាប់ពីការទួញសោក ។ វាពិតជាអំណរគុណដ៏លើសលប់ដែលទ្រង់បានដកយកគ្រប់ទាំងអស់ ។ ហើយនោះគឺជាការដឹងដ៏ល្អបំផុតដែលថា បន្ទាប់ពីការទួញសោក ទុក្ខព្រួយ និងការឈឺចាប់ គឺមាននូវសេចក្តីរីករាយ ។ វាលើសពីការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំ ។ ប៉ុន្តែវាមានពិត វាជារឿងពិត ហើយវាស្រស់ស្អាតណាស់ ។ ហើយខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ពីវាឥឡូវនេះ ។
ស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ រាល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានប្រទានកម្លាំងឲ្យអត់ធ្មត់ជាងមុនបន្តិច ឬមានចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុនបន្តិច ឬធ្វើការជ្រើសរើសប្រសើរជាងមុន—គឺគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំបានទទួលកម្លាំង ឬការណែនាំ ឬគ្រាន់តែជាការជំរុញបន្តិចបន្តួចនៅទីនេះ ឬទីនោះ ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សប្រសើរជាងមុនបន្តិច—សម្រាប់ខ្ញុំ នោះគឺជាព្រះចេស្ដា និងកម្លាំងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលហូរចេញពីពលិកម្មដ៏ធួនរបស់ទ្រង់ ។ ក្មួយដឹងទេ ទ្រង់មានសិទ្ធអំណាចនៃសេចក្តីមេត្តាករុណា ។ ទ្រង់ត្រូវបានប្រទានឲ្យនូវសិទ្ធអំណាចនៃសេចក្តីមេត្តាករុណា និងព្រះចេស្តាពីព្រះវរបិតា ដើម្បីទ្រង់អាចប្រទានកម្លាំង និងព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់ដល់យើង តាមរយៈការពិតដែលទ្រង់បានរងទុក្ខសម្រាប់ក្មួយ និងសម្រាប់ខ្ញុំ នៅក្នុងសួនច្បារនោះ និងនៅលើឈើឆ្កាងនោះ ។ ពីព្រោះទ្រង់បានស្មគ្រ័ព្រះទ័យធ្វើដូច្នោះ ហើយពីព្រោះទ្រង់បានធ្វើតាមយ៉ាងត្រឹមត្រូវរហូតដល់ទីបញ្ចប់ នោះទ្រង់មានសិទ្ធអំណាច និងព្រះចេស្តាក្នុងការប្រទានកម្លាំង សេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ទ្រង់ដល់ក្មួយៗ ។
ស៊ីស្ទើរ ខៀរ៉ុន ៖ នៅក្នុងគម្ពីរម៉ូសេ យើងអានថា ការបង្កបង្កើតរបស់ព្រះមានច្រើនឥតគណនា ។ គ្មានវិធីណាដែលយើងអាចរាប់ពួកវាបានទេ ។ ប៉ុន្ដែ ទ្រង់មានបន្ទូលនៅក្នុង ម៉ូសេ ១ « ពួកវាពុំអាចរាប់បានអស់ចំពោះ មនុស្ស ឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបានរាប់ចំពោះ យើង ត្បិតរបស់ទាំងនោះជា របស់ផងយើង » ។ នារាត្រីនេះ ក្មួយៗជា១នាក់ក្នុងចំណោម ១,០០០,០០០ នាក់ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងនៅក្នុងពិភពលោកនេះ ក្មួយជា១នាក់ក្នុងចំណោម ៨,០០០,០០០,០០០ នាក់ ប៉ុន្តែក្មួយត្រូវបានរាប់បញ្ចូលចំពោះព្រះ ។ ទ្រង់ ស្គាល់ ក្មួយៗ ។ ទ្រង់ស្គាល់ និងស្រឡាញ់ក្មួយៗ ហើយទ្រង់ជ្រាបរាល់ភាពលម្អិតនៃជីវិតរបស់ក្មួយៗ ។ ទ្រង់ស្គាល់ក្មួយតាមឈ្មោះ ហើយទ្រង់នឹង « ទុកកៅសិបប្រាំបួន » ទៅតាមរកមួយ ។ ប្រសិនបើម្នាក់នោះជាក្មួយ ប្រសិនបើម្នាក់នោះជាមនុស្សដែលក្មួយស្រឡាញ់ នោះ៩៩ភាគរយគឺមិនទាន់ល្អគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ព្រះអង្គសង្គ្រោះទេ ។ ទ្រង់ចង់បានគ្រប់ៗគ្នា ហើយកិច្ចការរបស់ទ្រង់នឹងមិនត្រូវបានបញ្ចប់ទេ រហូតដល់ទាំងអស់ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំគ្នាដោយសុវត្ថិភាព ។
អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ៖ ហើយប្រសិនបើយើងយល់អំពីរឿងសំខាន់មួយទៀតទាក់ទងនឹងដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ វាអាចមកពីទីនេះចេញពីនីហ្វៃទី ២ ជំពូក ៩ ៖ « ហេតុដូច្នោះហើយ ត្រូវតែមានដង្វាយធួនដ៏និរន្តរ៍មួយ—លើកលែងតែមានដង្វាយធួន ដ៏និរន្តរ៍ នោះការពុករលួយនេះ ក៏មិនអាចក្លាយទៅជាមិនពុករលួយវិញបានឡើយ » ។ ខ្ញុំពិតជាមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងចំពោះដង្វាយធួនដ៏និរន្តរ៍របស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ហើយថាយើងទាំងអស់គ្នាអាចជួបជុំគ្នានារាត្រីនេះជាមួយនឹងជំនឿ អំណាច និងការយល់ដឹងដែលហូរចេញពីដង្វាយធួននោះ ។
ឥឡូវនេះ យើងមានសារមួយ—ជាសារលិខិតមួយមកពីប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក ។ ហើយវាខ្លីណាស់ ។ វាមានរយៈពេលប្រហែលមួយនាទីកន្លះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលក្មួយៗស្តាប់សារនេះ សូមស្តាប់ការសន្យាដែលលោកផ្តល់ឲ្យក្មួយៗ ។
ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក ៖ មិត្តជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ឱកាសដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយដើម្បីរៀនសូត្រ ប្រមូលផ្តុំ និងលើកស្ទួយអ្នកដទៃ គឺអាចរកឃើញនៅឯថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន ។
យើងរស់នៅក្នុងសម័យកាល ក្នុងគ្រាដែលសំឡេងរំខាន និងការភាន់ច្រឡំកើតឡើងជាទូទៅ ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅឯថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន នោះក្មួយៗនឹងរៀនដើម្បីញែកដឹងការពិតពីកំហុស ស្ថាបនាទំនាក់ទំនងរបស់ក្មួយៗជាមួយនឹងព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ស្វែងរកការណែនាំ និងរុករកចម្លើយនានាចំពោះសំណួរទាំងឡាយសម្រាប់ជីវិត ជួបអ្នកដទៃដើម្បីជួយក្មួយៗឲ្យបន្តនៅលើផ្លូវនៃសេចក្តីសញ្ញា ជួបមនុស្សដែលក្មួយៗអាចណាត់ជួបជាគូ និងរៀបការ ហើយនិងរៀបចំខ្លួនដើម្បីផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ និងដឹកនាំដូចជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ ។
យុវមជ្ឈិមវ័យជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញក្មួយៗឲ្យចូលរួមថ្នាក់វិទ្យាស្ថានឲ្យជាប់លាប់ ។ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តក្មួយៗឲ្យអញ្ជើញមិត្តភក្តិផ្សេងទៀតឲ្យទទួលបាននូវពរជ័យដូចគ្នានេះ ។ ខ្ញុំសូមសន្យានឹងក្មួយៗថា ពេលវេលារបស់ក្មួយៗនៅក្នុងថ្នាក់វិទ្យាស្ថាននឹងនាំមកនូវសេចក្តីសុខសាន្ត អំណរ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ទេវភាពរបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះ ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕