Po popełnieniu błędów — nawet tych dużych

Apostoł Piotr jest fascynującą postacią Nowego Testamentu. Miał wiarę i odwagę, aby iść do Jezusa po wodzie, ale zaledwie po kilku chwilach poddał się strachowi i zaczął tonąć, wołając do Pana o pomoc (zob. Ew. Mateusza 14:28–31). Nie znamy wszystkich szczegółów z życia Piotra, ale wiemy, że pewnego razu gorzko zapłakał.

Zaledwie kilka godzin przed Swoim aresztowaniem Jezus Chrystus prorokował, że Piotr zaprze się Go trzy razy, zanim kur dwakroć zapieje. Piotr nie chciał dać wiary takiemu proroctwu i „tym bardziej zapewniał: Choćbym nawet miał umrzeć z tobą, nie zaprę się ciebie. Tak samo mówili wszyscy” (Ew. Marka 14:31).

Oczywiście proroctwo Zbawiciela wypełniło się. Pośród przerażenia i lęku, które towarzyszyły aresztowaniu Zbawiciela, odwaga Piotra zawiodła. Po tym, jak już dwukrotnie zaprzeczył, że zna Zbawiciela, i po raz trzeci był naciskany, Piotr „zaczął się zaklinać i przysięgać: Nie znam tego człowieka, o którym mówicie” (Ew. Marka 14:71).

Kiedy kur zapiał drugi raz, a Piotr przypomniał sobie proroctwo Zbawiciela, „gorzko zapłakał” (Ew. Mateusza 26:75).

Ale to nie koniec jego historii!

Z tego, co wiemy z pism świętych, strach już nigdy nie zapanował nad świadectwem Piotra o Jezusie Chrystusie. Śmiało świadczył o Zbawicielu przy każdej okazji, bez względu na osobiste ryzyko z tym związane. Czy pamiętacie? Piotr nauczał ludzi, którzy dopiero co ukrzyżowali Jezusa Chrystusa! Niebezpieczeństwo było realne.

Kiedy Piotr uzdrowił mężczyznę chromego od urodzenia, nakazując mu: „W imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, chodź!” (Dzieje Apostolskie 3:6), został aresztowany razem z Janem i przesłuchany pod kątem sposobu dokonania cudu.

Piotr śmiało odpowiedział: „To niech wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wzbudził z martwych; dzięki niemu ten oto stoi zdrów przed wami.

On to jest owym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, On stał się kamieniem węgielnym. I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dzieje Apostolskie 4:10−12).

Cóż za odważna odpowiedź! I wyraźny dowód jego przekonań.

Każdy z nas zgrzeszy w tym życiu. Pomimo naszych najlepszych starań od czasu do czasu nie spełnią się nasze nadzieje i intencje. Jak nauczał Prezydent Jeffrey R. Holland (1940–2025), Prezydent Kworum Dwunastu Apostołów: „Poza przypadkiem Swojego jedynego, doskonałego Zrodzonego Syna, Bóg zmuszony jest pracować z ludźmi niedoskonałymi”.

Wasza duchowa wartość nie jest definiowana ani ograniczona przez wasze błędy — nawet te duże! Wyparcie się Chrystusa przez Piotra nie przeszkodziło mu później składać świadectwa, nauczać i nawracać ludzi z wielką mocą, ponieważ Piotr odpokutował, a Chrystus mu przebaczył. Pisma święte są pełne przykładów uczniów, którzy grzeszyli, pokutowali i nadal żyli wiarą w Niego.

Szatan zawsze będzie próbował przekonać was, że wasze błędy się kumulują i że nigdy nie będziecie w stanie ich przezwyciężyć. Zignorujcie jego kłamstwa!

Siostra Tamara W. Runia, Pierwsza Doradczyni w Generalnym Prezydium Organizacji Młodych Kobiet, nauczała: „Musicie to usłyszeć, więc wypowiem te słowa na głos: Nie jesteście głosem w swojej głowie ani błędami, które popełniliście. Być może będziecie musieli powiedzieć to na głos. Powiedzcie Szatanowi: ‘Nie dzisiaj’. Odrzućcie go od siebie.

Poczujcie to przyciąganie, smutek według Boga, który zwraca was ku Zbawicielowi, oraz obserwujcie, jak Jego łaska wkracza w wasze życie i życie tych, których kochacie. Obiecuję, że gdy tylko odważnie zwrócimy ku Niemu złamane serce, On natychmiast tam będzie”.

W okresie Wielkanocy, kiedy będziecie głębiej rozważać Zadośćuczynienie Zbawiciela, pamiętajcie, że zdolność do pokuty i próbowania od nowa jest jednym z najwspanialszych darów, jakie możecie otrzymać. Dzięki Jezusowi Chrystusowi wasze największe błędy mogą zostać wybaczone, a następnie zrzucone jak ciężkie łańcuchy.

„Zbawiciel jest zawsze jaśniejszy niż ciemność wstydu”, nauczała Siostra Runia.

Dzięki Jezusowi Chrystusowi nadzieja zawsze może jaśnieć przed wami, kiedy będziecie na Nim skupieni.