Að forgangsraða ósamrýmanlegum málefnum: Garna Mejia

Ég hugsa með sjálfri mér, ef ég segði: „Hvað er það eina sem hefur hjálpað mér að komast í gegnum erfiða tíma eða stjórna því sem virtist í raun keppa um forgangsröðun?“ Það er þetta hugtak „muna, muna". Hvers vegna segir himneskur faðir þetta við okkur svo oft? Er það vegna þess að við eigum það til að gleyma? Er það vegna þess að þið gætuð upplifað þetta fallega kraftaverk og svo, þið vitið, eruð þið farin af stað til að halda áfram á lífsbraut ykkar og svo er önnur áskorun og það er mjög erfitt að treysta því að það verði í lagi, að einhvern veginn muni þetta allt ganga upp? Ég held að himneskur faðir sé að biðja okkur að muna, því hann vonar að við munum læra að treysta honum. Ef við getum treyst honum, þá munum við komast í gegnum það sem á vegi okkar verður – og við munum geta komist í gegnum það með gleði og seiglu. Þið vitið að hann setti okkur ekki á jörðina til að vera vansæl. Jafnvel þótt slæmir hlutir hafi hent okkur, þá erum við ekki þannig.

Þegar ég hugsa um forgangsröðun, hugsa ég í raun í hugtökum sem eiga við ferli sköpunar. Þið vitið, að ákveða hvernig þið viljið nota tíma ykkar, hvað þið viljið verja tíma ykkar í, er í raun ákvörðun um hvað þið viljið skapa. Hvers konar líf viljið þið skapa fyrir ykkur sjálf? Ég hef komist að því að þegar ég set Guð í forgang og treysti því að hann muni hjálpa mér að skapa fallegt líf, þá getur allt annað fallið í réttar skorður. Vegna þess að ég veit að allt þetta fylgir þrá minni til að þjóna Guði, elska hann og sýna honum að ég elska hann.

Þegar ég hugsa um hvernig ég lifi lífi mínu, er ég ekki að hugsa um hvert starf mitt sé. Ég reyni að hugsa um það hver ég þarf að verða og það er það sem verður Pólstjarnan mín. Þessi elska til Krists, þessi elska til himnesks föður er það sem stýrir því hvað er í forgangi hjá mér og hvernig ég nota tíma minn. Ég held að það sé eitt líka mikilvægt. Ef við erum í nálægð andans, mun hann leiða okkur á lífsferð okkar. Hann mun hjálpa ykkur að snúast á réttum tíma. Hann mun hjálpa ykkur að taka ákvarðanir sem hafa eilífar afleiðingar – eins og hjónaband, fjölskyldu, stuðning við ástvini ykkar, að þjóna ástvinum ykkar – svo að þið séu ekki alltaf að einblína á ykkur sjálf eða hvað þið eruð að gera, heldur hver þið eruð að verða.