Vera staðföst þegar mér er misboðið, ég er særð eða tekst á við raunir: Elaine Thornton

Stundum viljum við að leiðtogar okkar sýni okkur fullkomnun og stundum viljum við fullkomnun frá okkur sjálfum. Það er svo erfitt að biðja um slíkt þegar það er andstætt áætlun fagnaðarerindisins. Og ég held að það sé svo mikilvægt að muna að væntingarnar ættu að vera vöxtur og skilningur og ást til hvers annars.

Til að mynda, þá upplifði ég eitt sinn afar erfiða reynslu með vígðan leiðtoga, sem hafði afar sársaukafullar afleiðingar fyrir fjölskyldu okkar. Ég þraukaði og varð að horfa á sjálfa mig og hugsa: „Hann er mjög særandi. En kannski hef ég líka sært fólk. Kannski hef ég gert það og þarfnast miskunnar við.“ Ég varð því að snúa mér aftur að því sem ég vissi. Og það er svo mikilvægt að muna það sem við vitum. Ef það hefði ekki gerst, hefði ég ekki farið aftur að undirstöðu minni. Ef það hefði ekki gerst, hefði ég ekki snúið mér til Drottins á svo djúpan og innihaldsríkan hátt. Ég held því áfram að vaxa í því ferli að þekkja himneskan föður minn, frelsara minn. Af hverju vil ég í raun þekkja hann? Mig langar virkilega að þekkja hann svo ég geti verið eins og hann.

Þegar þið komið saman í Líknarfélaginu og ráðgist saman, býð ég ykkur að vera virkar. Látið ykkur einhverja varða sem hugsar ekki eins og þið eða einhverja sem á í erfiðleikum með eigin vitnisburð. Einhverja sem er nýlega fráskilin. Einhverja sem veltir fyrir sér hvort þetta sé allt þess virði. Hvað ef við værum virkar? Ég held að við munum verða frelsaranum gagnleg ef við lærum það – ef við lærum hvernig gera á það sem hann veit hvernig gera á. Sem systur, getum við boðið hver annarri slíka dásamlega náð og einingu, vitandi að við höfum allar eitthvað sem við þjáumst hljóðlega í gegnum. Kannski getum við, er við störfum saman og gerum þetta að öruggari dvalarstað, miðlað eigin vandamálum, sem við hefðum kannski ekki miðlað, til að einhver systir geti komist að því að við eigum líka við vandamál að stríða. Og við þurfum allar að opna okkur og breyta þeirri menningu að þykjast vera með fullkomnunaráráttu og hjálpa hver annarri að vaxa. Ég elska það þegar einhver getur miðlað mér, því þá get ég farið til viðkomandi og sagt: „Ó, hvernig komstu í gegnum þetta? Hvernig tókstu á við þetta? Þakka þér fyrir að miðla.“ Og með slíku verður þetta að dásamlegu systralagi kvenna sem elska og þekkja himneskan föður sinn.